ΤΟΥ ΛΑΜΠΡΟΥ ΑΘ.ΤΣΟΥΚΝΙΔΑ
Ποια η διαφορά ενός "κομματικού εντύπου" από μια "έγκυρη εφημερίδα"; Έγκυρη θεωρείται αυτή που αναδεικνύει, λ.χ., ότι τρεις φοιτητικοί σύλλογοι αποφάσισαν τη λήξη μιας κατάληψης τη στιγμή που έξι σύλλογοι έλαβαν την ακριβώς ανάποδη απόφαση - στα μαθηματικά της αγοράς φαίνεται πως η πλειοψηφία μετριέται με την άποψη, όχι με τους αριθμούς... Έγκυρη θεωρείται η εφημερίδα, το ραδιόφωνο, η τηλεόραση που δεν μεταδίδει καμία είδηση για τις αποφάσεις, διώξεις, επιστημονικές γνωματεύσεις σε βάρος μεταλλευτικής εταιρείας που, όλως τυχαίως, ανήκει στον ιδιοκτήτη του Μέσου ή και το επιχορηγεί σταθερά και πλουσιοπάροχα.
Τις τελευταίες μέρες ξαναγινόμαστε μάρτυρες μιας (παμπάλαιης) συστηματικής προσπάθειας απαξίωσης της δημοσιογραφικής δουλειάς της "Αυγής" και των επαγγελματιών που εργάζονται σε αυτήν με το χαρακτηρισμό της ως "κομματικής εφημερίδας" και "επίσημου δημοσιογραφικού οργάνου του ΣΥΡΙΖΑ" (το οποίον κατά κυριολεξία είναι και ανακριβές), υποβαθμίζοντας συνειδητά το γεγονός ότι αυτή η -άλλοτε περισσότερο πετυχημένη, άλλοτε λιγότερο- δημοσιογραφική δουλειά γίνεται αποκλειστικά και μόνο με βάση τις ιδεολογικές αρχές της Αριστεράς. Ο σταθερός ή περιστασιακός αναγνώστης της "Αυγής" ξέρει ότι τα θέματα προσεγγίζονται δημοσιογραφικά χωρίς προκαταλήψεις και με σαφές ιδεολογικο-πολιτικό κριτήριο το οποίο ούτε έκρυψε ούτε κρύβει: "Πρωινή εφημερίδα της Αριστεράς" γράφει η προμετωπίδα μας. Ο αναγνώστης γνωρίζει ότι αυτή είναι η προσέγγιση και καμία άλλη.
Ιδεολογικό προφίλ, σαφέστατο, έχουν και όλα τα υπόλοιπα Μέσα. Το γνωρίζουν οι αναγνώστες τους, το διατυμπανίζουν και τα ίδια. Αυτό που δεν γνωρίζουν οι αναγνώστες, μερικές φορές δεν το ξέρουν ούτε καν οι συνάδελφοι δημοσιογράφοι που μοχθούν στα Μέσα αυτά, είναι τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά που καθορίζουν αυτό το προφίλ: Σε πόσους και ποιους, εντελώς άσχετους με τη δημοσιογραφία, επιχειρηματικούς τομείς δραστηριοποιούνται οι ιδιοκτησίες των Μέσων αυτών που επώνυμα στελέχη τους (και οργανικοί διανοούμενοι που κινούνται στο ίδιο σαφέστατο ιδεολογικό προφίλ) διεκδικούν να εμφανίζουν ως -τα μόνα- "αντικειμενικότερα", "εγκυρότερα", ακόμα και "(κομματικά) ανεξάρτητα". Αγνοώντας όμως αυτή την πλευρά του επιχειρηματικού προφίλ τους, ο μέσος αναγνώστης δεν μπορεί να δει πόσες και ποιές επιχειρηματικές δράσεις περνούν εκτός του δημοσιογραφικού ελέγχου που οφείλουν να ασκούν τα Μέσα, πόσες και ποιες πολιτικές αντιμετωπίζονται, κατά περίπτωση ευνοϊκά ή εχθρικά ακριβώς επειδή εξυπηρετούν ή πλήττουν τα υπόλοιπα επιχειρηματικά συμφέροντα του ιδιοκτήτη.
Τα ίδια στελέχη που αναρωτιούνται "αφελώς" τι είναι διαπλοκή και μιλούν για "δαιμονοποίηση" των Μέσων τους, δαιμονοποιούν διαχρονικά την ιδεολογική προσέγγιση των αριστερών ΜΜΕ. Και, διόλου τυχαία, είναι τα ίδια στελέχη που, ενώ αναρωτιούνται πώς ανεβαίνει η Ακροδεξιά, απαξιώνουν συστηματικά τα κόμματα αποδίδοντας όλα τα δεινά του τόπου στην "κομματικοποίηση" του συνδικαλισμού, του φοιτητικού και πανεπιστημιακού κινήματος, ακόμα και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης που -όλως τυχαίως, πάντα...- έχει αρμοδιότητες σε πάρα πολλούς τομείς που ενδιαφέρουν επιχειρηματικά τους ιδιοκτήτες των Μέσων αυτών. Τι αντιπαραθέτουν και διεκδικούν; Ακριβώς ό,τι και στην ενημέρωση: "ακομμάτιστους" συνδικαλιστές, πανεπιστημιακούς, δημάρχους και περιφερειάρχες που κανείς δεν θα ξέρει με βάση ποιες πολιτικές και ιδεολογικές αρχές πολιτεύονται. "Τεχνοκράτες διαχειριστές" -αυτό και αν είναι ιδεολογική θέση- των προταγμάτων της αγοράς (τους) που θέλει να υφαρπάξει από τον δημόσιο έλεγχο ό,τι μπορεί να αποδώσει κέρδος και όποιος αντέξει να πληρώνει, άντεξε. Με ταυτόχρονη, βεβαίως, μείωση αμοιβών και συρρίκνωση εργασιακών, ασφαλιστικών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων - αυτή που βιώνουν οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ και μάλιστα πολύ πριν από πολλούς άλλους κλάδους.
Το δίλημμα που τεχνηέντως θέτουν όσον αφορά την ενημέρωση είναι πολύ ευρύτερο: αφορά το κατά πόσον η κοινωνία θα πειστεί να εκχωρήσει το δημοκρατικό δικαίωμα να αποφασίζει.
