Τέσσερις τροπολογίες - προσθήκες (επί των προγραμματικών θέσεων) συν μία (στην ιδεολογική διακήρυξη) κατέθεσε η Αριστερή Πλατφόρμα, οι οποίες όμως απερρίφθησαν από την πλειοψηφία των συνέδρων. Δημοσιεύουμε εκτεταμένα αποσπάσματά τους:
1. Ακύρωση των συμβάσεων - διαγραφή του χρέους
"Το υπέρογκο και δυσβάσταχτο κρατικό χρέος είναι βαθιά άδικο και ταξικό, ενώ μεγάλο μέρος του είναι παράνομο και επαχθές. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αναγνωρίζει αυτό το χρέος σαν χρέος του ελληνικού λαού, πέραν του ότι έχει καταστεί εκ των πραγμάτων και μη βιώσιμο, διότι δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί και πολύ περισσότερο να αποπληρωθεί, χωρίς να εξοντωθούν η εργατική τάξη και ο λαός μας. [...] Μια κυβέρνηση της Αριστεράς θα προσπαθήσει κατ' αρχάς να διαγράψει το χρέος ή τουλάχιστον το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του, μέσα από διαπραγματεύσεις. Στον βαθμό που η προσπάθεια αυτή δεν θα αποφέρει γρήγορα θετικά αποτελέσματα, η κυβέρνηση της Αριστεράς θα προχωρήσει άμεσα στη διακοπή αποπληρωμής του χρέους (τόκων και χρεωλυσίων) και στη διαγραφή του, επικαλούμενη νόμιμους λόγους επιβίωσης του ελληνικού λαού και τις αρχές του ΟΗΕ, που επιβάλλουν στις κυβερνήσεις να θέτουν τους θεμελιώδεις όρους επιβίωσης των λαών τους πάνω από οποιαδήποτε άλλη σκοπιμότητα ή 'υποχρέωση'".
2. Εθνικοποίηση υπό εργατικό και κοινωνικό έλεγχο των τραπεζών και στρατηγικών τομέων της οικονομίας
[...] "Μια κυβέρνηση της Αριστεράς θα ανασυγκροτήσει, θα επαναπροσανατολίσει και θα θέσει υπό πλήρη δημόσια ιδιοκτησία, δημόσια διαχείριση, εργατικό και κοινωνικό έλεγχο, πρώτα απ' όλα τους στρατηγικούς τομείς και κλάδους και ενδεικτικά:
- Τον χρηματοπιστωτικό τομέα, ο οποίος θα περάσει στη δημόσια και κοινωνική ιδιοκτησία και έλεγχο, θα αναπροσανατολιστεί το περιεχόμενο, τα κριτήρια και ο τρόπος λειτουργίας του ώστε να συμβάλει σε ένα νέο τύπο ανάπτυξης της χώρας σε όφελος του λαού, δίνοντας ρευστότητα στην οικονομία, ρυθμίζοντας τα χρέη των ευάλωτων στρωμάτων που έχουν πληγεί από την κρίση καθώς και των μικρών επιχειρήσεων, μακριά από επικίνδυνες τραπεζικές πρακτικές μόχλευσης που επέτειναν τη διεθνή τραπεζική κρίση.
Η κυβέρνηση της Αριστεράς θα ακυρώσει τους όρους της κεφαλαιοποίησης που έχουν οδηγήσει σε μια ολιγοπωλιακή δομή του πιστωτικού συστήματος, εξασφαλίζοντας τα συμφέροντα των ιδιωτών τραπεζιτών. Θα επαναφέρει στο Δημόσιο την ΑΤΕ και το Τ.Τ., ενώ θα προχωρήσει στην εξειδίκευση ή τη συγκρότηση τραπεζικών φορέων για τη στήριξη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων της συνεργατικής και κοινωνικής οικονομίας.
- Τον τομέα της ενέργειας, στο σύνολό του, συμπεριλαμβανομένου του τομέα διύλισης των πετρελαιοειδών.
- Τον τομέα των τηλεπικοινωνιών, με πρώτο βήμα την επαναφορά υπό δημόσια ιδιοκτησία και διαχείριση του ΟΤΕ.
- Τα μέσα τακτικής μαζικής μεταφοράς και πρώτα απ' όλα τον σιδηρόδρομο, ενώ πρώτο βήμα σε αυτήν την κατεύθυνση θα είναι η συγκρότηση δημόσιας επιχείρησης ακτοπλοϊκών υπηρεσιών.
- Τα λιμάνια της χώρας και πρώτα απ' όλα τον ΟΛΠ και τον ΟΛΘ, με την αμφισβήτηση της παρουσίας της COSCO στο λιμάνι του Πειραιά.
- Τις στρατηγικές υποδομές και πρώτα απ' όλα τα αεροδρόμια και τους αυτοκινητόδρομους, με τον τερματισμό των εξουθενωτικών διοδίων.
- Τις ταχυδρομικές υπηρεσίες και πρώτα απ' όλα τα ΕΛΤΑ.
- Την αμυντική βιομηχανία, με αιχμή την ΕΑΒ, την ΕΛΒΟ, την ΠΥΡΚΑΛ.
- Τον κρίσιμο κλάδο ναυπηγείων και της Ναυπηγοεπισκευής.
- Τις κρίσιμες επιχειρήσεις ορυκτού πλούτου (ΛΑΡΚΟ κ.λπ.).
