Όσοι διαγκωνίζονται εν θερμώ στην καταδίκη του πολέμου στην Ουκρανία προσπαθώντας να ξεχωρίσουν, ίσως με τη μεγαλύτερη δυνατή δόση ρωσοφαγίας, δεν κάνουν τίποτε περισσότερο από το να παραδέρνουν σ΄ έναν κυκεώνα αντιφάσεων, μη μπορώντας να δουν τη μεγάλη εικόνα των εξελίξεων και κυρίως τις πραγματικές αιτίες της σύρραξης και τα διακυβεύματα. Ακόμη κι ένα τμήμα της Αριστεράς, αρκετά σοβαρό και από όλες τις εκφάνσεις της, διαπερνάται οριζόντια από τέτοιες αντιλήψεις και φαίνεται να επηρεάζεται εκ του αιτιατού και μόνο. Μια ματιά όμως στον γεωπολιτικό και γεωστρατηγικό χάρτη του άμεσου διεθνούς περίγυρου της Ρωσίας θα καταδείξει πολύ εύκολα πως με την ένταξη και της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ κλείνει γύρω της ένας πυρηνικός νάρθηκας που καμιά χώρα δεν μπορεί να ανεχθεί, ενώ είναι πασιφανές πως μόνο αυτήν σκοπεύει.
Εσωκαπιταλιστικές αντιθέσεις
Στη διαπίστωση αυτή κανείς, σοβαρά σκεπτόμενος, δεν μπορεί να δώσει ουδέτερη ερμηνεία, πλην της μεθόδευσης ενός νέου Ψυχρού Πολέμου και μάλιστα δίχως ιδεολογικό υπόβαθρο όπως ο προηγούμενος. Πρόκειται, συνεπώς, για την αναβίωση των εσωκαπιταλιστικών αντιθέσεων στην πιο ελεεινή τους μορφή, οι οποίες και οδήγησαν σε δύο παγκοσμίους πολέμους τον προηγούμενο αιώνα και με διαφορά τριών δεκαετιών μεταξύ τους. Έχει δε ιδιαίτερη σημασία να επισημάνουμε ότι και οι δύο αυτοί πόλεμοι άρχισαν και τελείωσαν στην Ευρώπη. Πρόκειται λοιπόν για καραμπινάτες εσωκαπιταλιστικές αντιθέσεις στο πλαίσιο της λεγόμενης τετάρτης βιομηχανικής επανάστασης και με την αντίθεση μεταξύ εργασίας και κεφαλαίου να παραμένει κυρίαρχη. Η απουσία οργανωμένης ταξικής πάλης οδηγεί τον κοινωνικό ριζοσπαστισμό στις αγκάλες του φασισμού, με απρόβλεπτες συνέπειες για τους λαούς και τον πολιτισμό.
Δυστυχώς, για μία φορά ακόμη, η Ιστορία επαναλαμβάνεται με τους ίδιους πρωταγωνιστές και όχι ως φάρσα. Κατά τη γνώμη μου, βιώνουμε σκηνικό παραμονών παγκοσμίου πολέμου. Αυτό δείχνουν οι σκληροί δείκτες και οι τάσεις της παγκόσμιας οικονομίας και οι γεωπολιτικές εξελίξεις, όπως η αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ε.Ε. με πρωτοβουλία του σκληρού πυρήνα της αγγλικής μεγαλοαστικής τάξης, ο άξονας AUCUS, ο επανεξοπλισμός της Γερμανίας και η ανατίναξη του Διεθνούς Δικαίου με αφορμή τον πόλεμο στην Ουκρανία, καθώς και η υποβόσκουσα αμερικανοκινεζική σύγκρουση κ.λπ. Δεν είναι άσχετος και ο ορυμαγδός της προπαγάνδας ένθεν κακείθεν, που έχει πάρει διαστάσεις ειδικού στρατηγικού σχεδιασμού γκαιμπελίστικου τύπου.
Η από όποια πλευρά μανιχαϊστική προσέγγιση του πολέμου στην Ουκρανία και των εξελίξεων στον ευρύτερο χώρο δεν είναι η optimum επιλογή προσέγγισης των συνολικών προβλημάτων και του κινδύνου παγκόσμιας ανάφλεξης που κρέμεται πάνω από τα κεφάλια μας. Η δε άκριτη στοίχιση των ανεπαρκέστατων Κ. Μητσοτάκη και Ανδρουλάκη με τους «ιδιοκτήτες» της Δημοκρατίας και του Διεθνούς Δικαίου που αιματοκυλάνε, δεκαετίες τώρα, την ανθρωπότητα στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα -από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ώς σήμερα- εκθέτουν τον τόπο και μάλιστα εν όψει γεωπολιτικών και γεωστρατηγικών εξελίξεων σε κινδύνους με απρόβλεπτες συνέπειες.
Εθνικό συμφέρον
Διά ταύτα:
Ασφαλώς, ένα σημείωμα σαν κι αυτό εδώ μόνο ορισμένες πλευρές του προβλήματος μπορεί να προσεγγίσει και μάλιστα όχι στο βάθος που χρειάζεται. Ωστόσο μπορεί να αναδείξει την ανάγκη άσκησης εξωτερικής πολιτικής και άμυνας για την πατρίδα στη βάση αρχών και του εθνικού συμφέροντος. Πολιτική με την οποία μόνο μία κυβέρνηση όλων των πατριωτικών δυνάμεων του δημοκρατικού τόξου μπορεί να οδηγήσει τον τόπο μακριά από τους κινδύνους που συνεπάγεται η συγκυρία και η ανερμάτιστη διακυβέρνηση από τους ακροδεξιούς πατριδοκάπηλους και εκπροσώπους ξένων και ντόπιων συμφερόντων.
