«Πατριωτισμός της ευθύνης είναι να μπορούμε να επισκεπτόμαστε γεμάτοι περηφάνια -και πράγματι, αυτή πιστεύω ότι ήταν μια ξεχωριστή στιγμή για όλους εμάς- τη φρεγάτα “Κίμων”, το πιο σύγχρονο πλοίο αυτή τη στιγμή στη Μεσόγειο, το οποίο σκίζει ήδη τα νερά του Αιγαίου έχοντας τη γαλανόλευκη στον ιστό της». Αυτό εξήγησε ο πρωθυπουργός και πρόεδρος της Ν.Δ. από το βήμα του Προσυνεδρίου του κόμματός του.
Λίγες ώρες νωρίτερα, ψαράδες στη Λευκάδα είχαν βρει ένα περίεργο πλεούμενο το οποίο -χωρίς να ξέρουν τι είναι- ρυμούλκησαν στον ορμίσκο της Βασιλικής, πριν το παραλάβει το Λιμενικό. Στο ίδιο βήμα ανέβηκε αμήχανος ο υπουργός Άμυνας Ν. Δένδιας για να μιλήσει για τα εξοπλιστικά προγράμματα και την ισχυρή άμυνα της χώρας. Δεν ήξερε όμως πώς να δικαιολογήσει την ύπαρξη του ουκρανικού drone, το οποίο θα μπορούσε να προκαλέσει ένα μεγάλο δυστύχημα στη Λευκάδα ή σε οποιοδήποτε πλοίο στην ευρύτερη περιοχή.
Οι ιδεολογικές και πολιτικές κορώνες είναι ο προάγγελος της προεκλογικής επιχειρηματολογίας της Ν.Δ. Είμαστε το κόμμα του πατριωτισμού, σε αντιπαράθεση με την αριστερή αντιπολίτευση. Κάπως έτσι συνοψίζεται η επιχειρηματολογία τους. Η επιφανειακή και, τελικώς, φτηνή προπαγάνδα είναι μακριά από τη σημερινή σύνθετη πραγματικότητα.
Την ίδια στιγμή, ο Κ. Μητσοτάκης και συνολικά η ελληνική κυβέρνηση μιλούν συνεχώς σε όλα τα διεθνή φόρα, στα οποία συμμετέχουν, για την ελευθερία και την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας στο Στενό του Ορμούζ και στην Ερυθρά Θάλασσα. Όμως, προκύπτει θέμα ελευθερίας και ασφάλειας της ναυσιπλοΐας· μπροστά μας, στην ανατολική Μεσόγειο, στις ελληνικές θάλασσες σε περιοχές ευθύνης της Ελλάδας.
Αυτό που πραγματικά συμβαίνει
Μερικά περιστατικά των τελευταίων εβδομάδων ήταν αρκετά για να αναδείξουν τη φτώχεια των επιχειρημάτων και την αμηχανία στην πράξη.
- Η νέα παρενόχληση των Τούρκων για πόντιση καλωδίου οπτικών ινών από την Αστυπάλαια στην Κω. Είναι το τρίτο περιστατικό παρενόχλησης στην ίδια περιοχή από τους Τούρκους για πόντιση καλωδίου μεταξύ των ελληνικών νησιών. Χωρίς να ξεχνάμε το πλέον σοβαρό επεισόδιο στην Κάσο, όπου τουρκικά πλοία εμπόδισαν την πόντιση του καλωδίου ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας-Κύπρου. Έργο που μένει μετέωρο.
- Είχε προηγηθεί το ρεσάλτο των Ισραηλινών -μεταξύ Κρήτης και Κυθήρων- σε ιδιωτικά ιστιοπλοϊκά, μέρος του στολίσκου Global Sumud Flotilla που μετέφερε ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα. Η στρατιωτική-πειρατική ενέργεια των Ισραηλινών έγινε σε περιοχή ευθύνης (έρευνας και διάσωσης) της Ελλάδας.
- Και, βεβαίως, ήρθε το ουκρανικό drone για να αναδείξει πλήρως την αδράνεια της ελληνικής κυβέρνησης.
Όλα τα παραπάνω περιστατικά δείχνουν τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης. Στάση ανοχής (ο πλέον ευγενικός όρος) απέναντι στην αυθαιρεσία του Ισραήλ, αλλά και της Ουκρανίας. Στάση αμηχανίας μπροστά στις τουρκικές προκλήσεις.
Οι ενέργειες του Ισραήλ, όπως και η άκρως επικίνδυνη (με στοιχεία τρομοκρατικής ενέργειας) δράση των Oυκρανών εμφανίζουν την Ελλάδα μία χώρα που δεν μπορεί ή δεν θέλει να ελέγξει τη δική της περιοχή. Εμφανίζεται να μην ασκεί τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις της στην περιοχή δική της ευθύνης. Και στις δύο περιπτώσεις η κυβέρνηση αδυνατεί να δώσει πειστικές εξηγήσεις για την αδράνειά της. Είναι ορατό ότι στην περίπτωση της ισραηλινής πειρατικής ενέργειας -600 ν.μ. από τις ακτές του- η Αθήνα έκλεισε τα μάτια· έκανε ότι δεν ξέρει και δεν βλέπει, αν και ο Ισραηλινός υπουργός Εξωτερικών μίλησε για συνεννόηση, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τη μεταφορά των ακτιβιστών στην Κρήτη.
