Κοινές πρωτοβουλίες με τον Ιταλό πρωθυπουργό Λέτα ζήτησε ο Σαμαράς, κατά την επίσκεψή του στη Ρώμη, "ώστε να αλλάξει κατεύθυνση η Ευρώπη". Το ότι ο πρωθυπουργός αναγνωρίζει δημόσια την ανάγκη να αλλάξει κατεύθυνση η Ευρώπη και να χαράξει αναπτυξιακή πολιτική δεν είναι χωρίς σημασία, αρκεί να μη μένει στα λόγια. Τι σχέση έχει όμως αυτή η αναγκαία αλλαγή πολιτικής, για τη συνοχή και την προοπτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με τα Μνημόνια που εφαρμόζει η κυβέρνησή του στην Ελλάδα; Ακούσαμε και πάλι τον Αντώνη Σαμαρά να διεκτραγωδεί την κατάσταση της χώρας μας με την κατάρρευση του ΑΕΠ κατά 25% και τη μείωση των αποδοχών κατά 40% στο διάστημα που εφαρμόζεται η πολιτική της επεκτατικής λιτότητας στην Ελλάδα. Ο ίδιος μίλησε για μια ακόμη φορά τόσο για τη μείωση του ΑΕΠ όσο και για την κατρακύλα των εισοδημάτων, επέμεινε όμως ότι παρά ταύτα "έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα".
Μα, επιτέλους, το πρόβλημα είναι ότι η Ε.Ε. με τα Μνημόνια "σκοτώνει" την ελληνική οικονομία μέσα από τη σκληρή πολιτική της επεκτατικής λιτότητας, που επιφέρει τη δραματική μείωση του ΑΕΠ και του διαθέσιμου εισοδήματος, ενώ εκτοξεύει στα ύψη την ανεργία και βεβαίως καθιστά το χρέος μη βιώσιμο. Ακόμη κι αν επιτύχει τελικά ένα μικρό πρωτογενές πλεόνασμα, με μεθόδους δημιουργικής λογιστικής, αυτό θα έχει γίνει με βαρύτατο τίμημα σε βάρος της οικονομίας και των εργαζομένων. Μάλιστα το πρωτογενές πλεόνασμα πρέπει να φτάσει στα 2,8 δισ. ευρώ το 2014, περίπου 6 δισ. ευρώ το 2015 και τα 8-9 δισ. ευρώ το 2016, επίπεδο στο οποίο πρέπει να παραμείνει επί χρόνια. Είναι δυνατόν να γίνει κάτι τέτοιο χωρίς βάθεμα της ύφεσης; Αν επομένως κάτι πρέπει να αλλάξει στην Ευρώπη, είναι να μην γίνει η Ελλάδα μοντέλο για τις υπόλοιπες χώρες, αντιθέτως να είναι προς αποφυγήν.
Ενδεικτικό της προτεσταντικής αντίληψης με την οποία το Βερολίνο βλέπει την αντιμετώπιση της κρίσης είναι ότι η Γερμανία τα τελευταία χρόνια βελτίωσε το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της με τις περιφερειακές χώρες της Ε.Ε.! Αυτό σημαίνει ότι ενέτεινε τον ανταγωνισμό με τις περιφερειακές χώρες αντί να διευρύνει την στοχευμένη κατανάλωση προϊόντων των χωρών αυτών ώστε να μεταφέρει πόρους προς τις οικονομίες τους, προκειμένου να τις τονώσει εν μέσω κρίσης.
Η Ευρώπη πρέπει να αλλάξει κατεύθυνση, στον αντίποδα των πολιτικών της επεκτατικής λιτότητας, δηλαδή της πολιτικής που εφαρμόζει ο Σαμαράς συνθλίβοντας την οικονομία και τους εργαζόμενους.
