Το ναυάγιο μεταξύ ΠΑΣΟΚ και Ποταμιού είναι γεγονός. Βούλιαξε μαζί του την προοπτική διεύρυνσης της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, που αποτελούσε τον κεντρικό διακηρυγμένο στόχο της ηγεσίας της Χαριλάου Τρικούπη εδώ και πολλούς μήνες.
Μετά τη ρήξη και την αποτυχία των μεταξύ τους συζητήσεων, το ΠΑΣΟΚ συνεχίζει με τις υπάρχουσες δυνάμεις του, σε συνεργασία με τη συμπορευόμενη ΔΗΜ.ΑΡ. και μια τρίτη συνιστώσα προσώπων με την ονομασία “Κινήσεις Πολιτών για τη Σοσιαλδημοκρατία. Δηλαδή, το σχήμα που υπό την ομπρέλα της Δημοκρατικής Συμπαράταξης κατέβηκε στις εκλογές του προηγούμενου Σεπτεμβρίου λαμβάνοντας 6,28%. Μόνο του συνεχίζει και το Ποτάμι πλέον, το οποίο εδώ και μήνες φαίνεται να μην πιστεύει σε μια αυτόνομη εκλογική κάθοδο.
Το γεγονός ότι απέτυχε να υλοποιηθεί μια στρατηγικής σημασίας απόφαση της Φ. Γεννηματά και ταυτόχρονα ένα “όραμα” που στήριζαν με ανυπέρβλητη θέρμη αρκετοί βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, που ακόμα και διάλυση του κόμματός τους πρότειναν χάριν ενός νέου ευρύτερου φορέα της “Κεντροαριστεράς”, δεν συνάδει με το σχεδόν πανηγυρικό κλίμα των δηλώσεών τους ("Ευτυχώς που γλιτώσαμε από τη γάγγραινα") για τη ρήξη που συντελέστηκε με το Ποτάμι. Η απάντηση στα ερωτήματα που προκαλεί αυτή η αντίφαση δεν αποκλείεται να σχετίζεται με την επιθυμία κεντρικών στελεχών του ΠΑΣΟΚ, αλλά και της προέδρου τού κόμματος και γενικότερα στελεχών της Δημοκρατικής Συμπαράταξης να μην τεθούν σε διακινδύνευση οι υπάρχοντες συσχετισμοί, σε προσωπικό επίπεδο και γενικότερα. Άλλωστε σε μια διαδικασία εκλογής αρχηγού, όπου σύμφωνα με πληροφορίες θα υπήρχαν επιπλέον ένας ή και περισσότεροι υποψήφιοι από το ΠΑΣΟΚ απέναντι στην υποψηφιότητα της προέδρου, η ισχύουσα δύναμη της Φ. Γεννηματά δύσκολα θα παρέμενε αλώβητη. Στην ίδια περίπτωση, και οι άλλοι εταίροι της Δημοκρατικής Συμπαράταξης θα έχαναν την προνομιακή θέση τού ενός βασικού συνεργαζόμενου, εφόσον υπό την ίδια στέγη θα συγκατοικούσαν ο Στ. Θεοδωράκης και πρώην στελέχη της ΔΗΜ.ΑΡ. που τον ακολούθησαν.
Υπό αυτό το πρίσμα, ελάχιστα προβεβλημένα στελέχη του ΠΑΣΟΚ -που ενδεχομένως θα επιθυμούσαν μια τέτοια διαδικασία αλλαγής των ισορροπιών- απέμειναν στο τέλος να επιμένουν δημόσια για την "αναγκαιότητα" συνέχισης του διαλόγου, παρ' ότι γνώριζαν ότι η υπόθεση έχει ήδη τελειώσει.
Το επιχείρημα της Δημοκρατικής Συμπαράταξης για τη ρήξη -που επισπεύσθηκε βοηθούντων των επιθετικών δηλώσεων Θεοδωράκη και της αντικειμενικής καθυστέρησης που επιδείκνυε, δίνοντας έτσι δίκιο στους αντιπάλους του που τον κατηγορούν ότι φλερτάρει με τη Ν.Δ.- είναι ότι δεν αποδέχεται τη θέση για κυβέρνηση "εθνικής συνεννόησης", δηλαδή με τη Ν.Δ. και τον ΣΥΡΙΖΑ απαρέγκλιτα. Ο επικεφαλής άλλωστε επέμεινε ότι δεν μπορεί να υπάρξει κανενός είδους συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ σε οποιοδήποτε σχήμα, δείχνοντας έτσι ως μονόδρομο για ένα κεντρώο νέο σχήμα την κυβερνητική συνεργασία με τον Κυρ. Μητσοτάκη εφόσον απαιτούνταν από το εκλογικό αποτέλεσμα. Όμως ακριβώς αυτή δεν είναι και η ουσία των δηλώσεων που επανειλημμένα έχει κάνει ο τέως πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ευ. Βενιζέλος;
Τα δύο κόμματα προσπαθούν πλέον να μετριάσουν τις εντυπώσεις για την κοινή αποτυχία τους, διαμηνύοντας ότι τώρα “ρίχνονται” σε νέους “διαλόγους” και νέες διαδικασίες προσέγγισης του “κόσμου”. Το ενδιαφέρον το επόμενο διάστημα αναμένεται να επικεντρωθεί στο πώς θα πράξουν τα δύο αντίρροπα στρατόπεδα στο εσωτερικό του Ποταμιού: η Κεντροδεξιά και η Κεντροαριστερά.