Επίσης, και στην υπόθεση του ουκρανικού drone φαίνεται ότι η Αθήνα κάνει ότι δεν βλέπει τι γίνεται στις θάλασσές της. Μόνο που οι Ουκρανοί έχουν μεταφέρει τον πόλεμο στη Μεσόγειο. Με τεράστιους κινδύνους για τη ναυσιπλοΐα, για τους Έλληνες πολίτες (ψαράδες, ναυτικούς, ταξιδιώτες), με αρνητικές συνέπειες για τον τουρισμό. Η δράση των ουκρανικών drones στις ελληνικές θάλασσες έχουν χαρακτηριστικά τρομοκρατικής δράσης. Η τυχαία εύρεση του drone στη Λευκάδα τρόμαξε πλέον και την κυβέρνηση. Από τύχη δεν έγινε κάποια τραγωδία στη Βασιλική· από τύχη το drone δεν στούκαρε σε πλοίο της γραμμής ή σε κάποιο γιοτ.
Είναι όμως η έως τώρα στάση της κυβέρνησης που επιτρέπει στους Ευρωπαίους εταίρους να κάνουν ότι δεν ακούνε. Αν και οι Γεραπετρίτης και Δένδιας εξέθεσαν στα Συμβούλια υπουργών της Ε.Ε. τους κινδύνους της ουκρανικής δράσης, οι Ευρωπαίοι μιλούν μόνο για την ασφάλεια στο Ορμούζ και στην Ερυθρά Θάλασσα. Για την ασφάλεια και την ελευθερία της ναυσιπλοΐας στη Μεσόγειο κουβέντα. Η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει κάνει κανένα διάβημα, ούτε για τα μάτια του κόσμου, σε Ισραήλ ή προς το Κίεβο. Ίσως να φοβούνται αποκαλύψεις μετά από ένα -έστω και τυπικό- διάβημα.
Κλιμάκωση της τουρκικής στρατηγικής
Με αυτή την εικόνα, την οποία δίνει η ελληνική κυβέρνηση, καλείται να αντιμετωπίσει την κλιμάκωση των τουρκικών απειλητικών ενεργειών.
Σε λίγες εβδομάδες το τουρκικό Κοινοβούλιο θα ψηφίσει νόμο, με τον οποίο θα «νομιμοποιεί» κάθε αυθαίρετη και παράνομη διεκδίκηση σε βάρος της Ελλάδας. Με το μοντέλο του λεγόμενου τουρκολιβυκού μνημονίου.
Το casus belli (αιτία πολέμου) απειλεί την Ελλάδα να μην αυξήσει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ν.μ. Με τον νόμο που έρχεται «αφαιρεί» από την Ελλάδα το δικαίωμα να έχει τον έλεγχο του μισού Αιγαίου. Αδιαφορώντας για τα ελληνικά νησιά του Ανατολικού Αιγαίου αλλά και τα εκατοντάδες νησάκια (κατοικημένα ή μη).
Η πίεση που ασκεί η Τουρκία δεν αφήνει πλέον περιθώρια για πολιτικές τύπου «ήρεμα νερά». Bεβαίως, ο Κ. Μητσοτάκης και πάλι, μιλώντας από το βήμα του Προσυνεδρίου της Ν.Δ. στη Θεσσαλονίκη, έλεγε: «Θέλω να τους επαναλάβω κάτι απλό: “ήρεμα νερά”, φίλες και φίλοι, σημαίνει νερά ελεύθερα, νερά στα οποία κυριαρχεί το Διεθνές Δίκαιο και νερά που θα μένουν πάντα γαλάζια και ειρηνικά. Τα χρώματα, δηλαδή, της σημαίας μας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων μας». Είναι μια απάντηση στους επικριτές του από το εσωτερικό της γαλάζιας πολυκατοικίας. Σίγουρα όμως η τουρκική πολιτική δεν του αφήνει περιθώρια να υπερασπιστεί την έως χθες πολιτική του, όσο και αν προσπαθεί να την ωραιοποιήσει.
Η προεκλογική περίοδος άλλωστε, η οποία ουσιαστικά έχει αρχίσει, δείχνει ότι ο Κ. Μητσοτάκης μπορεί να τροποποιήσει τη στάση του. Σε μια προσπάθεια να κάνει τη συγκυρία, ευκαιρία, και όπλο προεκλογικό. Με όσους κινδύνους, βεβαίως, υπάρχουν σε μια τέτοια συμπεριφορά. Επί της ουσίας όμως, η τουρκική πολιτική θα αναγκάσει και την Αθήνα να τροποποιήσει τη στάση της.
