Μα τόσο πλούσιο το θεατρικό του Γιάγκου Ανδρεάδη "Οδός Λέπσιους 10, ο Καβάφης δεν είναι πια εδώ". Σ' αυτόν τον δρόμο της Αλεξάνδρειας έμενε ο Καβάφης έως τον θάνατό του το 1933. Η παράσταση δόθηκε στον πολυχώρο Bοοz, σε μια μικρή αίθουσα με μοναδικό σκηνικό μία κουρτίνα, ένα τραπεζάκι και μία κορνίζα.
Το έργο ξεκινάει με τις υλικές συνθήκες ζωής του ποιητή. Στο ισόγειο του σπιτιού υπήρχε ένα καμπαρέ και η παράσταση ανοίγει με μια περιγραφή της εποχής και του χώρου από τον κλασικό νταβατζή, που χορεύει τανγκό με μια κονσοματρίς του μαγαζιού.
Έναυσμα γιά να βυθιστούμε στη ζωή, τη σκέψη, την ιδεολογία του ποιητή. Ο ελληνισμός σε όλες του τις εκφάνσεις, κυρίως παγκόσμιος. Και ο έρωτας. Ο Καβάφης υμνεί τον καθολικό έρωτα, πνευματικό αλλά και σαρκικό, χωρίς ενοχή, επέκεινα της έννοιας της αμαρτίας.
Μα και πολιτικός. Το ποίημα 27 Ιουνίου 1906, δύο μετά μεσημβρίαν, περιγράφει την εκτέλεση στην κρεμάλα πέντε Αιγύπτιων νέων από τους Εγγλέζους αποικιοκράτες. Οι νεαροί είχαν διαμαρτυρηθεί επειδή οι Άγγλοι στρατιώτες πυροβολούσαν για πλάκα περιστέρια, που ήταν τροφή για τους πεινασμένους ντόπιους...
Ο Ανδρεάδης έγραψε και σκηνοθέτησε ένα φρέσκο και στιβαρό έργο που μας περιδιαβαίνει στην ψυχή του ποιητή χωρίς να πέφτει στον τόσο διαδεδομένο σήμερα ψυχολογισμό.
Με τόσο φτωχά μέσα, ένα από τα πιο πλούσια θεατρικά έργα που έχω δει.
