Γκολ αυτοί, σέντρα εμείς. Με τον απλό αυτό ποδοσφαιρικό όρο θα μπορούσε να περιγράψει η κερκίδα το αποτέλεσμα της αμυντικής λειτουργίας της ομάδας Σαμαρά - Βενιζέλου στο επαναλαμβανόμενο ντέρμπι με τους εκπροσώπους των δανειστών. Με μια άμυνα που μπάζει από παντού, ο τερματοφύλακάς μας έχει βαρεθεί να μαζεύει τη μπάλα από τα δίχτυα κάθε φορά που, υποτίθεται, κατεβαίνουν στο γήπεδο για να αντιπαρατεθούν με την ομάδα της τρόικας. Παραμονές των «αγώνων», τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ μπολιάζουν την εξέδρα με διθυραμβικούς τίτλους για την μπετόν αρμέ άμυνα της ελληνικής ομάδας. «Θα ματώσουμε για τη φανέλα», «Μόνο πάνω από το πτώμα μας θα περάσουν», «Ή ταν ή επί τας» είναι ορισμένοι τίτλοι που θα μπορούσε να δανειστεί κανείς από τον αθλητικό Τύπο και κάλλιστα θα κοσμούσαν τα πρωτοσέλιδα του συστημικού Τύπου. Όλα αυτά βέβαια πριν το παιχνίδι. Γιατί κατά την διάρκεια του αγώνα οι δύο κεντρικοί αμυντικοί Στουρνάρας και Μητσοτάκης δένουν τα κορδόνια τους στη σέντρα, ενώ τα ακραία μπακ Βρούτσης και Γεωργιάδης συνήθως μαρκάρουν με τα μάτια τους αντιπάλους τους. Και τα γκολ να πέφτουν βροχή στη μονίμως άδεια εστία. Απολύσεις, περικοπές, γάλατα, φάρμακα, επικουρικές, απεργίες και το ταμπλό να μην προλαβαίνει τον καταιγισμό των τερμάτων. Όσο για την κερκίδα; Ε, πλέον άρχισαν να δυσανασχετούν και οι φανατικότεροι των φανατικών, πως με τέτοια ομάδα και τέτοιο τεχνικό επιτελείο στον πάγκο η ομάδα δεν έχει προκοπή. Ένας άγραφος κανόνας λέει πως «το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι που αγωνίζονται έντεκα εναντίον έντεκα, αλλά στο τέλος κερδίζουν πάντα οι Γερμανοί».
Στην περίπτωσή μας όμως τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα γιατί δεν έχει μείνει ούτε ένας στην ενδεκάδα που να αγωνίζεται έστω και για τα μάτια του κόσμου. Το παιχνίδι είναι στημένο και μας πήρανε χαμπάρι. Όχι μόνο δεν παίζουν για τη φανέλα, αλλά αφήνουν τους αντιπάλους να παίρνουν και τα σώβρακα, όχι τα δικά τους φυσικά, αλλά τα δικά μας.
