Οι φετινές μέρες των Χριστουγέννων ήταν από τις σκοτεινότερες γιορτές των τελευταίων δεκαετιών. Χωρίς παιδιά, φίλους, χωρίς τους δικούς μας ανθρώπους, με τον καιρό μουντό και τα οικονομικά στο ναδίρ. Το φοβικό κλίμα θαρρείς και ανακαλούσε στη μνήμη βιβλικές διηγήσεις της παιδικής ηλικίας. Ο Ηρώδης έδινε τις σκληρές διαταγές κι αργότερα ο Πόντιος Πιλάτος, βλέποντας το κακό, δεν έκανε τίποτα για να το αποτρέψει. «Ένιπτε τας χείρας του» και επέρριπτε τα δεινά στους άλλους, στην ατομική ευθύνη...
Το κλίμα του ψυχοφθόρου εγκλεισμού επιδείνωνε ο ανελέητος βομβαρδισμός των καναλιών με πανομοιότυπες ειδήσεις. Επαναλάμβαναν μονότονα, ούτε κι εγώ ξέρω πόσες φορές την ημέρα, ότι τα εκατοντάδες χιλιάδες εμβόλια που θα έφερναν οι νταλίκες... θα έφταναν με ασφάλεια στον προορισμό τους! Τα διαφημιζόμενα μέτρα προφύλαξης από ενέργειες δολιοφθοράς και κακόβουλους εχθρούς θύμιζαν υποθέσεις κατασκοπείας ή και έναν ενδεχόμενο πόλεμο των άστρων. Γι’ αυτό τον λόγο είχαν επιστρατευτεί, όπως διαλαλούσαν, στρατός, χωροφυλακή, αγροφυλακή και άλλες τέτοιες... «δυνάμεις προστασίας του πολίτη».
Ηρέμησα επιτέλους από την τόσο πειστική και αυθόρμητη ενημέρωση των καναλιών, σιγουρεύτηκα για τη λήψη των κατάλληλων μέτρων, έστω και κρατώντας κάποιες επιφυλάξεις. Ήταν άλλωστε εύλογο να αναρωτιέμαι πώς, ενώ συνέβαιναν όλα αυτά, τα ίδια κανάλια μέσα σ’ έναν αχαλίνωτο παροξυσμό εμβολιολογίας έδειχναν και ξανάδειχναν τον τόπο της αποθήκευσης και τη διαδρομή που θα ακολουθούσε η νταλίκα με τα κιβώτια των εμβολίων!
Από νταλίκα..., βανάκι
Αυτό βεβαίως ως συμβάν άφηνε ορισμένους αδιάφορους. Ποτέ δεν αναρωτήθηκαν για το πώς τα πολυδιαφημισμένα 300.000 εμβόλια... συρρικνώθηκαν και η νταλίκα έγινε ένα βανάκι απλής μεταφοράς. Ήταν εθισμένοι στα σόου που ονόμαζαν «ενημέρωση» για να τα επιδοτήσουν και πάλι, όπως κυκλοφορεί, με εκατομμύρια ευρώ. Τώρα γιατί θα πρέπει ακόμη μια φορά να βομβαρδιστούμε -ενημερωτικά εννοώ- και όλοι όσοι εξαρχής υπερασπιζόμασταν την αναγκαιότητα του εμβολιασμού δεν το γνωρίζω για να σας το πω. Ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του.
Αλλά ας αλλάξω το θέμα με τα μετέπειτα φωτεινά και χαρούμενα της νέας εβδομάδας. Μετά το μήνυμα που πήραμε για να κάνουμε το τεστ κορωνοϊού στο Κέντρο Υγείας του Παλαιοχωρίου, εκδράμαμε εκεί. Στην απορία μας γιατί μας έστελναν σε μια απόσταση 45 χιλιομέτρων, ενώ υπάρχει νοσοκομείο στον Πολύγυρο όπου διαμένουμε, η απάντηση μας εξέπληξε. Στην πρωτεύουσα της Χαλκιδικής, όπως και σε ελάχιστες μερικών άλλων νομών, δεν υπάρχει ΤΟΜΥ (Τοπική Μονάδα Υγείας), με συνέπεια να μην λειτουργεί τώρα ως εμβολιαστικό κέντρο και να αποφεύγονται έτσι περιττά έξοδα μετακίνησης και επιπλέον ταλαιπωρίες...
«Αποζημίωση» από τη Νότια Κορέα
Όταν ως.... «αποζημίωση» απολαμβάναμε τη μοναδική διαδρομή, μέσω του ορεινού όγκου του Χολομώντα και της Αρναίας, πήραμε τηλεφωνικά μια ευχάριστη είδηση. Ο Χρυσόστομος προήχθη σε τακτικό καθηγητή στο μεταπτυχιακό Πανεπιστήμιο της Νότιας Κορέας, όπου τα τελευταία επτά χρόνια δίδασκε Διεθνές Εμπόριο. Είχε προηγηθεί η θητεία του στο Nova, το δημόσιο Πανεπιστήμιο της Λισσαβώνας, και ύστερα στο αντίστοιχο της Λευκωσίας.
Το κορεάτικο πανεπιστήμιο συγκαταλέγεται ανάμεσα στα πιο γνωστά σε ολόκληρο τον κόσμο και ο ίδιος είναι μόλις 44 χρόνων. Αυτά ως πραγματικότητες με προτρέπουν να επαναθέσω τα αμείλικτα ερωτήματα των πολλών και να δημοσιοποιήσω το γεγονός, παρά τις όποιες αντιρρήσεις του Χρυσόστομου λόγω σεμνότητας: πότε επιτέλους στη χώρα μας θα γίνει πράξη η επιλογή με δημοκρατικές διαδικασίες των πλέον κατάλληλων για τη στελέχωση των τομέων της εκπαίδευσης και της διοίκησης, πότε θα επανέλθουν στον τόπο της καταγωγής τους τόσοι αξιόλογοι επιστήμονες και θα σταματήσει το καταστροφικό «θα σε διορίσω σε δημόσιες διακριτές θέσεις αν μου φέρεις ψήφους ή ό,τι άλλο...»; Έγινε τώρα ολοφάνερο ότι οι δηλώσεις περί «αρίστων» και άλλα τέτοια δεν σημαίνουν απολύτως τίποτε χωρίς την αλλαγή νοοτροπιών της οθωμανικής περιόδου...
Μέσα, ωστόσο, στη δυσθυμία της εποχής, υπήρξε και η ευχάριστη για μας ειδοποίηση του Κέντρου Υγείας: Ο κορωνοϊός δεν μας άγγιξε! Κι αν για πολλούς -ιδιαίτερα τους νεότερους- αυτό δεν σημαίνει πολλά, για μας που χάσαμε καλούς φίλους αποτελεί... ακόμη ένα εμβόλιο αισιοδοξίας!
* Ο Γιάννης Κύρκος Αικατερινάρης είναι αρχιτέκτων
