Μέσα στον ορυμαγδό των εξελίξεων στην παγκόσμια σκηνή από την ημέρα που ξανάρθε φορτσάτος ο Ντόναλντ Τραμπ στην εξουσία κηρύσσοντας τον -οικονομικό- πόλεμο στους συμμάχους των ΗΠΑ, στους διεθνείς οργανισμούς και στο διεθνές δίκαιο, ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης αποφάσισε να ξεπεράσει την αντιπάθειά του στην ταξιδιωτική διπλωματία. Κι ανέβηκε σ’ ένα αεροπλάνο με προορισμό τις μισές πρωτεύουσες της Μέσης Ανατολής, ελπίζοντας ότι θα καταφέρει να εξασφαλίσει για την Ελλάδα μια θέση στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων αυτών που θα σχεδιάσουν τη νέα τάξη πραγμάτων στην ταραγμένη γειτονιά μας.
Θεωρητικά ο επικεφαλής της ελληνικής διπλωματίας έχει πολλά ατού σ’ αυτή του την προσπάθεια. Πρώτον, η χώρα έχει παραδοσιακά καλές σχέσεις με τον αραβικό κόσμο. Δεύτερον, έχει στρατηγική συνεργασία με το Ισραήλ. Και τρίτον, από τον Ιανουάριο και για 24 μήνες συμμετέχει ως μη μόνιμο μέλος στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.
Ωστόσο, τα πλεονεκτήματα αυτά δεν έχουν αναδειχθεί στα χέρια του Γεραπετρίτη και της κυβέρνησης Μητσοτάκη γενικότερα, αφενός λόγω της ανυπαρξίας σχεδιασμού εξωτερικής πολιτικής από το 2019 μέχρι τώρα, καθώς η κυβερνητική επιλογή ήταν «κάνουμε ότι θέλουν οι φίλοι μας οι Αμερικανοί», αφετέρου για λόγους πέραν της θέλησής τους. Όπως παρακολουθεί μουδιασμένος - κι ως ένα σημείο εξαγριωμένος- ο πλανήτης, μετά την ορκωμοσία του ο Τραμπ αγνοεί επιδεικτικά και το ρόλο του Συμβουλίου Ασφαλείας και τις αποφάσεις του ΟΗΕ, όταν δεν τις πολεμάει ανοιχτά.
Κι αν στην περίπτωση της Γάζας, που ο Τραμπ θέλει να την κάνει «Ριβιέρα της Μέσης Ανατολής», εκτοπίζοντας τους Παλαιστίνιους, η ελληνική κυβέρνηση έχει μείνει άναυδη, όπως πολλές άλλες - και θυμίζει χαμηλόφωνα ότι παραμένει υπέρ της λύσης των δύο κρατών, σύμφωνα με τις αποφάσεις του ΟΗΕ- στην περίπτωση της Συρίας προσπαθεί να υπενθυμίσει την ύπαρξη της Ελλάδας στην περιοχή. Η προοπτική να μοιραστούν τα ιμάτια της Συρίας μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ δεν αρέσει καθόλου στην Αθήνα, ωστόσο δεν έχει πολλά περιθώρια παρέμβασης - ούτε έχει καταφέρει μέχρι στιγμής να δρομολογήσει κάποια.
Για αυτό και βγήκε, έστω καθυστερημένα, στη γύρα ο Γεραπετρίτης, για αυτό πήγε στην Ιορδανία, στα Εμιράτα, στο Ισραήλ, στα παλαιστινιακά εδάφη και στην ίδια τη Δαμασκό. Το μέλλον της Συρίας θα εξαρτηθεί και από τα λεφτά των σεΐχηδων, κι αυτό ο υπουργός Εξωτερικών το ξέρει καλά.
Στο εσωτερικό ακροατήριο, τώρα, ο Γεραπετρίτης προσπαθεί να παρουσιάσει τον όψιμο διπλωματικό ακτιβισμό του ως «ενεργή παρουσία» της Ελλάδας στην περιοχή. Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, «η Ελλάδα αναλαμβάνει συγκεκριμένες ανθρωπιστικές και διπλωματικές πρωτοβουλίες. Δημιουργεί έναν άξονα φίλων χωρών. Επενδύει στη συνδεσιμότητα, προάγει τις εμπορικές σχέσεις και τις επενδύσεις. Δημιουργεί γέφυρες γεωπολιτικής και οικονομικής σημασίας με τη Μέση Ανατολή». Ο Γεραπετρίτης μιλάει συνεχώς για λήψη πρωτοβουλιών, χωρίς να έχει γίνει ποτέ συγκεκριμένος. Το μόνο που υπόσχεται είναι ότι η Ελλάδα, ως μη μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας, προτίθεται να βοηθήσει «για την προώθηση των θέσεων σημαντικών κρατών που δεν εκπροσωπούνται στο Συμβούλιο Ασφαλείας». Χωρίς να διευκρινίζει προς ποια κατεύθυνση. Πάντως, πλάτη για να κάνει ο Τραμπ τη Γάζα δικό του θέρετρο δεν θα βάλει.
