Με δύο απολύτως αντιφατικές μεταξύ τους θέσεις πήγε η κυβέρνηση στην ψήφιση του πολυνομοσχεδίου. Η μία αφήγηση είναι η συνήθης επιχειρηματολογία όταν επιχειρούν να περάσουν εκβιαστικά νέα μέτρα. Μην ξεχνάμε ότι προχθές στη Βουλή ψηφίστηκε στα μουλωχτά ένα μίνι - Μνημόνιο. Έλεγαν λοιπόν οι κυβερνητικοί αγορητές, με πρώτον και καλύτερο τον ίδιο τον υπουργό Οικονομικών, ότι η ψήφιση του πολυνομοσχεδίου σε ένα άρθρο και με τη διαδικασία του κατεπείγοντος -δηλαδή γουρούνι στο σακί- ήταν επιβεβλημένη "για να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις", διότι "η δόση είναι του Μαρτίου κι έχει καθυστερήσει".
Ο ίδιος ο κ. Στουρνάρας βεβαίως καθησύχαζε τόσο καιρό ότι "δεν υπάρχει λόγος βιασύνης", μέχρι που ήρθε το πλήρωμα του χρόνου για να "βιαζόμαστε" και να μεθοδευτεί ο εκβιασμός. Ή, σωστότερα, το πρόσχημα για τους συμπολιτευόμενους βουλευτές για να ψηφίσουν χωρίς να έχουν διαβάσει τι ψηφίζουν. Η δεύτερη αφήγηση είναι το καινούργιο κοσκινάκι, αυτό του πρωτογενούς πλεονάσματος, της πλήρους επιτυχίας (που αναγνωρίζει και το Βερολίνο), που μας οδηγεί στην ανάπτυξη κ.λπ. Η πλάκα είναι ότι και οι δύο αφηγήσεις της κυβέρνησης είναι εξίσου ψευδείς. Ούτε μισθούς και συντάξεις πρόκειται να πληρώσουν με τα 2,8 δισ. ούτε πρωτογενές πλεόνασμα υπάρχει. Αυτό που υπάρχει είναι ένα πλασματικό πλεόνασμα που προκύπτει από τη στάση πληρωμών που έχει κηρύξει το κράτος έναντι των πιστωτών του στο εσωτερικό της χώρας.