3. Για το ευρώ
"[...] Η κυβέρνηση της Αριστεράς, έχοντας ως στόχο να υλοποιήσει ένα τέτοιο πρόγραμμα ρήξης και ανατροπής, πρέπει να προετοιμαστεί από κάθε άποψη για όλες τις συνέπειες και τα ενδεχόμενα της αναπόφευκτης σύγκρουσης με την Ευρωζώνη του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού, περιλαμβανομένης και της εξόδου από την Ευρωζώνη.
Ένα τέτοιο ενδεχόμενο εξόδου της χώρας από την Ευρωζώνη, που απαιτεί έγκαιρη και καλή προετοιμασία, σε καμία περίπτωση δεν συνιστά «καταστροφή» ή εθνική απομόνωση, όπως προσπαθούν να μας τρομοκρατήσουν τα παπαγαλάκια του συστήματος. Η καταστροφή, άλλωστε, συντελείται χρόνια τώρα εντός του ΕΥΡΩ στο όνομα της διάσωσής του. Η έξοδος από την Ευρωζώνη, στον βαθμό που εντάσσεται σε ένα προοδευτικό σχέδιο ρήξης με τα Μνημόνια και την τρόικα και ανατροπής της λιτότητας, με ανοιχτό τον ορίζοντα για τον σοσιαλισμό, μπορεί να αποτελέσει, παρά τις προσωρινές δυσκολίες που θα επιφέρει, μια βιώσιμη και θετική πρόταση διεξόδου με ελπιδοφόρο ορίζοντα για τον ελληνικό λαό και όλους τους λαούς της Ευρώπης".
4. Για την πολιτική των συμμαχιών
"[...] Θεωρούμε, συνεπώς, αναγκαία τη συνεργασία και συμπόρευση όλων των δυνάμεων της Αριστεράς, του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΕ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, μαζί με δυνάμεις της ριζοσπαστικής οικολογίας, με στελέχη και συλλογικότητες από τον σοσιαλιστικό και σοσιαλδημοκρατικό χώρο, οι οποίες απεγκλωβίζονται από τις λογικές της σοσιαλδημοκρατίας και της διαχείρισης του συστήματος, ακολουθώντας μια αγωνιστική πορεία προς τα αριστερά και με τις οποίες έχουν αναπτυχθεί και δοκιμασθεί σχέσεις εμπιστοσύνης με κοινές θέσεις, κοινές πρωτοβουλίες και κυρίως κοινούς αγώνες. [...] Οι συνεργασίες αυτές πραγματοποιούνται με όρους μετατοπίσεων προς τα αριστερά και όχι με όρους πίεσης για αναδίπλωση του ΣΥΡΙΖΑ προς την Κεντροαριστερά και τις σοσιαλδημοκρατικές αυταπάτες, και δεν αφορούν σε καμία περίπτωση πρόσωπα ή φορείς που είχαν ρόλους σημαντικής ευθύνης στη διαμόρφωση και εφαρμογή της δεξιόστροφης πορείας του ΠΑΣΟΚ και ιδιαίτερα των μνημονιακών επιλογών του. Πολύ περισσότερο, τέτοιου είδους ευρύτερες συνεργασίες δεν αφορούν δυνάμεις κεντροδεξιού προσανατολισμού, δυνάμεις του αστικού πολιτικού συστήματος και πολιτικούς εκπροσώπους της αστικής τάξης, ανεξάρτητα από την αντιμνημονιακή ρητορική τους.
Με τη ΔΗΜ.ΑΡ. και την πολιτική που εκπέμπει η ηγεσία της δεν υπάρχουν περιθώρια πολιτικής συνεργασίας. Η κυβερνητική της θητεία σε ένα αντιλαϊκό πρόγραμμα, η επιμονή της σε μια λογική ευθύνης απέναντι στο μνημονιακό πλαίσιο, ακόμη και μετά την αποχώρησή της από την κυβέρνηση, ο προσανατολισμός της στο πλαίσιο του μεσαίου χώρου και η διάθεση υποκατάστασης της μεταλλαγμένης σοσιαλδημοκρατίας επιβεβαιώνουν αυτή την εκτίμηση".
5. Για το δεύτερο κύμα ριζοσπαστικοποίησης
"[...] Για να πραγματοποιήσει ο ΣΥΡΙΖΑ το αναγκαίο διπλό άλμα στην πορεία του, στην κατεύθυνση της προοδευτικής ανατροπής και της κυβέρνησης της Αριστεράς, χρειάζεται ο ίδιος μια νέα ριζοσπαστικοποίηση, η οποία με τη σειρά της θα δώσει ώθηση σε μια νέα πολιτική και ιδεολογική ριζοσπαστική μετατόπιση της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας.
[...] Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να ενισχύσει την αξιοπιστία του μέσα στα πλατιά λαϊκά στρώματα, να κερδίσει την εμπιστοσύνη της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας και να κατακτήσει την ηγεμονία στη συγκρότηση ενός ευρύτατου αριστερού μετώπου και σε μια πλατιά κοινωνική συμμαχία της εργατικής τάξης, των μικρομεσαίων στρωμάτων στις πόλεις και την ύπαιθρο και του κόσμου της διανόησης και του πολιτισμού, μόνο αν επιδείξει αξιοπιστία στον ριζοσπαστισμό του και την ανατρεπτική του κατεύθυνση και εμπνεύσει εμπιστοσύνη για τη συνέπειά του, τη σταθερότητά του, την ικανότητά του να δίνει δύσκολες μάχες, την αντοχή του στις πιέσεις του κατεστημένου και την αποφασιστικότητά του".
