Αξιοθαύμαστο το κίνημα αλληλεγγύης στην Ελλάδα στον λαό της Παλαιστίνης, που πλήττεται και από τον εθνικό διχασμό και από τη διπρόσωπη πολιτική αραβικών κρατών. Στο απόγειο του κυνισμού και σφαγιασμού οι επιλογές της ακροδεξιάς κυβέρνησης Νετανιάχου που δυστυχώς κρατά όμηρο τον λαό του Ισραήλ, στους κόλπους του οποίου υπήρχαν πάντοτε ισχυρή Αριστερά και φιλειρηνικά κινήματα.
Προφανώς, οι αλληλέγγυοι με την Παλαιστίνη δεν είναι ίδιοι ιδεολογικά και πολιτικά. Ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. είναι με την πολιτική της PLO και του Αραφάτ, όπως και της ειρηνικής πρώτης Ιντιφάντα. Κίνημα της Πέτρας είχε ονομαστεί εκείνη η εξέγερση, διότι πολλά Παλαιστινόπουλα συμμετείχαν πετροβολώντας Ισραηλινούς στρατιώτες στα κατεχόμενα, πρωτότυπο παιδικό και εφηβικό αντάρτικο, το οποίο σε κοινωνίες της Δύσης θα χαρακτηριζόταν κίνημα πολιτικής ανυπακοής. Κίνημα που άνοιξε τον δρόμο για τις συμφωνίες του Όσλο το 1993. Με άλλα λόγια, η Ιντιφάντα νίκησε τον κατοχικό στρατό, κάτι που δεν είχαν πετύχει παλαιότερα οι επιθέσεις «αυτοκτονίας» και άλλες δήθεν επαναστατικές δράσεις, όπως οι αεροπειρατείες.
Στο Όσλο υπογράφηκαν συμφωνίες ειρήνης από τον ηγέτη της PLO Γιάσερ Αραφάτ και τον πρωθυπουργό του Ισραήλ Γιτζάκ Ράμπιν, τις οποίες ο πρώτος αποκαλούσε «ειρήνη των γενναίων». Και τούτο διότι το Ισραήλ αναγνώρισε την PLO ως νόμιμο εκπρόσωπο του παλαιστινιακού λαού, η δε Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης αναγνώρισε το κράτος του Ισραήλ, σε αντίθεση με Άραβες εθνικιστές ηγέτες τύπου Άσαντ, Καντάφι και Σαντάμ. Ο τρίτος εξ αυτών, σφαγέας των κομμουνιστών και των Κούρδων στο Ιράκ, είχε προκαλέσει το 1991 τον πρώτο μεταψυχροπολεμικό πόλεμο εισβάλλοντας και προσαρτώντας το Κουβέιτ.
Το Όσλο είχε άμεσα αποτελέσματα, καθώς επέτρεψε τον επαναπατρισμό του Αραφάτ στα παλαιστινιακά κατεχόμενα και την ίδρυση της Παλαιστινιακής Αρχής με έδρα αρχικά την πόλη της Γάζας, όπου το 1996 τον είχε επισκεφθεί αντιπροσωπεία του ΣΥΝ με τον Ν. Κωνσταντόπουλο επικεφαλής και δική μου συμμετοχή. Είχαμε τότε συναντηθεί και με τρία κόμματα του Ισραήλ, το Εργατικό του Σιμόν Πέρεζ, το Mapam και το Κ.Κ.
Πολεμήθηκε βέβαια το Όσλο από ακραίες παλαιστινιακές οργανώσεις καθώς και από ακραίες εβραϊκές, από τους κόλπους των οποίων προήλθε το 1995 ο δολοφόνος του Ράμπιν. Αν όμως δεν είχε επιτευχθεί, δεν θα υπήρχε σήμερα κράτος της Παλαιστίνης με καθεστώς παρατηρητή στον ΟΗΕ, καρπός πρωτοβουλίας του διαδόχου του Αραφάτ Μαχμούντ Αμπάς το 2013, με το σχετικό Ψήφισμα να υπερψηφίζεται από μεγάλη πλειοψηφία χωρών, των μελών της Ε.Ε. συμπεριλαμβανομένων. Μόλις 9 χώρες καταψήφισαν, οι ΗΠΑ, το Ισραήλ και άλλες μικρότερες. Επομένως, στη θέση του ΣΥΡΙΖΑ έρχονται σήμερα κάποιοι ζητώντας την αναγνώριση κράτους της Παλαιστίνης.
