Ένας παρουσιαστής που μεταφέρει το σακίδιο-σήμα κατατεθέν του και στον πολιτικό στίβο για να το συνοδεύσει εξίσου άνετα και με το κοστούμι του κομματάρχη δεν αντιμετωπίζει άραγε την κοινωνία ως τηλεοπτικό κοινό; Δεν συνεχίζει να λέει στον πολίτη: "Καλησπέρα - καλησπέρα. Δεν έφυγα ποτέ από το σαλόνι σου. Θα συνεχίσω να σε θέλω πρωταγωνιστή μου στον καναπέ σου";.
Στον νέο ρόλο του ως κομματάρχης του Ποταμιού, ο Στ. Θεοδωράκης ακολουθεί πιστά τους τηλεοπτικούς όρους που υπηρέτησε επί χρόνια.
Σκοπός μιας εκπομπής είναι να απευθύνεται σε όσο το δυνατόν πιο διευρυμένο κοινό. Για να το πετύχει πρέπει να φροντίσει ώστε να μην νιώθει κανείς ότι αποκλείεται. Πώς επιτυγχάνεται αυτό; Όχι από τη θεματολογία και από τα σχόλια επ' αυτής, αλλά από το στυλ και τον λόγο, κυρίως από το στυλ του λόγου. Το να μην πάρεις θέση -ή τουλάχιστον να μην το κάνεις με σαφήνεια- για τους μετανάστες που πνίγηκαν στο Φαρμακονήσι είναι αποτέλεσμα της λεγόμενης δημοσιογραφικής "αντικειμενικότητας" ώστε να μπορούν να παρακολουθήσουν την εκπομπή και οι "υπέρμαχοι" και οι "πολέμιοι" των μεταναστών και, κυρίως, χωρίς να ανοίξει μύτη. (Τι κι αν η "αντικειμενικότητα" αυτή λειτουργεί συνήθως εις βάρος του αδικημένου;)
Γιατί λοιπόν να μην εφαρμόσεις αυτή την "αντικειμενικότητα" και στον πολιτικό λόγο σου; Γιατί να γίνεις συγκεκριμένος, όταν μπορείς να είσαι ασαφής; Γιατί να αποκλείσεις τηλεθεατές - ψηφοφόρους; Γιατί να χαλάς καρδιές... δεξιά κι αριστερά;
Αυτή είναι και η βασική κριτική που δέχεται το Ποτάμι: Δεν λέει τίποτα, για να μην αποκλείσει. Όμως, ενώ είναι αυταπόδεικτο και ομολογημένο και από τον ίδιο ότι δεν έχει πρόγραμμα, αυτή την κριτική ο Στ. Θεοδωράκης προσπαθεί να την παρουσιάσει ως άδικη, ως επίθεση του "παλιού προς το νέο", ακριβώς για να συνεχίσει να μη λέει τίποτα συγκεκριμένο.
"Ναι εμείς δεν έχουμε και δεν θα έχουμε έναν τόμο με γαλάζιες-πράσινες ή ροζ υποσχέσεις", παραδέχτηκε από την περιοδεία του στα Χανιά. Γιατί λοιπόν δεν κάνει ο ίδιος τη διαφορά, παρουσιάζοντας ένα πρόγραμμα χωρίς τις "υποσχέσεις" που καταγγέλλει; Το προσπερνά σε δυο αράδες. Περνά στην αντεπίθεση: "Είπε ένας πολιτικός: 'μα αυτός είναι απρόβλεπτος', δηλαδή δεν ξέρουμε πού ακριβώς θέλει να το πάει. Λοιπόν, θα τους κρατήσω σε αγωνία μέχρι το τέλος", είπε, ώστε... να μην αφήσει καμία αμφιβολία ότι, όχι μόνο οι πολιτικοί αντίπαλοί του, αλλά και οι ψηφοφόροι του δεν θα πρέπει να περιμένουν να ακούσουν προγραμματικές δεσμεύσεις έως τις ευρωεκλογές.
Λίγο αργότερα, στον Κήπο των Χανίων, ένας ηλικιωμένος του απευθύνεται: "Για το 1,5 εκατ. ανέργους είπατε τίποτα; Για την παγκόσμια οικονομική κρίση είπατε τίποτα; Δεν είπατε τίποτα και που κάθισα να σας ανεχτώ, χάρη σάς έκανα. Άντε γεια". "Ευχαριστώ", απάντησε ο Στ. Θεοδωράκης αντιμετωπίζοντας αμήχανα και αφοπλισμένος ένα απρόβλεπτο "καρέ", που όμως δεν θα μπορούσε να κόψει, μιας και η πραγματικότητα δεν διαθέτει μοντάζ.
