Πω πω, αδιαφορούν οι πολίτες… Η φωνή ακούγεται από τα ΜΜΕ, αφού πρώτα έχουν βγει οι δημοσκοπήσεις που δείχνουν το χαμηλότερο από καταβολής εκλογικών δημοσκοπήσεων ενδιαφέρον των ανθρώπων για μια εκλογική αναμέτρηση. Μόλις 1 στους 3 δηλώνει υψηλό ενδιαφέρον, ενώ ο τρίτος της παρέας εκδηλώνει ελάχιστο ή μηδενικό ενδιαφέρον.
Ανησυχητικό, φυσικά, το καμπανάκι. Πόσο μάλλον που αυτές οι ίδιες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι έχει εκτιναχθεί το ποσοστό όσων πιστεύουν ότι η χώρα πάει σε λάθος κατεύθυνση και αξιολογεί όλο και πιο αρνητικά την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Ο συνδυασμός αυτών των δύο στοιχείων ιστορικά ξέρουμε ότι αποτελεί καύσιμη ύλη για την Ακροδεξιά, που δυστυχώς -δυστυχέστατα- έχει ξανασηκώσει κεφάλι τόσο στη Βουλή όσο και στους δρόμους. Για να μην αναφερθούμε στα άλλα φαινόμενα κοινωνικού εκφασισμού, στις γυναικοκτονίες ή στην καλπάζουσα νεανική, νεανικότατη, εγκληματικότητα, που αντιμετωπίζεται σαν μεμονωμένο περιστατικό, λες και κανείς δεν βλέπει ότι αυξάνεται το ποσοστό παιδικής φτώχειας και, επομένως, όχι των χαμηλών, αλλά των μηδενικών προσδοκιών. Σ’ αυτό το πλαίσιο εκδηλώνονται οι επιθέσεις συμμοριών και νέων ταγμάτων εφόδου, ακόμα και δολοφονικές, που ξανάρθαν στο προσκήνιο - άλλο αν τα ΜΜΕ δεν προβάλλουν το θέμα όταν έχει καθαρή σχέση με τον φασισμό.
Κι έτσι ξαναγυρνάμε στην ευθύνη της ενημέρωσης. Η αδιαφορία δεν είναι εγγενές χαρακτηριστικό. Καλλιεργείται. Καλλιεργείται γιατί κάποιοι, οι κυβερνώντες, θεωρούν πως τους εξυπηρετεί η αποχή - βλέπετε, το 43% που θεσμοθέτησε ο Θεοδωρικάκος ξηλώνοντας την απλή αναλογική αρχίζει να φαίνεται πως δεν αρκεί. Και ο ιδρώτας άρχισε να λούζει το Μαξίμου, που έχει ποντάρει όλα του τα λεφτά στον γαλάζιο χάρτη για να αξιοποιήσει -έτσι όπως έχει δείξει ότι ξέρει- τα 8 δισ. ευρώ κοινοτικά κονδύλια που προορίζονται για τις περιφέρειες. Αλλά ας επιστρέψουμε στην έλλειψη ενημέρωσης, που καλλιεργεί την αδιαφορία. Αδιαφορία για τα κοινά και τη συμμετοχή. Αδιαφορία και απογοήτευση ότι μπορούν με οποιονδήποτε τρόπο να υπάρξουν λύσεις στη ζωή μας. Αδιαφορία, τελικά, για την αξία της δημοκρατικής λογοδοσίας και του ελέγχου. Κάπως έτσι φτάσαμε να μην έχουμε ούτε καν τα ντιμπέιτ που είχαν υποσχεθεί, κάπως έτσι φτάσαμε να μην συζητιέται κανένα πρόγραμμα και έτσι να ενισχύεται η ψευδής, ψευδέστατη εικόνα ότι όλοι τα ίδια λένε και τα ίδια κάνουν.
Το «δεν είμαστε όλοι ίδιοι» πρέπει να το δείχνουμε
Βέβαια, για να μην φορτώνουμε τα πάντα στους άλλους για το γεγονός ότι δεν αναδείχθηκαν προτάσεις και προγράμματα, ότι δεν αναδείχθηκαν ούτε καν τα προβλήματα που μας χτύπησαν ανηλεώς (πλημμύρες, πυρκαγιές) και συνηθίσαμε -και ως πολίτες- να τα προσπερνάμε μετατρέποντας απλώς τον όρο «κλιματική αλλαγή» σε «κλιματική κρίση», ευθύνες έχουν και οι πολιτικές δυνάμεις που ευαγγελίζονται την προοδευτική, την αριστερή στροφή της κοινωνίας.
Χρειάζεται δουλειά μυρμηγκιού, από τη βάση ως την κορυφή, και χρειάζεται να σπάσεις και αυγά. Διότι, όταν μιλάμε, λ.χ., για διαφορετικό αναπτυξιακό πρότυπο, όταν λέμε ότι για να αντιμετωπίσεις τις επιπτώσεις της κλιματικής κρίσης, απαιτείται να αλλάξουν και το καταναλωτικό μοντέλο αλλά και ο χωροταξικός σχεδιασμός, αυτό σημαίνει ότι κάποιοι θα δυσαρεστηθούν. Κι αυτοί οι κάποιοι δεν είναι μόνο οι μεγαλοσχήμονες με τα αδιευκρίνιστα σχέδια. Είναι και οι μικρομεσαίοι, που περιμένουν κάθε εκλογική αναμέτρηση για να νομιμοποιηθεί το αυθαίρετο ή να θεσμοθετηθούν παρεκκλίσεις στην εκτός σχεδίου δόμηση - καλή ώρα όπως μεθοδεύθηκε ξανά από την κυβέρνηση. Κάπως έτσι φτάσαμε περιοχές Natura σαν τη Δαδιά να παραδίδονται στη φωτιά και μετά να συζητιέται η επέκταση της α ή της β δραστηριότητας, που πολλές φορές είχε ξεκινήσει πολύ πριν - η Δαδιά είναι χαρακτηριστική κακή περίπτωση αυτού του φαινομένου.
Ε, όλα αυτά δεν απαιτούν μόνο λειτουργούσα δημοκρατική ενημέρωση, που προφανώς δεν διασφαλίζεται με θέσεις 107. Αξιώνουν και δουλειά κάθε μέρα, ολόκληρη την τετραετία (ή πενταετία) για να μπολιάσεις με ιδέες και προτάσεις τα χωριά, τις κωμοπόλεις, τις γειτονιές των πόλεων, ακόμα και των μεγαλουπόλεων. Οι μάχες για την κοινωνία κερδίζονται μέσα στην κοινωνία, μαζί με την κοινωνία, σε μια σχέση που χτίζεται. Ιδού η πρόκληση. Ήδη από αυτή τη Δευτέρα, ήδη από την ώρα της μάχης του δευτέρου γύρου και ενόψει της μάχης των ευρωεκλογών, που σ’ αυτή τη διεθνή συγκυρία έχουν ακόμα μεγαλύτερη σημασία - αρκεί να δει κανείς τα ποσοστά της όλο και πιο ακραίας Κεντροακροδεξιάς.
