Η εκτίμηση πως η διπλή εκλογική αναμέτρηση των ευρωεκλογών και των αυτοδιοικητικών εκλογών θα δημιουργήσει νέα πολιτικά δεδομένα και συσχετισμούς διατρέχει οριζόντια το πολιτικό φάσμα. Εξ ου και ήδη αναπτύσσονται σενάρια, φήμες και συζήτηση για την "επόμενη μέρα". Μία συζήτηση που έχει ξεκινήσει για τα καλά.
Δεν είναι τυχαίο ότι και στη Ν.Δ. και στο ΠΑΣΟΚ η συζήτηση περί "επόμενης" μέρας καλά κρατεί και μάλιστα περιλαμβάνει όλα τα σενάρια. Ακόμη και την αποχώρηση των δύο πολιτικών αρχηγών, δηλαδή του Αντ. Σαμαρά και του Ευ. Βενιζέλου, πριν οδηγηθούν τα κόμματά τους σε εθνικές εκλογές και τα απογοητευτικά αποτελέσματα που αυτές θα επιφέρουν.
Σαμαράς όπως... Ρομπάι;
Είναι χαρακτηριστικό ότι χθες μία εφημερίδα φιλικά προσκείμενη στον Αντ. Σαμαρά και την κυβέρνηση, τα "Παραπολιτικά", είχαν κεντρικό θέμα την "πληροφορία" ή σενάριο ότι ο Αντ. Σαμαράς, μεσούσης της πρωθυπουργίας του, θα επιχειρήσει να μεταπηδήσει σε ευρωπαϊκή θέση -και, μάλιστα, στη θέση του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, που κατέχει σήμερα ο Χέρμαν Βαν Ρομπάι.
Τη σχετική φημολογία προκάλεσε μία φράση αβροφροσύνης που χρησιμοποίησε για τον Έλληνα πρωθυπουργό ο Ιταλός ομόλογός του. Μιλώντας το βράδυ της προηγούμενης Παρασκευής στο Βερολίνο, στο δείπνο που διοργανώθηκε από τη Sueddeutsche Zeitung στο πλαίσιο της «Συνάντησης Ηγετών», ο Ιταλός πρωθυπουργός τάχθηκε υπέρ της απευθείας εκλογής ενός προέδρου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο οποίος θα έχει τη μεγαλύτερη δυνατή δημοκρατική νομιμοποίηση. Απευθυνόμενος μάλιστα στον Αντ. Σαμαρά, δήλωσε χαρακτηριστικά: «Εγώ πάντως θα ψήφιζα σίγουρα τον κ. Σαμαρά».
Ψυχολογία ήττας
Φυσικά ο Αντ. Σαμαράς βρίσκεται πολύ μακριά από το να πάρει μια τέτοια απόφαση και το αξίωμα του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου είναι εξαιρετικά σημαντικό για να καταληφθεί από πολιτικό μίας υπερχρεωμένης μικρής χώρας του Νότου -που μάλιστα επιστρέφει ταχύτατα στο καθεστώς της "ειδικής περίπτωσης". Ίσως το συγκεκριμένο δημοσίευμα να ήταν απλώς η επικοινωνιακή "αντεπίθεση" του Μεγάρου Μαξίμου στην υποψηφιότητα του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, Αλ. Τσίπρα, για την προεδρία της Κομισιόν, εκ μέρους του ΚΕΑ.
Σε κάθε περίπτωση στη Ν.Δ. επικρατεί ήδη ψυχολογία ήττας και έχει προεξοφληθεί από πολλούς ότι, αν ο Αντ. Σαμαράς χάσει -και μάλιστα με μεγάλη διαφορά- στις ευρωεκλογές, η κυβέρνησή του δεν θα μπορέσει να "σταθεί". Όπως ακριβώς δεν μπόρεσε να σταθεί και η τελευταία κυβέρνηση Καραμανλή μετά τον Ιούνιο του 2009, όταν συνετρίβη στις ευρωεκλογές και τέσσερις μήνες αργότερα ο τότε πρωθυπουργός προσέφυγε σε πρόωρες εκλογές. Σαν να μην έφταναν αυτά, βασική πηγή της κυβερνητικής αποσταθεροποίησης θα αποτελέσει, μετά τις ευρωεκλογές, το ίδιο το ΠΑΣΟΚ, καθώς θα τεθούν σοβαρά θέματα αν η Χαριλάου Τρικούπη λάβει ένα απογοητευτικό μονοψήφιο ποσοστό.
Βενιζέλος αντί Δαμανάκη;
Μάλιστα, στην περίπτωση του Ευ. Βενιζέλου, η "απόδραση" από το τιμόνι του ΠΑΣΟΚ μοιάζει επιβεβλημένη τόσο για μεγάλη μερίδα στελεχών του κόμματος και μάλιστα διαφορετικών ομάδων εντός του, όσο και για κύκλους που παρατηρούν από πολύ κοντά τις εξελίξεις για τη συγκρότηση της Κεντροαριστεράς.
Και στις δύο αυτές "πλευρές" συζητείται έντονα το τελευταίο διάστημα ότι ο Ευ. Βενιζέλος θα αναζητήσει δι-έξοδο από την προεδρία του ΠΑΣΟΚ προκειμένου να αποφύγει να έρθει αντιμέτωπος με δυσάρεστες εξελίξεις που θεωρείται βέβαιο ότι θα υπάρξουν στο πολύ σοβαρό ενδεχόμενο της εκλογικής ισοπέδωσης του κόμματος στις επικείμενες ευρωεκλογές.
Συνεπώς, κατά τις ίδιες πληροφορίες, επεξεργάζεται τη λύση της "απόδρασης" πριν τις κρίσιμες ευρωεκλογές, ώστε να διεκδικήσει το αξίωμα του επιτρόπου στην Ε.Ε. Εν είδει δηλαδή μιας "βελούδινης" διαδοχής αντί μιας σκληρής εσωκομματικής σύγκρουσης, που θα απαιτεί την παραίτησή του μετά από ενδεχόμενη καταστροφή στις κάλπες του Μαΐου η οποία θα επιβεβαίωνε οριστικά την ανυπαρξία του ΠΑΣΟΚ.
Σε κάθε περίπτωση η αντικατάσταση του Ευ. Βενιζέλου από τη θέση του προέδρου εκτιμάται από τους ίδιους κύκλους ως επιβεβλημένη, αλλά και αναπόφευκτη. Αυτό διότι -πέραν του αντικειμενικού γεγονότος ότι το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί καν να επιχειρήσει ανάκαμψη με αρχηγό τον Ευ. Βενιζέλο- ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ αποτελεί τροχοπέδη και για την υπόθεση της μετεξέλιξης του κόμματος στη "μεγάλη κεντροαριστερή παράταξη" που επιδιώκει πρωτίστως το πάλαι ποτέ "εκσυγχρονιστικό" μπλοκ. Άλλωστε είναι σαφές ότι ο ίδιος αποτελεί το μεγάλο πρόσκομμα και για ενδεχόμενο "ναι" του Φ. Κουβέλη σε συμμετοχή της ΔΗΜ.ΑΡ. σε αυτό το εγχείρημα.
