Στην Ολομέλεια της Βουλής συζητήθηκε η Επίκαιρη Ερώτηση του βουλευτή Αιτωλοακαρνανίας και τομεάρχη Περιβάλλοντος και Ενέργειας του ΣΥΡΙΖΑ–ΠΣ, Μίλτου Ζαμπάρα, προς το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας, σχετικά με το υψηλό κόστος ηλεκτρικής ενέργειας που επιβαρύνει τη βιομηχανία, τη μεταποίηση και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις.
Στην εισήγηση του, ο Μίλτος Ζαμπάρας τόνισε ότι, σύμφωνα με τεκμηριωμένα στοιχεία και σε πλήρη αντίθεση με το κυβερνητικό αφήγημα, η Ελλάδα συγκαταλέγεται σταθερά στις πέντε ακριβότερες χώρες της Ευρώπης ως προς τη χονδρική τιμή ηλεκτρικής ενέργειας (Eurostat). Η πραγματικότητα αυτή θέτει σε άμεσο και υπαρξιακό κίνδυνο τις ελληνικές μεταποιητικές επιχειρήσεις – μικρές και μεγάλες – υπονομεύοντας την παραγωγική τους βιωσιμότητα.
Την ώρα που η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει θεσπίσει το πλαίσιο Clean Industrial Deal State Aid Framework (CISAF), παρέχοντας στα κράτη-μέλη τη δυνατότητα ουσιαστικής ενίσχυσης της βιομηχανίας τους, η ελληνική κυβέρνηση παραμένει αδρανής. Τα στοιχεία είναι ενδεικτικά: στην Ιταλία το κόστος ηλεκτρικής ενέργειας για τη βιομηχανία ανέρχεται στα 65 €/MWh, στη Γερμανία – αξιοποιώντας το CISAF – στα 50 €/MWh, στη Βουλγαρία στα 62,5 €/MWh, ενώ στην Ελλάδα ξεπερνά σταθερά τα 100 €/MWh. Η διαφορά αυτή εντείνει τον κίνδυνο αποβιομηχάνισης και πλήττει σοβαρά τη μεταποίηση, έναν κλάδο υψηλής προστιθέμενης αξίας και ποιοτικών θέσεων εργασίας.
Παρά τις επανειλημμένες δεσμεύσεις του πρωθυπουργού, μέχρι σήμερα δεν έχει ληφθεί κανένα ουσιαστικό μέτρο στήριξης της ελληνικής βιομηχανίας. Με την κοινοβουλευτική του παρέμβαση προς το ΥΠΕΝ, ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, ζήτησε την άμεση ενεργοποίηση του CISAF, προκειμένου οι ελληνικές επιχειρήσεις να αποκτήσουν ίσους όρους ανταγωνισμού στην ευρωπαϊκή και διεθνή αγορά.
Ο υφυπουργός κ. Τσάφος κατέστησε σαφές ότι η κυβέρνηση δεν σκοπεύει να αξιοποιήσει τα διαθέσιμα ευρωπαϊκά εργαλεία στήριξης, επικαλούμενος την ενίσχυση της αντιστάθμισης κόστους CO₂ προς τη βιομηχανία. Παρέλειψε, ωστόσο, να διευκρινίσει ότι το μέτρο αυτό έχει περιορισμένη αποτελεσματικότητα, αφορά ελάχιστο αριθμό επιχειρήσεων και αφήνει εκτός την πλειονότητα της βιομηχανίας και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.
Παρά τους κυβερνητικούς ισχυρισμούς περί «φθηνής» χονδρικής αγοράς ενέργειας, οι λογαριασμοί δείχνουν την πραγματικότητα: οι επιβαρύνσεις αυξάνουν σημαντικά το ενεργειακό κόστος για επιχειρήσεις και νοικοκυριά, ενώ τα κέρδη των ενεργειακών εταιρειών διευρύνονται. Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση και το ΥΠΕΝ αποφεύγουν σε σταθερή βάση τη λήψη ουσιαστικών μέτρων στήριξης της πραγματικής οικονομίας.
Καθίσταται έτσι σαφές ότι η κυβερνητική πολιτική δεν στοχεύει στη συνολική ενίσχυση της παραγωγής και της επιχειρηματικότητας, αλλά στην εξυπηρέτηση συγκεκριμένων συμφερόντων, με σοβαρές επιπτώσεις για τη βιομηχανία, την απασχόληση και την αναπτυξιακή πορεία της χώρας.
