Δεν εμπεριείχε κάποιο στοιχείο αιφνιδιασμού η είσοδος του Θ. Πλεύρη στην κυβέρνηση όταν ήδη έχουν αναλάβει υπουργικούς θώκους επί χρόνια ο Μ. Βορίδης και ο Άδ. Γεωργιάδης. Μάλλον αναμενόμενη ήταν αν κρίνει κανείς από τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στο ξελάσπωμα της Ν.Δ. από το σκάνδαλο Novartis.
Η τοποθέτηση του τρίτου κατά σειρά ακροδεξιού υπουργού στο υπουργείο Υγείας μόνο τυχαία δεν είναι. Είναι φυσικό επακόλουθο μιας αυστηρά συντηρητικής κυβέρνησης, με ροπή στον αυταρχισμό και τις τιμωρητικές διαθέσεις απέναντι στην κοινωνία.
Τα έργα και οι ημέρες τής κυβέρνησης Μητσοτάκη έως σήμερα εκεί κατατείνουν. Στο υπουργείο Παιδείας, η Ν. Κεραμέως συνεχίζει το έργο τής «φυσικοποίησης» των ανισοτήτων κατά απόλυτη εφαρμογή των ιδεολογημάτων του πρωθυπουργού. Στο υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής, ο Ν. Μηταράκης έχει ήδη διατυμπανίσει την πολιτική των κλειστών συνόρων για τους απελπισμένους από το Αφγανιστάν.
Στο πλαίσιο αυτό η υπουργοποίηση Πλεύρη αποτελεί άλλη μία επαλήθευση ότι η Δεξιά και καλλιεργεί με την όξυνση των αντιθέσεων και τους ακραίους διαχωρισμούς που δημιουργεί στην κοινωνία, και γιγαντώνει τις νεοφασιστικές αντιλήψεις και την Ακροδεξιά, και, όταν έρθει η ώρα, τη νομιμοποιεί για να κάνει πράξη τα όλο και πιο σκληρά αντικοινωνικά σχέδιά της. Εν προκειμένω, την παγίωση της πολιτικής των «αναστολών» εργασίας με πρόσχημα την εφαρμογή τής υποχρεωτικότητας στον εμβολιασμό και την πανηγυρική είσοδο των ιδιωτών στην Υγεία.
Ο Θ. Πλεύρης γνωρίζει πολύ καλά τον χώρο της Υγείας, είπε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Γ. Οικονόμου (Open) όχι για να πείσει κανέναν, φυσικά, αλλά κυρίως για να προσθέσει ότι δεν πρέπει «να μένουμε σε στερεότυπα». Ο αντισημιτισμός, ο ρατσισμός, το μίσος για το διαφορετικό, ο νεοσυντηρητισμός είναι «στερεότυπα» για την κυβέρνηση Μητσοτάκη; Ας μην γελιόμαστε. Δεν είναι μόνο νομιμοποίηση της νεοφασιστικής προπαγάνδας, αλλά σταδιακή εγκαθίδρυση της alt - right ως κυρίαρχο στίγμα της κυβέρνησης.
Τα περί «συναίνεσης» δεν είναι τίποτα άλλο από μια πρόχειρα επεξεργασμένη παγίδα για συνενοχή στην οποία η αντιπολίτευση τελικά δεν έπεσε. Πίσω από την ιλαροτραγωδία τού ανασχηματισμού ο Μητσοτάκης κρύβει ότι επιλέγει ως απάντηση στα αδιέξοδα της πολιτικής του την Ακροδεξιά. Χρειάζεται μια επικάλυψη γι’ αυτό, την οποία αποζητά κατά καιρούς σε προσωπικότητες του Κέντρου και σημιτικούς, πρόθυμους σφουγγοκωλάριους της φαύλης νεοδεξιάς εξουσίας.
