Του Σχολαστικού
Στις 7 Οκτωβρίου θα ανακοινωθεί η απόφαση για τη δίκη της Χρυσής Αυγής. Η απόφαση αυτή αφορά το αν η Χ.Α. είναι εγκληματική οργάνωση ή όχι.
Σε αυτό έχει δώσει μακρά και εξαιρετική μάχη η πολιτική αγωγή της δίκης αποδεικνύοντας ότι αυτό που χαρακτηρίζει μια εγκληματική οργάνωση είναι ο τρόπος με τον οποίο συγκροτείται, εκπαιδεύεται και λειτουργεί.
Και κυρίως ο τρόπος με τον οποίο στοχοποιεί τα θύματα και στη συνέχεια κινητοποιείται εναντίον τους.
Δηλαδή αυτό που είδαμε με τη δολοφονία του Φύσσα. Και με τις επιθέσεις στο ΠΑΜΕ, στους Αιγύπτιους ψαράδες, στο «Συνεργείο» και σε ένα σωρό άλλες περιπτώσεις.
Αυτά θα τα κρίνει το δικαστήριο. Και είναι πολύ σημαντικό το ότι υπάρχει ένα ισχυρότατο ρεύμα στην κοινωνία που πιέζει, με κάθε τρόπο, αυτά τα τομάρια να καταδικαστούν γι' αυτό που πραγματικά είναι.
Μέχρι τότε καλό είναι να υπενθυμίσουμε δυο - τρία πολιτικά και ηθικά σημεία για να μην τα ξεχνάμε.
Το τι ήταν η Χ.Α. το ξέρουμε εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Η εγκληματική της δράση ξεκινάει ήδη από τη δεκαετία του 1980.
Τη δεκαετία του 1990 η σκουπιδοτηλεόραση των ερωτοδικείων τους έπαιζε κατά κόρον. Επειδή ήταν προκλητικοί και δημιουργούσαν συζήτηση.
Και διότι είχαν δύο χαρακτηριστικά τα οποία η τηλεόραση πούλαγε κατά κόρον στους τηλεθεατές της: την ακροδεξιά εθνοπατριωτίλα και το μίσος για τους μετανάστες.
Αυτά τα δύο πράγματα ήταν άκρως εμπορεύσιμα για το τηλεοπτικό κοινό. Και τα κανάλια τα πούλαγαν σε όποια συσκευασία έβρισκαν. Ακόμα και στη συσκευασία των ναζί μαχαιροβγαλτών.
Η πραγματικότητα ήταν ότι σε ένα ευρύτατο κομμάτι της αμόρφωτης λαϊκής Δεξιάς η Χ.Α. έχαιρε εκτίμησης. Επειδή, όταν κάποιος ασκεί βία σε ανθρώπους που δεν χωνεύεις, τον εκτιμάς και τον θεωρείς τολμηρό.
Το σύστημα δούλευε απλά και εύκολα. Τα κανάλια τρομοκρατούσαν τον κόσμο κάθε φορά που γινόταν έγκλημα από αλλοδαπό.
Και έκρυβαν ή στρογγύλευαν τα πράγματα κάθε φορά που οι φασίστες έκαναν επιθέσεις σε μετανάστες. Για να μην δημιουργούν περιττούς προβληματισμούς στο κοινό τους.
Οταν ο πατριωτισμός έγινε τρεντ, με τη νίκη της Ελλάδας στο Euro και τους Ολυμπιακούς Αγώνες, η Χ.Α. πέρασε κανονικά στα μέινστριμ κανάλια.
Οταν εφτιαξαν ομάδα χούλιγκαν της Εθνικής Ελλάδος, ο Παναγιώταρος ήταν κάθε μέρα στα δελτία. Χωρίς κανείς να αμφισβητεί τον πατριωτισμό του.
Ενώ όλοι ήξεραν τι είναι αυτοί οι τύποι και με τι ασχολούνται.
Υστερα ήρθε η κρίση. Το σύστημα φοβήθηκε τον κόσμο που είχε κατέβει στους δρόμους και που έσπρωχνε στο προσκήνιο την Αριστερά.
Τότε σκέφτηκαν ότι ο τρόπος να αποτρέψουν αυτό το ρεύμα ήταν να εντείνουν τον φόβο της κοινωνίας για τους μετανάστες. Και σ' αυτό έδρασε κατά κόρον η τηλεόραση.
Εκεί οι χρυσαυγίτες παρουσιάστηκαν ως αξιοσέβαστοι πολίτες που θέλουν κανονικότητα ή ως εκφραστές μιας δίκαιης οργής και ανησυχίας των Ελλήνων πολιτών.
Που παίρνουν στα χέρια τους την επιβολή της νομιμότητας επειδή οι αριστεροί δεν αφήνουν την αστυνομία να κάνει τη δουλειά της κ.λπ.
Μόνο που η παραδοσιακή Δεξιά κατέρρευσε εκλογικά. Και πολλοί δεξιοί στράφηκαν στη Χ.Α. και την έβαλαν στη Βουλή «γιατί ήταν πατριώτες» και «για να δείρουν τους πολιτικούς».
Οι κουτσομπολίστικες εκπομπές τους παρουσίαζαν ως αξιοπερίεργους και αιρετικούς λεβέντες με χτισμένα κορμιά.
Τα δελτία ειδήσεων κάλυψαν τη δράση της, που είχε απογειωθεί. Επειδή ο εχθρός ήταν η Αριστερά και στον αγώνα εναντίον της Αριστεράς οι φασίστες τούς ήταν εξαιρετικά χρήσιμοι.
Για τα προσχήματα θυμόντουσαν πως αυτοί οι τύποι είναι φασίστες και ότι αυτό κάπως τους ενοχλεί μόνο όταν ήθελαν να τους ταυτίσουν με την Αριστερά, ώστε να την κατηγορήσουν για λαϊκισμό. Η γνωστή θεωρία των δύο άκρων.
Και η Δεξιά του Σαμαρά σκέφτηκε ότι μπορούσε να επαναπατρίσει τις χαμένες ψήφους εξαγοράζοντας το «σοβαρό» της κομμάτι.
Αυτό χάλασε όταν η Χ.Α. σκότωσε τον Φύσσα. Η αγανάκτηση για το ξέπλυμα της Χ.Α. από το παλιό πολιτικό σύστημα και την τηλεόραση ξεχείλισε. Και ο Σαμαράς, που δεν μπορούσε πια να τους εξαγοράσει, τους άφησε στη Δικαιοσύνη.
Αλλά δεν τελείωσε εκεί, διότι μετά, με το προσφυγικό και, κυρίως, με το Μακεδονικό τους ξαναξέθαψαν. Και αναγνώρισαν εκ νέου τον άδολο πατριωτισμό τους. Και τους ξέπλυναν άλλη μια φορά.
Να θυμόμαστε, λοιπόν, ότι η Χ.Α. δεν είναι αυτοδημιούργητη. Κάποιοι τους χαϊδολόγησαν και τους χρησιμοποίησαν. Και θα το ξανακάνουν αν χρειαστεί.
Και αυτοί οι κάποιοι, σε ένα άλλο σύμπαν, θα έπρεπε να κάθονται επίσης στο εδώλιο των κατηγορουμένων.
Ο σχολαστικός
