Κανονικά, μετά την επιβολή των ποινών στους φασίστες, ίσως ήταν ώρα να περάσουμε και σε άλλη ατζέντα, όπως π.χ. ο Πτωχευτικός Κώδικας ή η σφαλιάρα του ΣτΕ στον Μπακογιάννη.
Αλλά είναι μερικά πράγματα που δεν θέλεις να τα αφήσεις να περάσουν έτσι. Γιατί, στην πολιτική, η χυδαιότητα και η υποκρισία είναι στοιχείο που πρέπει να αναδεικνύεται.
Ο Ρουπακιώτης, υπουργός Δικαιοσύνης του Σαμαρά, μας θύμισε τον Μάιο του 2013, τρεις μήνες πριν από τη δολοφονία του Φύσσα, όταν, για το θέμα της Χ.Α., η Ν.Δ. είχε έρθει σε αντιπαράθεση με όλα τα υπόλοιπα κόμματα.
Ακόμα και αυτά με τα οποία συγκυβερνούσε.
Και αυτό δεν ήταν αποκάλυψη, ώστε να μπορεί κάποιος να το αμφισβητήσει. Υπενθύμιση ήταν. Όλα είχαν γίνει δημόσια και με λίγη αναζήτηση στο Ίντερνετ όποιος θέλει τα βρίσκει.
Ο Ρουπακιώτης τότε είχε φτιάξει έναν αντιρατσιστικό νόμο. Ήταν διεθνής υποχρέωση της χώρας απέναντι στο Συμβούλιο της Ευρώπης, την Ε.Ε. και τον ΟΗΕ.
Αλλά και διεθνής υποχρέωση να μην ήταν, ήταν επιβεβλημένο.
Το να πούνε ότι δεν ξέρανε τι έκανε τότε η Χ.Α. θα είναι ψέμα. Οι επιθέσεις της ήταν τότε σχεδόν καθημερινές και κάποιες σχεδόν δημόσιες.
Και υπήρχε τουλάχιστον ένας άνθρωπος που εξακριβωμένα είχε δολοφονηθεί από μέλη της.
Εκ των οποίων ο ένας μάλιστα ήταν πυροσβέστης.
Αλλά για τη Ν.Δ. δεν χρειαζόταν αντιρατσιστικός. Ίσως κάποιες παρεμβάσεις στην υφιστάμενη νομοθεσία, είχε πει τότε ο Αθανασίου. Χωρίς πολλή φασαρία.
Δεν πρέπει να θυματοποιείται η Χρυσή Αυγή, μας είχε πει κατάμουτρα ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Σίμος Κεδίκογλου.
Βουλευτές της Ν.Δ. βγήκαν και το είπαν δημοσίως: οι 400.000 ψηφοφόροι της Χ.Α. είναι δικοί μας. Δεν θα τους διώξουμε καταθέτοντας αντιρατσιστικό νομοσχέδιο.
Στην κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου προκλήθηκε σοβαρότατη κρίση.
Δεν πειράζει, ας το πάμε στη Βουλή και ας το ψηφίσει όποιος θέλει, είχαν πει τότε Βενιζέλος και Κουβέλης.
Αν το κάνετε, θα ψηφίσουμε νόμο για την ιθαγένεια μαζί με τη Χρυσή Αυγή, είχαν απαντήσει κυβερνητικές πηγές.
Τελικά, με την πολλή φασαρία, η Ν.Δ. υποχρεώθηκε να προτείνει κάποιες τροποποιήσεις σε έναν νόμο του 1979.
Τιμωρούσε την υποκίνηση ή πρόκληση βίας μόνο κατά συγκεκριμένου προσώπου και όχι κατά ομάδων.
Δεν παρείχε προστασία στα θύματα και τους μάρτυρες ρατσιστικών εγκλημάτων - πράγμα που έκανε βέβαιη την απέλασή τους πριν τη δίκη.
Άφηνε ατιμώρητη τη διέγερση σε υλικές φθορές, δηλαδή σε καταστήματα ή τόπους λατρείας.
Και απάλλασσε από ποινική ευθύνη τα κρατικά όργανα.
Οι κυβερνητικοί εταίροι του Σαμαρά είπαν ότι πρόκειται για αισχρή κοροϊδία.
Θάβετε τον αντιρατσιστικό για να καλοπιάσετε τη Χρυσή Αυγή, φώναζε τότε ο ΣΥΡΙΖΑ.
Ο κίνδυνος για τη Δημοκρατία είστε εσείς, απαντούσε η Ν.Δ. Απειλείτε τους επενδυτές, καίτε τις επενδύσεις στις Σκουριές, παρεμποδίζετε την κυκλοφορία με διαδηλώσεις, κλείνετε εργοστάσια με τις απεργίες.
Και εν τω μεταξύ η Χ.Α. συνέχιζε να χύνει αίμα χωρίς να την ενοχλεί κανένας.
Γι’ αυτό, όταν δολοφονήθηκε ο Φύσσας, όλοι ανατρίχιασαν αλλά από τα σύννεφα δεν έπεσε κανένας.
Αυτομάτως και τότε είχαν βγάλει στην τηλεόραση τον Λαζαρίδη, για να πει ότι «ο πραγματικός κίνδυνος για τη δημοκρατία είναι ο ΣΥΡΙΖΑ».
Αλλά εκεί ο Σαμαράς κατάλαβε ότι περισσότερη ανοχή στη Χ.Α. θα είχε πλέον τρομακτικό πολιτικό κόστος γι' αυτόν. Δοξάστε τον.
Αυτά για το ποιος «έκανε πλάτες στη Χ.Α.» και «την αγκάλιασε στις πλατείες του μίσους».
