Είπαν ότι το μήνυμα του πρωθυπουργού "για τη νέα χρονιά" ήταν καθαρά επικοινωνιακό. Ότι ο κ. Σαμαράς διάβασε μια έκθεση ιδεών μαθητή Στ' Δημοτικού. Μια περιγραφή εικονικής πραγματικότητας για την Ελλάδα του 2014.
Συμφωνώ με τον "επικοινωνιακό", την "έκθεση ιδεών", την "εικονική πραγματικότητα", αλλά διαφωνώ στο "δεν είπε τίποτα". Κατά την ταπεινή μου άποψη, είπε κάτι επικίνδυνο. Ζήτησε "πολιτική σταθερότητα", κοινωνική ειρήνη από τους εργαζομένους και συναίνεση από την αντιπολίτευση, "για να μην πάνε οι θυσίες του λαού χαμένες". Και είπε ότι όποιος δεν συμμορφωθεί προς τας υποδείξεις του κ. πρωθυπουργού καλλιεργεί "τον διχαστικό λαϊκισμό", ότι "αν αφήσουμε τον τόπο να γλιστρήσει στην αστάθεια και την αβεβαιότητα", αλίμονό μας.
Δηλαδή, πίσω από τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα, ζήτησε να καταργηθούν δύο βασικές λειτουργίες της δημοκρατίας. Το δικαίωμα στους εργαζόμενους, στους άνεργους, στους νέους, στις αδύναμες τάξεις, να διεκδικούν ακόμη και τα αυτονόητα: την επιβίωσή τους. Και τη συνταγματική υποχρέωση (και δικαίωμα) της αντιπολίτευσης να ασκεί αντιπολίτευση. Δύο δικαιώματα που μόνο σε αυταρχικά καθεστώτα αναστέλλονται.
Φαίνεται ότι ο πανικός της κατάρρευσης έχει ενεργοποιήσει στη Δεξιά τα πλέον πρωτόγονα ένστικτά της. Και φαίνεται πως αυτά θα είναι τα προσχήματα (η κοινωνική ειρήνη και η πολιτική σταθερότητα) που θα επικαλεσθεί ο κ. Σαμαράς για να πάει σε βουλευτικές εκλογές.
Αυτό θα είναι το διχαστικό δίλημμα που θα θέσουν ο κ. Σαμαράς και η βενιζελική συνιστώσα του. Και αυτό τους καθιστά ιδιαίτερα επικίνδυνους για τη χώρα και τη δημοκρατία.
Γιατί, επικαλούμενοι την έκτακτη ανάγκη στην οποία βρίσκεται η χώρα (με δική τους υπαιτιότητα), θα ζητήσουν ανανέωση της λαϊκής εντολής για να αναστείλουν ή -αν σας φαίνεται ακραίο- να καταστείλουν βασικά δημοκρατικά δικαιώματα ώστε να μπορέσουν ανενόχλητοι να συνεχίσουν την καταστροφική, για τη χώρα και τους πολίτες της, πολιτική τους.
