«Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί οι δήμαρχοι είναι στοιχημένοι πίσω από κόμματα. Δεν κατάλαβα δηλαδή, τα σκουπίδια πρέπει να τα μαζεύει αλλιώς ένας δεξιός και αλλιώς ένας Αριστερός;», αναρωτήθηκε -τελευταίος μιας μακράς σειράς, είναι αλήθεια- ο κ. Μπουτάρης. Υποστηρίζοντας μάλιστα την ανάγκη αυτονόμησης, όπως είπε, των διαδικασιών της Τοπικής Αυτοδιοίκησης από το πολιτικό «καπέλωμα», ευχήθηκε το ίδιο να συμβεί και στην κεντρική διοίκηση.
Κάποια στιγμή οι θιασώτες αυτής της άποψης θα πρέπει να μας εξηγήσουν σε ποιους τομείς πιστεύουν ότι θα πρέπει να ενεργοποιούνται τα κόμματα γιατί στο τέλος κινδυνεύουμε να τα καταργήσουμε, μαζί με τη διάκριση Αριστεράς - Δεξιάς, εις το όνομα της κοινής λογικής και των μοναδικών τεχνοκρατικών λύσεων που, βέβαια, ούτε τόσο μοναδικές είναι ούτε τόσο ουδέτερες. Απλώς διευκολύνουν «συμπτώσεις» σαν αυτές που ψιθυρίζονται για την Αττική μεταξύ των συγκυβερνώντων εταίρων στο πρόσωπο του κ. Σγουρού...
Ας επιστρέψουμε όμως στα σκουπίδια για να θυμίσουμε, λ.χ., ότι δεν είναι ακριβώς ίδια η πρόταση της καύσης (θερμικής επεξεργασίας) με εκείνη της διαχείρισης της κομποστοποίησης και ανακύκλωσης. Στην πρώτη περίπτωση χρειαζόμαστε πρώτα απ' όλα πολλά σκουπίδια για να δουλεύει η μονάδα καύσης, να καλύπτει τα λειτουργικά της, να αφήνει και το κέρδος που επιδιώκουν οι ιδιώτες που κατά βάση την προωθούν... Στη δεύτερη, ο στόχος είναι ακριβώς αντίθετος: να μειωθεί ο ίδιος ο όγκος των σκουπιδιών, να υπάρξει εναλλακτική διαχείριση ειδικών κατηγοριών απορριμμάτων, να προϋπάρξει εφαρμογή καθαρών τεχνολογιών που μειώνουν τον όγκο βιομηχανικών αποβλήτων. Μιλάμε για δυο διαφορετικές στρατηγικές ανάπτυξης μιας χώρας που αφορούν την οικονομία και το περιβάλλον. Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η διάκριση, η σημερινή εκδοχή της διαχρονικής διάκρισης δεξιού - αριστερού.
Έχει και παραέχει σημασία, επομένως, τι δήμαρχο εκλέγουμε - για τα σκουπίδια, για την κοινωνική πολιτική, για τους ελεύθερους χώρους, για όλα. Να θυμηθούμε ένα «μικρό» παράδειγμα ακόμα; Το πάρκο Κύπρου και Πατησίων, εκεί που κάποιο ξημέρωμα ο τότε δήμαρχος, και εκ νέου υποψήφιος, Νικήτας Κακλαμάνης έστελνε μπουλντόζες και ΜΑΤ να κόψουν αιωνόβια δέντρα για να δοθεί ο χώρος σε ιδιώτη για να φτιαχτεί γκαράζ. Ξεσηκώθηκαν τότε οι κάτοικοι, σώθηκαν κάποια από τα δέντρα (τα οποία η σημερινή διοίκηση Καμίνη αφήνει απότιστα αντιδρώντας στην αυτοδιαχείριση του χώρου) και το γκαράζ δεν ξεκίνησε ποτέ. Ευτυχώς δηλαδή γιατί με την κρίση, που φαινόταν από τότε, στο μεταξύ έκλεισε ακόμα και το γκαράζ που υπήρχε και λειτουργούσε για χρόνια ακριβώς απέναντι από το παρκάκι... Τόσο μακριά έβλεπαν οι θιασώτες της «ακομμάτιστης» Αυτοδιοίκησης...
Αν επεκτείνουμε τον προβληματισμό στον τομέα της κοινωνικής πολιτικής και κοιτάξουμε τι γίνεται με τα κοινωνικά ιατρεία και φαρμακεία, τις δομές κοινωνικής αλληλεγγύης (και όχι «βικτωριανής έμπνευσης» φιλανθρωπίας), τον μαζικό αθλητισμό, τους δημοτικούς βρεφονηπιακούς και παιδικούς σταθμούς, ξαναβλέπουμε ζωντανή τη διάκριση που κάποιοι υποψήφιοι και κάποια κόμματα -διόλου τυχαία, η Ν.Δ. πρώτη - πρώτη, με το ΠΑΣΟΚ να ακολουθεί κατά πόδας- προσπαθούν να σβήσουν από τον χάρτη. Προς όφελος μιας λογικής που θέλει την Αυτοδιοίκηση, τους δήμους, να αντιμετωπίζονται ως επιχειρήσεις με ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς που επιτυγχάνονται μέσω της εκχώρησης των βασικών δραστηριοτήτων σε ιδιώτες τους οποίους θα πληρώνουν οι δημότες. Με νέα τέλη και δημοτικούς φόρους στη λογική της εξατομίκευσης του κόστους για κάθε υπηρεσία. Όποιος προωθεί αυτό το μοντέλο, ας το πει καθαρά, παρουσιάζοντάς το όμως ως αυτό που είναι και όχι ως δήθεν ουδέτερη και ακομμάτιστη προοπτική. Και οι δημότες ας πονηρευτούν με όσους εξοβελίζοντας τα κόμματα από την πολιτική διαχείριση ευαγγελίζονται την πρωτοκαθεδρία των αγορών...
