Και εκεί, μέσα στη γενική μαυρίλα των ημερών και την εθνική μας κατάθλιψη έρχεται μια είδηση να περάσει μέσα από το τείχος της κοινωνικής απαισιοδοξίας, που όλες μα όλες οι μετρήσεις και οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν στα ψιλά τους γράμματα, και να σου πει πως ίσως και να υπάρχει τελικά ελπίδα. Έστω και αν αυτή η ελπίδα έχει πίσω της το αίμα ενός 16χρονου παιδιού. Έστω και αν αυτή η ελπίδα αχνοφαίνεται πάνω από τη δολοφονία ενός ανθρώπου. Γιατί ελπίδα πως κάποιες φορές η Δικαιοσύνη μπορεί να γραφτεί και ανoρθόγραφα γέννησε η χθεσινή πρόταση του εισαγγελέα να παραπέμψει με την κατηγορία της ανθρωποκτονίας με πρόθεση, σε ήρεμη ψυχική κατάσταση, τον αστυνομικό που πυροβόλησε και σκότωσε τον 16χρονο Κώστα Φραγκούλη στη Θεσσαλονίκη, όταν το θύμα έφυγε από πρατήριο καυσίμων χωρίς να πληρώσει 20 ευρώ.
Οπως διαβάζουμε στο σχετικό ρεπορτάζ, ο εισαγγελέας ήταν καταπέλτης εναντίον του κατηγορούμενου. «Έχουν καταστραφεί τα πάντα. Δεν έχουμε καν ζωή μετά τον χαμό του Κώστα μας. Έμειναν πίσω η γυναίκα του, το κοριτσάκι του που ψάχνει τον μπαμπά της. Η οικογένειά μου δεν μπορεί να συνέλθει από αυτή την τραγωδία. Ναι, η παραπομπή του αστυνομικού είναι η αρχή της δικαίωσής μας. Ο Κώστας δολοφονήθηκε και η ψυχή του για να ηρεμήσει θέλει να ακουστεί η αλήθεια και να αποδοθεί δικαιοσύνη» λέει ο πατέρας του δολοφονημένου Κώστα Φραγκούλη και κάπου στο βάθος των σκέψεών μας αχνοφάνηκε η λέξη ΔΗΚΕΟΣΙΝΗ. Μια λέξη όχι ανορθόγραφη, αλλά κακοποιημένη στα μάτια των αδύναμων και των απόκληρων ενός συστήματος που τιμωρεί και δικάζει με συνοπτικές διαδικασίες στη μέση του δρόμου. Ενός συστήματος υπεράνω των νόμων. Ενός συστήματος που μας έχει συνηθίσει σε δικαστικές ανορθογραφίες, εξού και η ελπίδα που χθες αχνοφάνηκε.
