Του Βασίλη Μουλόπουλου
Εγώ θα διαφωνήσω. Όσα συμβαίνουν σήμερα στα πανεπιστήμια και συνέβησαν την άνοιξη στη Μέση Εκπαίδευση δεν είναι μόνο μνημονιακές υποχρεώσεις της κυβέρνησης. Δεν έχει να κάνει μόνο με μείωση δαπανών και απολύσεις που απαιτεί η τρόικα. Οι "μεταρρυθμίσεις" Αρβανιτόπουλου δεν είναι ούτε το καπρίτσιο κάποιου υπουργού ούτε οι εμμονές ενός πρωθυπουργού.
Η δημόσια εκπαίδευση, από το νηπιαγωγείο ώς τα πανεπιστήμια, είναι ένας βασικός τομέας στο σύστημα παραγωγής και οφείλει να "μεταρρυθμιστεί", να "εκσυγχρονιστεί" και αυτός, σύμφωνα με τις νέες ανάγκες του κεφαλαίου στην εποχή της κρίσης και μετά από αυτήν. Και για να γίνει αυτό έπρεπε να απαξιωθεί (επιχείρηση που είχε ξεκινήσει αρκετά χρόνια πριν) αποδεικνύοντας την ανεπάρκεια της κρατικής διαχείρισης, όπως συμβαίνει με όλες τις περιοχές του δημόσιου τομέα.
Οι καιροί είναι πλέον ώριμοι για να περάσει η δημόσια παιδεία στα χέρια της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Για να γίνει και το σχολείο (σε όλες τις βαθμίδες του) μια επικερδής μπίζνα. Το εμπόριο της γνώσης, όπως και το εμπόριο της υγείας, είναι και θα είναι όλο και περισσότερο η "κότα που γεννάει χρυσά αβγά" στη "νέα Ελλάδα" που οραματίζεται ο κ. Σαμαράς.
Στη "νέα εποχή" του μετασοσιαλισμού και του μετανεοφιλελευθερισμού, στο μοντέλο του κοινωνικού δαρβινισμού που σχεδιάζουν, η αγορά της (ελάχιστης εναπομείνασας) εργασίας θα απαιτεί γνώσεις, εξειδίκευση, ανταγωνιστικότητα για να επιβιώσεις. Και η δημόσια παιδεία δεν μπορεί (και δεν πρέπει) να ανταποκριθεί σε αυτές τις προδιαγραφές. Δεν επιλέγει, δεν διαχωρίζει τους "ικανούς" από τους "ανίκανους", τους "εργατικούς" από τους "ανεπρόκοπους", τους "έξυπνους" από τους "μικρόνοους". Δεν είναι (λένε) ανταγωνιστικό και άρα δεν εκπαιδεύει άτομα που να μπορούν να επιβιώσουν σε μια ανταγωνιστική κοινωνία.
Γι' αυτό, με άλλοθι την οικονομική κρίση, ήγγικεν η ώρα να ξαναμοιραστεί η τράπουλα της Παιδείας. Η αγορά είναι "ώριμη" να δεχτεί το εμπόρευμα εκπαίδευση: δημόσια για τα παιδιά ενός κατώτερου θεού, "σινιέ" για την άρχουσα τάξη.
Στη "νέα εποχή που ανατέλλει", τα γραφεία εξειδικευμένης γνώσης, δημόσιας και ιδιωτικής, θα ξεφουρνίζουν εξειδικευμένους εργαζόμενους, ψημένους και γαρνιρισμένους σύμφωνα με τις εκάστοτε εξειδικευμένες ανάγκες της αγοράς. Σε αυτό στοχεύουν οι περίφημες μεταρρυθμίσεις, σε αυτό στοχεύουν και οι μεθοδευμένοι διασυρμοί των καθηγητών και των εργαζομένων σήμερα στα ΑΕΙ. Να υποχρεώσει ακόμα και εκείνους τους δασκάλους που ακόμη πιστεύουν ότι η παιδεία, η διδασκαλία, είναι ένα μείγμα χωρίς προκαθορισμένες δόσεις ευαισθησίας, γνώσης, επικοινωνίας, φαντασίας, να παραιτηθούν ή να αποδεχθούν έναν γκρίζο ρόλο μεταφορέα - ελεγκτού προκατασκευασμένης γνώσης.
Ελπίζω ότι δεν θα συμβεί αυτό. Ότι θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν οι "απροσάρμοστοι" που αντιστέκονται. Ότι η "μεταρρύθμιση" δεν θα περάσει.
