Η μεγάλη πρόκληση για τη διαμόρφωση των τελικών επεξεργασιών, πρέπει να αφορά: α) στις ιδεολογικές του αναφορές, β) την πολιτική του στόχευση, γ) στις συμμαχίες με όρους κοινωνικής αναφοράς και πολιτικής διεύρυνσης δ) στην οργανωτική του συγκρότηση.
Οι πρωτοβουλίες που πρέπει να πάρει το κόμμα δεν μπορεί να μείνουν στην εκφώνηση μέτρων που θα λάβει η κυβέρνηση της Αριστεράς. Τώρα χρειάζεται η ανάπτυξη ενός μαζικού ριζοσπαστικού κινήματος, με τη συμμετοχή των εργαζομένων, που πρέπει να είναι οι πρωταγωνιστές σε αυτή τη μάχη, διότι αυτοί είναι που συνεχώς υποβαθμίζεται η ζωή τους, που χάνουν το εισόδημά τους, που χειροτερεύουν δραματικά οι εργασιακές τους σχέσεις, που αντιμετωπίζουν το φάσμα της ανεργίας.
Τα συνδικάτα, παρά τις μεγάλες παθογένειές τους, αποτελούν το βασικό μέσο για την ανάπτυξη του αναγκαίου ριζοσπαστικού ταξικού κινήματος, που θα καθορίσει την έκβαση της πάλης για την ανατροπή αυτών των πολιτικών και της κυβέρνησης.
Κυρίως, τα συνδικάτα είναι αυτά που μπορούν να σηκώσουν το βάρος της σφοδρής αντιπαράθεσης, που θα οργανώσουν τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα για να αντιδράσουν σε μια κυβέρνηση της Αριστεράς. Με την ύπαρξη μεγάλων και γερών συνδικάτων η κυβέρνηση της Αριστεράς μπορεί αντικειμενικά να βρει ένα στήριγμα στην προσπάθειά της να υλοποιήσει το πρόγραμμά της και να προχωρήσει στην ανακατανομή του παραγόμενου πλούτου υπέρ των εργαζομένων, καθώς και στη διεύρυνση των κοινωνικών αγαθών.
Οι σημερινοί συσχετισμοί στα συνδικάτα δεν είναι υπόθεση δράσης των λίγων συνδικαλιστών του ΣΥΡΙΖΑ, πολύ περισσότερο δεν μπορεί να είναι πεδίο προσωπικής ή «τασικής» αντιπαράθεσης. Πρέπει να είναι κεντρική πολιτική επιλογή μας η αλλαγή των συσχετισμών και η ενίσχυση του αυτόνομου ταξικού ρεύματος μέσα στα συνδικάτα και αυτό πρέπει να γίνει υπόθεση όλης της κλίμακας του κόμματος, ώστε να υπάρξει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.
Τελευταίο, αλλά καθοριστικό για τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι ο τρόπος που συγκροτείται οργανωτικά το κόμμα στους χώρους εργασίας. Οι οργανώσεις που χτίζει το κόμμα στους χώρους εργασίας και στο επίπεδο των κλάδων καθορίζουν την προτεραιότητά του στην πολιτική δουλειά μέσα στην εργατική τάξη. Αυτό ισχύει τόσο σήμερα που παλεύει για την ανατροπή της νεοφιλελεύθερης μνημονιακής πολιτικής όσο και για τις προτεραιότητες που θα προωθήσει αύριο ως κυβέρνηση της Αριστεράς.
Ιδιαίτερα σήμερα, που έχουμε περιορισμένη συμμετοχή σε συνδικαλιστικές οργανώσεις, για έναν ακόμη λόγο πρέπει ο ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ να έχει ως κεντρική επιδίωξη το χτίσιμο ενεργών πολιτικών κινήσεων σε κάθε χώρο εργασίας.
Προτεραιότητά μας πρέπει να είναι η συγκρότηση κλαδικών οργανώσεων, που επεξεργάζονται την πολιτική μας και τη δράση μας στους χώρους δουλειάς, που παρακολουθούν και ενισχύουν τη μαζική δουλειά και το χτίσιμο μαζικών συνδικάτων. Όταν το κόμμα δουλέψει με αυτόν τον προσανατολισμό, όχι μόνο δεν υποβαθμίζεται η δουλειά σε άλλους χώρους, όπως η συνοικία, ή οι δράσεις σε άλλα κινήματα, αλλά αντίθετα ενισχύονται αυτές οι δράσεις, αλληλοτροφοδοτούνται και πολλαπλασιάζεται έτσι η αποτελεσματικότητα στη δράση μας.
Οι διαφορετικές προσεγγίσεις που φτάνουν στο σημείο να θεωρούν τις κλαδικές οργανώσεις άχρηστες ή έστω περιορισμένου οφέλους για το κόμμα, είτε ξεκινάνε από άγνοια είτε, το χειρότερο, υποβαθμίζουν τον πρωταρχικά ταξικό χαρακτήρα της κοινωνικής πάλης. Χωρίς να υποτιμώ καθόλου την αξία της δράσης μας στα κινήματα και την ταυτοποίηση της Αριστεράς με αυτές τις αξίες, υποστηρίζω ότι δικαιώματα και ελευθερίες που δεν περιέχουν σαν κεντρικό στόχο την κάλυψη των βασικών αναγκών της κοινωνίας, και πρώτα από όλα του εργαζόμενου λαού, δεν μπορεί να δημιουργούν τη σταθερή βάση για την κατάκτηση της εξουσίας που οδηγεί στην απελευθέρωση της κοινωνίας και στον σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία που ονειρευόμαστε.