Προσθέτω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είχε εξαρχής στηρίξει έμπρακτα και τις αποστολές βοήθειας στη Γάζα με τον «στολίσκο της ελευθερίας», με συμμετοχή το 2008 των βουλευτών του Τάσου Κουράκη και Θοδωρή Δρίτσα, συμμετοχή που επαναλήφθηκε το 2010. Χρονιά τραγική για τον παλαιστινιακό αγώνα, διότι η Χαμάς κατέλαβε πραξικοπηματικά την εξουσία στη Γάζα σκοτώνοντας στελέχη της PLO.
Προφανώς, το κίνημα αλληλεγγύης για τον παλαιστινιακό λαό δεν μπορεί να είναι μονοδιάστατο, με τον ΟΗΕ να έχει ορίσει και σχετική ετήσια ημέρα, 29 Νοεμβρίου. Εμείς, για παράδειγμα, εδώ και χρόνια είχαμε παροτρύνει αδελφοποιήσεις πόλεων της Ελλάδας με της Παλαιστίνης, που αν και κατεχόμενες, έχουν αιρετές διοικήσεις. Αδελφοποιήσεις που δεν πρέπει να περιορίζονται σε ένα Ψήφισμα, αλλά να περιέχουν συγκεκριμένες δεσμεύσεις.
Η λάθος πλευρά της Ιστορίας
Λίγη Ιστορία τώρα. Η Παλαιστίνη ως γεωγραφική οντότητα υπήρχε και εντός της βρετανικής αυτοκρατορίας. Μεταπολεμικά όμως, το 1947, η Γ.Σ. του ΟΗΕ, με την καθοριστική συμβολή της ΕΣΣΔ, αποφάσισε την ίδρυση δύο κρατών στην ιστορική Παλαιστίνη, ενός εβραϊκού και ενός αραβικού, απόφαση που δεν αποδέχτηκαν τα τότε αραβικά κράτη, με συνέπεια όταν ιδρύθηκε το κράτος του Ισραήλ στις 15 Μαΐου 1948 να του κηρύξουν τον πόλεμο.
Με άλλα λόγια, δεν ήταν πάντοτε το Ισραήλ στη λάθος πλευρά της Ιστορίας, έχοντας τότε επιβιώσει με την προμήθεια όπλων και από τη Σοβιετική Ένωση. Έκανε όμως κατακτητικό επιθετικό πόλεμο το 1967 εις βάρος της Αιγύπτου, της Ιορδανίας και της Συρίας. Γι’ αυτό έκτοτε ο ΟΗΕ ζητά τον τερματισμό της κατοχής και παλαιστινιακό κράτος στα σύνορα του 1967. Πολύ περισσότερο που από τα μέσα της δεκαετίας 1960 δημιουργήθηκε παλαιστινιακό εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα, η PLO, με τους κομμουνιστές και άλλες αριστερές δυνάμεις εντός της, όπως συμβαίνει και σήμερα.
Καταλήγω με την επισήμανση ότι το αίτημα «Λευτεριά στην Παλαιστίνη» δεν μπορεί να μην συνοδεύεται, ιδίως από αριστερές δυνάμεις, με το «διά ταύτα» που είναι «δύο λαοί-δύο κράτη» ικανά να ζήσουν δίπλα-δίπλα προς όφελος βιώσιμης ειρήνης στη Μέση Ανατολή. Κράτος του Ισραήλ και κράτος της Παλαιστίνης στα σύνορα του 1967, με πρωτεύουσα του δεύτερου την Ανατολική Ιερουσαλήμ.
* Ο Πάνος Τριγάζης είναι υπεύθυνος του Γραφείου Ειρήνης του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.
