Πάμπολλοι λόγοι κάνουν το 2ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ ένα ιδιαίτερο, ένα ξεχωριστό Συνέδριο. Αν μάλιστα αναλογιστούμε τι μεσολάβησε από το 1ο Συνέδριο ώς τα σήμερα, τότε αντιλαμβανόμαστε γιατί είναι ένα ξεχωριστό Συνέδριο.
Η παγκόσμια οικονομική (καπιταλιστική) κρίση, ιδιαίτερα όπως εκφράστηκε στην Ευρώπη, και συγκεκριμένα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δημιούργησε τεράστια οικονομικά προβλήματα σε μια σειρά χώρες, όχι μόνο του ευρωπαϊκού Νότου και όχι μόνο στις μικρότερες. Απειλείται ακόμη και η Γαλλία.
Στο πολιτικό επίπεδο η κρίση δημιούργησε σοβαρές ανακατατάξεις. Όμως μόνο σε μία χώρα ένα κόμμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς βρέθηκε στην εξουσία. Στην Ελλάδα.
Θεωρώ ότι η ιστορικότητα, η ιστορική παρουσία της Αριστεράς στην Ελλάδα είναι βασικός λόγος του φαινόμενου αυτού. Μετά την εποποιία του ΕΑΜ αλλά και τον κάθετο διαχωρισμό της κοινωνίας που η φοβερή δεκαετία του '40, με κατάληξη τον Εμφύλιο, δημιούργησε, το σχήμα Δεξιά - Αριστερά εμφανίστηκε έντονα και παρέμεινε πάντα έντονο όσο πουθενά στην Ευρώπη .
Όσο κι αν ο λαοπλάνος Ανδ. Παπανδρέου, παπαγαλίζοντας κλασικά συνθήματα της Αριστεράς, κατάφερε να αποσπάσει σημαντική μερίδα ψηφοφόρων, εκμεταλλευόμενος τη διάσπαση της και τη διεθνή συγκυρία (Ψυχρός Πόλεμος), τελικά η κατάρρευση του πολιτικού συστήματος του δικομματισμού επανέφερε τον κόσμο της Αριστεράς στην φυσιολογική του κοίτη. Οι εκλογές του Ιουνίου 2012 το αποδεικνύουν. Ο εκλογικός χάρτης του ΣΥΡΙΖΑ στην Αττική είναι πανομοιότυπος με εκείνον της ΕΔΑ του 1958 και από τις 12 καλύτερες για τον ΣΥΡΙΖΑ περιοχές οι 11 είναι παραδοσιακά κάστρα της Αριστεράς. (βλέπε εφημερίδα "Εποχή" 24/6/1012). Το 2015 ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε μια σημαντική μερίδα συντηρητικών ψηφοφόρων που αποδοκίμαζαν τη μονοκρατορία του δικομματισμού (πολλοί επίσης την αποδοκιμάζουν κάνοντας αποχή από τις εκλογές) και ήρθε στην κυβέρνηση. Το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς του επέτρεψε να κρατήσει μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων αυτών και τον Σεπτέμβριο 2015, παρά τη δυσμενή εξέλιξη του Ιουλίου.
Το εκπληκτικό είναι ότι μετά τις πρόσφατες εξελίξεις που αποκάλυψαν ότι ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι δεν είναι τίποτα άλλο παρά συμπληρώματα μιας δεξιάς Ν.Δ. όπως η σημερινή, το σχήμα Δεξιά - Αριστερά είναι κυριαρχικό και στο σημερινό πολιτικό σκηνικό.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, μετά τη δυσμενή εξέλιξη του Ιουλίου 2015, όπου κάτω από τον εκβιασμό της οικονομικής ασφυξίας εξαναγκάστηκε στη συνθηκολόγηση της επώδυνης συμφωνίας 12-13/7/15 έχει περιέλθει σε μια ιδιόμορφη κατάσταση. Αναγκάζεται σε επίπεδο κυβέρνησης να υλοποιεί μια πολιτική που βρίσκεται στον αντίποδα των θέσεων και των αντιλήψεών του. Αυτή ακριβώς την αντίφαση καλείται το 2ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ να λύσει, συνυπολογίζοντας και τα πολιτικά στοιχεία της συγκυρίας.
Ζητούμενο λοιπόν είναι η διαμόρφωση μιας πολιτικής υπέρβασης αυτής της αντίφασης. Εννοώ κάτι πολύ περισσότερο από ένα παράλληλο πρόγραμμα. Ασφαλώς, βασικό στοιχείο στη διαμόρφωση μιας τέτοιας πολιτικής είναι το ζήτημα της δίκαιης ανάπτυξης και κυρίως το να προσδιοριστεί πώς την εννοούμε αυτή τη δίκαιη ανάπτυξη. Αλλά δεν φτάνει μόνο αυτό. Η πραγματική αναστήλωση - επαναφορά του κοινωνικού κράτους είναι βασικό θέμα. Και μια σειρά άλλα θέματα αριστερής πολιτικής. Πρέπει δηλαδή να γινόμαστε και να είμαστε Αριστερά.
Απαραίτητη είναι και η λήψη αποφάσεων που θα οδηγούν στο χτίσιμο του κόμματος. Κοινή είναι η πεποίθηση ότι η σημερινή κατάσταση του κόμματος είναι κάτω από τις απαιτήσεις των καιρών και πολύ κάτω από την κατάσταση που εμείς τα μέλη του θα επιθυμούσαμε. Χωρίς σοβαρή αναβάθμιση των λειτουργιών του κόμματος, η πορεία της κυβέρνησης δεν μπορεί να είναι αξιόλογη και η ίδια η κυβέρνηση δεν μπορεί να πάει πολύ μακριά.
Με αριστερή πολιτική αριστερού κόμματος μπορούμε να συνεχίσουμε να νικάμε τη Δεξιά.
Κώστας Βογιατζής, συντονιστής της Ν.Ε. ΣΥΡΙΖΑ Μαγνησίας και μέλος της Κ.Ε. ΣΥΡΙΖΑ
