Για άλλη μια φορά ο Σόιμπλε αιφνιδιάζει αρνητικά. Αν μάλιστα έχουν αποδοθεί σωστά οι δηλώσεις του ότι υπάρχει πολύ χρήμα στην αγορά και πρέπει να περιοριστεί, τα πράγματα στην Ευρωζώνη θα οδηγηθούν στο απροχώρητο. Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών δηλώνει ότι η ΕΚΤ θα έπρεπε να περιορίσει την ποσότητα της διαθέσιμης ρευστότητας στην Ευρωζώνη παρότι αναγνώρισε την "επισφαλή οικονομική κατάσταση σε σχέση με την ανάπτυξη" στην οποία βρίσκονται αρκετές χώρες. "Υπάρχει πολύ χρήμα στην αγορά κατά την άποψή μου, πάρα πολύ χρήμα" δήλωσε με ύφος ξεπεσμένου Γερμανού μονάρχη.
Πριν από λίγες ήμερες, αντίθετα με τη γραμμή Σόιμπλε, ο κεντρικός τραπεζίτης της Ιαπωνίας αύξησε κατά 1,4 τρισ. δολάρια τη ρευστότητα για την επόμενη διετία "πλημμυρίζοντας" την οικονομία της χώρας του για να τονώσει την ανάπτυξη και να κρατήσει χαμηλά το γιέν σε σχέση με τα ανταγωνιστικά νομίσματα, το δολάριο, το γουάν και το ευρώ. Κι όμως ο Σόιμπλε, δέσμιος της ιδεοληψίας που διακατέχει τους Γερμανούς, φοβάται οτι αν δεν μειωθεί η ρευστότητα στην Ευρωζώνη θα αυξηθεί ο πληθωρισμός. Αξίζει να σημειωθεί οτι η ΕΚΤ αναγκάστηκε, παρά τις γερμανικές εμμονές, να αυξήσει σχεδόν κατά ένα τρισ. ευρώ τη ρευστότητα προκειμένου να σωθούν οι ιταλικές και οι ισπανικές τράπεζες. Χωρίς αυτή την παροχή ρευστότητας θα είχε πέσει η "Γραμμή Μαζινό" και μαζί της η Ιταλία και η Ισπανία. Το ευρώ ίσως να αποτελούσε παρελθόν.
Ο Σόιμπλε και η Μέρκελ πάνε την οικονομία έναν αιώνα πίσω υποστηρίζοντας τη λεγόμενη ποσοτική θεωρία του χρήματος, της νεοκλασικής οικονομικής σχολής, σύμφωνα με την οποία η αύξηση του χρήματος θα αυξήσει και τις τιμές των προϊόντων. Αυτό όμως, όπως μπορούν να καταλάβουν ακόμη και πρωτοετείς φοιτητές, δεν μπορεί να ισχύσει σε περιόδους κρίσης όπως η σημερινή. Στην τακτική της αυξημένης ρευστότητας κατέφυγε η Αμερικανική Κεντρική Τράπεζα (FED) και αντιμετώπισε χωρίς μεγάλους κλυδωνισμούς τη μεγάλη κρίση του 2008, ενώ μέχρι σήμερα χορηγεί αφειδώς ρευστό χωρίς να αναζωπυρώνεται ο πληθωρισμός.
Αντίθετα ο Σόιμπλε επιμένει στην πολιτική της σκληρής λιτότητας συνθλίβοντας ολόκληρες χώρες της Ευρωζώνης όπως η Ελλάδα, η Πορτογαλία, η Ιρλανδία και η Κύπρος. Η καταστροφική αυτή πολιτική αποτελεί τορπίλη για την Ευρωζώνη κι αν δεν αλλάξει κινδυνεύει να τινάξει στον αέρα το ευρώ.
