Δύο επιλογές έχει το μενού: τοστ ή δακρυγόνα. Αποφασίζεις και διαλέγεις τι θα φας. Ή θα χορτάσεις με τοστ και θα κάτσεις ήσυχα στο παγωμένο σπίτι σου ή θα βγεις στον δρόμο να διεκδικήσεις κάτι περισσότερο από ένα τοστ και τότε θα φας δακρυγόνα. Διαλέγεις και παίρνεις. Γιατί εδώ φτάσαμε. Ή μάλλον εδώ μας έφτασαν: στο τοστ ή δακρυγόνα. Και δεν είναι καθόλου αστείο. Γιατί είναι τραγικό να ανοίγεις την τηλεόραση και να βλέπεις να πέφτουν παντού δακρυγόνα. Να τρώνε δακρυγόνα οι φοιτητές. Να τρώνε δακρυγόνα οι αγρότες. Να τρώνε δακρυγόνα οι εργαζόμενοι. Να τρώνε δακρυγόνα όσοι διαμαρτύρονται για τις εξώσεις πολιτών από τα σπίτια τους. Και στον αντίποδα, να αλλάζεις κανάλι κι όταν τελειώνουν τα δακρυγόνα, να ακούς κάποιους μοσχαναθρεμμένους του συστήματος να σου λένε, φάε τοστ για να χορτάσεις την πείνα της οικογένειάς σου. Λες και άλλη επιλογή δεν έχει. Λες και, πέρα από τον συμβιβασμό με τη φτώχεια, υπάρχει μονάχα η καταστολή. Λες και, πέρα από τα κουπόνια, τα pass και το τοστ, δεν περισσεύει δράμι αξιοπρέπειας. Λες και εκεί που τελειώνουν τα τοστ αρχίζουν τα κλομπ και τα δακρυγόνα. Και όλο αυτό να στο πουλάνε για κανονικότητα.
Και όλο αυτό να στο πουλάνε για τον μονόδρομο που θα μας οδηγήσει στην περιβόητη ανάπτυξη. Μια ανάπτυξη που θα την ακούμε, αλλά δεν θα την βλέπουμε, μιας και αυτή η ανάπτυξη δεν είναι για όλους. Δεν είναι ανάπτυξη για τους πολλούς, αλλά για τους λίγους και τους εκλεκτούς. Η ανάπτυξη είναι γι’ αυτούς που μας πουλάνε το τοστ κάθε μήνα και πιο ακριβά. Απλά είναι τα πράγματα. Κι ακόμα πιο απλό είναι πως αν δεν σου αρέσει το τοστ ή δεν σου φτάνει το τοστ, τότε θα φας το δακρυγόνο.
