Πρώτον: το πρόγραμμα.
Ο Μαμντάνι υποσχέθηκε να κάνει οικονομικά προσιτή την ζωή των φτωχότερων στρωμάτων που ζουν στην Νέα Υόρκη.
Και πιο συγκεκριμένα: να παγώσει τα ενοίκια.
Να δρομολογήσει δωρεάν λεωφορεία και λωρίδες κυκλοφορίας για την κίνησή τους.
Να δημιουργήσει παιδικούς σταθμούς και νηπιαγωγεία για την φροντίδα των παιδιών.
Και να φτιάξει δίκτυο δημοτικών μη κερδοσκοπικών σούπερ μάρκετ που θα πουλάνε τρόφιμα με μειωμένες τιμές.
Πώς θα το χρηματοδοτήσει: επιβάλλοντας φορολογία 2% σε όσες επιχειρήσεις βγάζουν περισσότερα από 1 εκ. δολάρια τον χρόνο.
Το μέτρο αφορά 1000 από τις 250.000 εταιρείες που έχουν την έδρα τους στην Νέα Υόρκη.
Και υπολογίζεται να αποδώσει 9 δις δολάρια.
Αυτό σημαίνει ότι αυτές οι 1000 επιχειρήσεις καθαρίζουν περίπου 450 δις δολάρια τον χρόνο. Ιλιγγιώδες.
Και πληρώνουν περίπου το 40% των συνολικών φορολογικών εσόδων που καταβάλλονται στην Νέα Υόρκη.
Δεύτερον το αποτέλεσμα.
Βλέπουμε λοιπόν ότι Μαμντάμι ψηφίστηκε γιατί έπεισε τον κόσμο ότι θα κάνει κοινωνική πολιτική φορολογώντας τους υπερπλούσιους.
Και γιατί έβγαλε τη γλώσσα στην ακροδεξιά.
Επομένως η γάτα ψηφίστηκε για το χρώμα της. Και όχι επειδή έπεισε ότι μπορεί να πιάσει τα ίδια ποντίκια με τους αντιπάλους του.
Μια παρατήρηση εδώ είναι η εξής: ότι τις εκλογές τις κερδίζει όποιος καταφέρει να βγάλει από την απάθεια, την παραίτηση και την αδιαφορία τα πλατιά λαϊκά στρώματα.
Και να τα πείσει ότι το να πάνε μέχρι τις κάλπες μπορεί να αλλάξει την ζωή τους προς το καλύτερο.
Μια ακόμα παρατήρηση: απέναντι στην υποψηφιότητα του Μαμντάνι βρέθηκαν ο Τραμπ και η ομοσπονδιακή κυβέρνηση, η οικονομική ολιγαρχία των ΗΠΑ, η οικονομική ολιγαρχία της Νέας Υόρκης, τα ΜΜΕ, το κατεστημένο των Δημοκρατικών, η Ακροδεξιά, το πανίσχυρο ισραηλινό λόμπι AIPAC που ελέγχει όλο το αμερικανικό πολιτικό σύστημα.
Αλλά έχασαν. Γιατί όταν ο κόσμος είναι αποφασισμένος να κερδίσει την μάχη, δεν μπορεί να τον εμποδίσει τίποτα.
Τρίτον: οι αντιδράσεις:
Είναι προφανές ότι το πρόγραμμα του Μαμντάνι δεν είναι κανένας βαθύς κομμουνισμός. Δωρεάν παιδικοί σταθμοί, παγωμένα ενοίκια και κοινωνικά παντοπωλεία υπάρχουν και σε άλλα μέρη του κόσμου.
Που δεν έχουν κομμουνισμό.
Και δεν έχουν και τον απίστευτο πλούτο της Νέας Υόρκης.
Όμως η κινδυνολογία έχει αρχίσει. Ότι αν ο Μαμντάνι επιχειρήσει να εφαρμόσει αυτό το πρόγραμμα, η Νέα Υόρκη θα ερημώσει, οι επιχειρήσεις θα φύγουν και η εγκληματικότητα θα εκτιναχθεί.
Και η κατάσταση θα είναι όπως στην ταινία του Κάρπεντερ. Όπου θα αλληλοτρώγονται οι συμμορίες με τα ελικόπτερα να πετάνε από πάνω.
Επειδή θα φορολογηθούν με επιπλέον 2% τα 450 δις.
Και οι επιχειρήσεις απειλούν να τα μαζέψουν και να μεταφερθούν στο Μαϊάμι.
Δεν είναι ότι δεν αντέχουν την υπερφορολόγηση. Αυτοί και με 300% να φορολογηθούν, χαμπάρι δεν πρόκειται να πάρουν.
Χώρια που μεταναστεύοντας μπορεί να έχουν και μεγαλύτερη χασούρα από αυτά που θέλει να τους πάρει ο Μαμντάνι
Αλλά δεν θέλουν να πετύχει η ιδέα την αναδιανομής.
Διότι αν πετύχει η ιδέα της αναδιανομής, θα αρχίσουν και άλλοι να το σκέφονται. Και αυτό μπορεί να αποβεί επικίνδυνο για τα λεφτά τους.
Ας εστιάσουμε σε μια λεπτομέρεια. Ο σκληρός νεοφιλελευθερισμός δεν αμφισβητεί ούτε ότι διευρύνει τις ανισότητες, ούτε ότι καταστρέφει το κοινωνικό κράτος, ούτε ότι συσσωρεύοντας πλούτο αυξάνει την φτώχεια.
Ούτε σου ζητάει να περιμένεις οτιδήποτε από αυτόν.
Το βασικό του επιχείρημα είναι ότι η παραμικρή προσπάθεια αναδιανομής θα προκαλέσει χάος και ολοκρητωτική κατάρρευση των πάντων.
Και είναι προτιμότερη μια δυσάρεστη και άδικη κατάσταση, παρά το χάος.
Οπότε το αφήγημα είναι αυτό: οι δωρεάν παιδικοί σταθμοί και τα κοινωνικά παντοπωλεία του Μαμντάνι θα οδηγήσουν την Νέα Υόρκη στο χάος. Αυτό.
Τέταρτον: τι να περιμένουμε.
Ο Μαμντάνι κέρδισε τις εκλογές με το χρώμα του. Τώρα πρέπει να πιάσει και τα ποντίκια που υποσχέθηκε.
Όλα το σύστημα εξουσίας θα πέσει επάνω του να τον εμποδίσει με κάθε μέσον.
Ο Τραμπ ήδη δηλώνει ότι θα του κόψει την χρηματοδότηση.
Και το επόμενο διάστημα θα δούμε μια τεράστια εκστρατεία αποδόμησης:
Ότι δεν κάνει αυτά που υποσχέθηκε, ότι κάνει άλλα, ότι δεν είναι έντιμος και ειλικρινής, ότι είναι υστερόβουλος και διεφθαρμένος, ότι είναι ανίκανος και έχει χάσει τον έλεγχο, ότι περιστοιχίζεται από ιδιοτελείς, φανατισμένους και ηλίθιους.
Το αν θα αντέξει εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το αν θα εξακολουθήσει να έχει την δυναμική υποστήριξη του κόσμου, που τον επέβαλλε με την ψήφο του.
Και το μεγάλο στοίχημα φυσικά, είναι αν θα ανταποκριθεί στις προσδοκίες που έχει δημιουργήσει.
Δηλαδή αν η γάτα θα τιμήσει και θα δικαιώσει το χρώμα της.
Αλλιώς το χρώμα της γάτας δεν έχει καμία σημασία. Που θα έλεγε και ο Τένγκ.
