Ένα συνέδριο κυβερνητικού κόμματος είναι σίγουρα πόλος που συγκεντρώνει το ενδιαφέρον και την προσοχή αναλυτών και δημοσιογράφων.
Ένα συνέδριο όμως σαν και αυτό του ΣΥΡΙΖΑ που ανοίγει την αυλαία του στις 13 Οκτωβρίου είναι και κάτι άλλο, κάτι διαφορετικό από τα άλλα και πιθανόν συνηθισμένα ακόμα και γι' αυτούς που τα παρακολουθούν συστηματικά.
Σε ποια ερωτήματα καλείται να τοποθετηθεί αυτό το σώμα; Κατ' αρχήν στο φυσιογνωμικό ερώτημα που τίθεται ως συνέπεια της ραγδαίας εξέλιξης του ΣΥΡΙΖΑ από ριζοσπαστικό κόμμα της ελάσσονος αντιπολίτευσης σε αριστερή κυβερνητική πλειοψηφία. Θα παραμείνει το κόμμα στην κατεύθυνση μιας Αριστεράς, μαχόμενης και ριζοσπαστικής ή θα υποστείλει τις σημαίες και τις αξίες του;
Η δεύτερη αυτή εκδοχή φαίνεται μάλλον απίθανη καθώς η κυβέρνηση έχει ανοίξει σκληρά μέτωπα με ισχυρά μπλοκ, όπως οι καναλάρχες, οι λίστες, τα κυκλώματα διαπλοκής κ.λπ.
Το συνέδριο επομένως θα αναδείξει τη φυσιογνωμία ενός κόμματος - φορέα με ένα μεγάλο μεταρρυθμιστικό σχέδιο, που θα συσπειρώσει τις ζωντανές κοινωνικές δυνάμεις σε μια αναπτυξιακή δυναμική. Κεντρική θέση στον προσυνεδριακό και συνεδριακό κύκλο θα έχουν οπωσδήποτε οι προτεινόμενες θεσμικές και συνταγματικές μεταρρυθμίσεις που αναδεικνύουν την Αριστερά σε δύναμη βαθιάς αλλαγής και ανατροπής των δεδομένων της μεταπολιτευτικής περιόδου.
Για πρώτη φορά στην ιστορία της η Αριστερά σφραγίζει με το πέρασμά της από την κυβερνητική πλειοψηφία την πολιτειακή και δημοκρατική εικόνα της χώρας. Ένα τέτοιο συνέδριο πρέπει να προσαρμόσει το κόμμα στις απαραίτητες προδιαγραφές για να ανταποκριθεί σε ένα υψηλών απαιτήσεων σχέδιο δράσης:
* Κόμμα μαζικό (όχι περάστε κόσμε).
* Κόμμα πλουραλιστικό (πολλές φωνές ναι, πολλές γλώσσες όχι).
* Κόμμα με ένα κέντρο αποφάσεων.
* Κόμμα δημοκρατικό με ουσιαστική συμμετοχή των μελών.
* Κόμμα ταξικό (να υποστηρίζει τον ασθενέστερο).
Το συνέδριο είναι μια μεγάλη πρόκληση για μια πραγματική επανάσταση στη λειτουργία, τον τρόπο παρέμβασης και την πολιτική ανάδειξης στελεχών. Αυτά όμως απαιτούν τόλμη και πρωτοβουλίες. Ας ελπίσουμε...
