Ολοένα και πιο ρεαλιστικός γίνεται ένας από τους βασικότερους στόχους που είχε θέσει ο ΣΥΡΙΖΑ για τη διακυβέρνηση της χώρας, δηλαδή η αλλαγή του συσχετισμού των πολιτικών δυνάμεων της Ευρώπης.
Μολονότι αυτός ο στόχος φάνταζε πολύ μακρινός πριν από ενάμιση χρόνο, ενώ το ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. διακήρυτταν την ευρωπαϊκή απομόνωση του ΣΥΡΙΖΑ, τώρα η ελληνική κυβέρνηση και ο Αλέξης Τσίπρας προσωπικά βρίσκονται στο επίκεντρο των διεργασιών που συντελούνται στον ευρωπαϊκό Νότο, καθώς και στην ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία και την οικολογία.
Πριν από λίγους μήνες, πολλοί θα αντέτειναν ότι όλα αυτά δεν είναι παρά μια σποραδική ταύτιση σε επίπεδο άσκησης ρητορείας. Πλέον, το φλερτ της ευρωπαϊκής Αριστεράς με τη σοσιαλδημοκρατία βρίσκεται στη φάση αναζήτησης συγκεκριμένων διεκδικήσεων έναντι των έως τώρα πολιτικών κατευθύνσεων της Ε.Ε.
Αυτό το κλίμα έφτασε μέχρι... τα αφτιά της Γερμανίδας καγκελαρίου Άνγκελα Μέρκελ. Μάλιστα, σύμφωνα με πληροφορίες, εν όψει της διάσκεψης της Πέμπτης, ανησύχησε για το ενδεχόμενο να καταλήξουν σοσιαλιστές και Αριστερά σε κοινή πρόταση κατάργησης του Συμφώνου Σταθερότητας!
Δεν είναι άλλωστε χωρίς σημασία η δήλωση του πρωθυπουργού αμέσως μετά τη διάσκεψη ότι πρότεινε, «Εφόσον δεν είναι εύκολο με βάση τους σημερινούς συσχετισμούς οι προοδευτικές κυβερνήσεις να διεκδικήσουν την πλήρη κατάργηση του Συμφώνου Σταθερότητας, που είναι μία από τις αιτίες της κρίσης, τουλάχιστον να δούμε πώς θα μπορέσουμε να προχωρήσουμε σταδιακά στην αναθεώρησή του μέσα από παρεμβάσεις διορθωτικές, μέσα από εξαιρέσεις».
Η ανυπομονησία του Ζίγκμαρ Γκάμπριελ
Το κλίμα για τον Έλληνα πρωθυπουργό στο Παρίσι ήταν κάτι περισσότερο από θερμό. Μολονότι συμμετείχε ως παρατηρητής στη διάσκεψη, οι σοσιαλιστές ηγέτες χωρών της Ε.Ε. έδωσαν μεγάλη σημασία στην παρουσία και στις τοποθετήσεις του.
Κι αυτό γιατί οι Ευρωπαίοι σοσιαλδημοκράτες έχουν αρχίσει να έχουν έντονη ανησυχία για το πού τους οδηγεί η στρατηγική συμμαχιών τους με το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα. Για την ακρίβεια, θεωρούν ότι η κρίση που διέρχονται τα τελευταία χρόνια, η οποία εκφράζεται και με κατακρήμνιση της εκλογικής τους επιρροής, οφείλεται σε αυτή. Τώρα, βλέπουν την ανάγκη μετακίνησής τους σε πολιτικές που να είναι προσανατολισμένες στην ανάπτυξη και την κοινωνική συνοχή.
Για αυτόν τον λόγο, στην παρούσα φάση, οι περισσότεροι στο εσωτερικό τους τάσσονται υπέρ αλλαγής της στρατηγικής των συμμαχιών στην κατεύθυνση συγκρότησης συγκυβερνήσεων με την Αριστερά και τους Πράσινους, όπως έχει συμβεί ήδη στην Πορτογαλία.
Σύμφωνα με πληροφορίες, ο περισσότερο ανυπόμονος από όλους τους σοσιαλδημοκράτες είναι ο Γερμανός αντικαγκελάριος Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, με αυτή την ανυπομονησία του να εκφράζεται την Πέμπτη στο Παρίσι, όπου εξέφρασε τον πιο έντονα ριζοσπαστικό λόγο κατά τη συνάντηση. Η εξήγηση για αυτή την οπτική του SPD είναι ότι την επόμενη χρονιά θα διεξαχθούν οι βουλευτικές εκλογές στη Γερμανία.
Εξάλλου, ο Αλέξης Τσίπρας διατύπωσε την πρόταση συγκρότησης φόρουμ διαλόγου των δυνάμεων της ευρωπαϊκής Αριστεράς και της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, εξηγώντας με ρητό τρόπο ότι “Το στρατηγικό αδιέξοδο της Ευρώπης σήμερα αντανακλά και το στρατηγικό αδιέξοδο της Αριστεράς και της σοσιαλδημοκρατίας στην Ευρώπη”.
Ένα βήμα πριν από τη δημιουργία μεσογειακού μπλοκ
Ακόμη μεγαλύτερη έμφαση δίνεται από την κυβέρνηση στην προσεχή διάσκεψη των μεσογειακών χωρών της Ε.Ε. στις 9 Σεπτεμβρίου στην Αθήνα, η οποία θα διεξαχθεί ύστερα από ελληνική πρωτοβουλία. Η προσδοκία της κυβέρνησης είναι να λάβει επίσημη, μόνιμη και τακτική μορφή και να εξελιχθεί σε ένα συγκροτημένο μπλοκ δυνάμεων.
Υπό την έννοια ότι ο ευρωπαϊκός Νότος υφίσταται πολύ πιο έντονα τα αποτελέσματα της πολιτικής που ασκείται στην Ε.Ε. τα τελευταία χρόνια, οι πολιτικές αιχμές και αυτής της συμμαχίας δεν είναι διαφορετικές από εκείνη με τους σοσιαλιστές, μολονότι ορισμένες χώρες έχουν δεξιές κυβερνήσεις. Παρ' όλα αυτά, η πρόσκληση που απηύθυνε ο Αλέξης Τσίπρας σε έξι αρχηγούς χωρών βρήκε θετική ανταπόκριση από όλους, ακόμη και από τον ηγέτη της ισπανικής Δεξιάς Μαριάνο Ραχόι, ο οποίος φαίνεται να αντιλαμβάνεται τη δύναμη που θα έδινε μια συγκρότηση των μεσογειακών χωρών, όπως έχει συμβεί για τις χώρες του Βίσεγκραντ.
Σε κάθε περίπτωση, η ελληνική κυβέρνηση έχει αντιληφθεί τη σημασία των συμμαχιών και σκοπεύει να δουλέψει όσο γίνεται πάνω σ' αυτές, χωρίς να παραγνωρίζονται οι δυσκολίες που υπάρχουν, δηλαδή η φοβικότητα και η πολιτική αβεβαιότητα που διέπουν την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία και αρκετές κυβερνήσεις του ευρωπαϊκού Νότου.
Πάντως, ήδη καταγράφονται απτά αποτελέσματα αυτής της πολιτικής στο πεδίο της διαπραγμάτευσης. Μάλιστα, η δεύτερη αξιολόγηση φαίνεται να ανοίγει με τις καλύτερες προοπτικές εξαιτίας των αποτελεσμάτων που έχουν παραχθεί σε αυτό το πεδίο.
