Η συνάντηση Τραμπ-Ερντογάν και επί της ουσίας και σε ό,τι αφορά τα μεγαλεία στο φαίνεσθαι, διδάσκει και πάλι ότι η Ελλάδα του κ. Μητσοτάκη τείνει να γίνει παρακολούθημα στη νέα ισορροπία που χτίζεται στην ευρύτερη περιοχή.
Τα μεγαλεία που έζησε ο Ερντογάν δεν έχουν μόνο δώρα από τον Τραμπ αλλά κρύβουν και παγίδες για την Τουρκία. Την οποία οι ΗΠΑ (το ΝΑΤΟ και η ΕΕ) θέλουν διακαώς να είναι δύναμη στο δικό τους άρμα, στα δικά τους σχέδια. Η Ελλάδα, όπως έχει διαμορφώσει την κατάσταση ο κ. Μητσοτάκης, τείνει να έχει ρόλο συμπληρωματικό όχι μόνο για το Ισραήλ αλλά ακόμα και για την Τουρκία αν αυτή συναινέσει βεβαίως σε όλα όσα ζητάει ο Τραμπ. Αν η Αθήνα δεν αλλάξει τακτική και στόχους κινδυνεύει να φιλανδοποιηθεί. Ούτε ο Νετανιάχου ούτε η Chevron δεν θα στηρίξουν τη χώρα μας.
Ο σημερινός Αμερικανός πρόεδρος υποδέχθηκε μετά Βαϊων και Κλάδων τον κ. Ερντογάν, αφού αυτός είχε προκαταβολικά ακουμπήσει τον οβολό του στην αμερικανική Boeing, υποσχόμενος ότι θα αγοράσει 200 αεροπλάνα έως το 2040, κάτι που μπορεί να ενισχύσει την μετοχή της στα διεθνή χρηματιστήρια.
Τα όσα προηγήθηκαν της υποδοχής, η ίδια η υποδοχή και τα επαινετικά λόγια του Ντόναλντ διαμορφώνουν ευνοϊκό κλίμα για την Άγκυρα.
Τα οικονομικά παζάρια είναι αρεστά και στον Ντόναλντ και στον Ρετζέπ. Από κει και πέρα αρχίζουν τα δύσκολα.
Για να κλείσουμε όλες τις συμφωνίες για F-35, F-16 Patriot και πρέπει να εγκαταλείψεις τους S-400 αλλά και και κάτι ακόμα: Τα ρωσικά καύσιμα! Να αγοράζεις LNG απο τις ΗΠΑ. Αυτό είπε ο Τραμπ στον Ερντογάν.
Ο Τούρκος πρόεδρος δεν θέλει να αυτοκτονήσει, όπως ο Σόλτς, και δεν μπορεί να διαλύσει την βιομηχανία του. Γι' αυτό και ώρες μετά την συνάντηση και τα πανηγύρια τα πράγματα έμειναν ασαφή.
Αυτό είναι το βασικό θέμα, διότι η Ουάσιγκτον, πέρα από τα δισ. που απαιτεί ο Τραμπ, θέλει και πάλι την Τουρκία συμπληρωματική δύναμη στην περιοχή ανάχωμα στη Ρωσία, και σε άλλες δυνάμεις, μακριά απο την οικονομική επιρροή της Κίνας.
Το επίσης μεγάλο αγκάθι είναι οι σχέσεις Τουρκίας-Ισραήλ που προς το παρόν έμειναν στο περιθώριο. Ο Νετανιάχου θα φτάσει στην Ουάσιγκτον τις επόμενες μέρες και θα μιλήσει και κατά όλων των εχθρών, στους οποίους περιλαμβάνεται και η Τουρκία.
Στη Συρία πάντως ο Τραμπ αναγνώρισε ένα ρόλο στην Τουρκία. Ο βασικός λόγος είναι ότι η Τουρκία όπως και το Κατάρ είναι οι χώρες που μπορούν να στηρίξουν το σχέδιο του Τραμπ για την ομαλοποίηση της κατάστασης στην Γάζα και την Παλαιστίνη, όταν σταματήσει η μανία της κυβέρνησης Νετανιάχου, που αδιακρίτως σφάζει Παλαιστινίους.
Το μάθημα για την Ελλάδα είναι το εξής. Αν θέλει να υποστηρίξει τη θέση της και τα στοιχειώδη δικαιώματα της πρέπει να εγκαταλείψει την πολιτική του δεδομένου, του υπάκουου. Καμία αμερικανική εταιρεία δεν θα διαμορφώσει γεωπολιτικές ισορροπίες από μόνη της. Κανένας Νετανιάχου (ειδικά ο συγκεκριμένος που ασχολείται τώρα με σφαγές) δεν είναι πιστός σύμμαχος.
Η Αθήνα καλείται άμεσα να επανεξετάσει την τακτική της και την θέση της. Ως Ελλάδα έχει εργαλεία εντός ΝΑΤΟ, εντός ΕΕ.
Δυστυχώς, όμως, έχει και κυβέρνηση που δεν τολμά και δεν θέλει να δει τα εθνικά συμφέροντα. Επικρατεί η ΙΧ εξωτερική πολιτική και η ψευδαίσθηση ότι τα λόμπις θα σώσουν τον κ. Μητσοτάκη.
ΥΓ: Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο η Ελλάδα ήταν στο στήριγμα των προκεχωρημένων φυλακίων της Δύσης του Ιράν και της Τουρκίας. Μετά το 1989 έμεινε μόνο η Τουρκία. Τώρα η Ουάσιγκτον θεωρεί και πάλι την Ελλάδα συμπλήρωμα δυνάμεων.
