Η Ν.Δ. και ο Κυρ. Μητσοτάκης προσπαθούν να εντείνουν ακόμα περισσότερο την πίεσή τους προς την κυβέρνηση, προκειμένου το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης να καλλιεργήσει εικόνα ετοιμότητας για την ανάληψη της εξουσίας.
Η αντιπολιτευτική σπουδή που επιδεικνύει μεταφράζεται σε επιθέσεις κατά του πρωθυπουργού με κάθε αφορμή και για οποιοδήποτε ζήτημα θέτει η κυβέρνηση, κάτι που συχνά την οδηγεί σε επικοινωνιακές πανωλεθρίες, με χαρακτηριστικότερο και πιο πρόσφατο παράδειγμα τον θόρυβο που δημιούργησε με το κατασκευασμένο “γεγονός” των “τριήμερων διακοπών” της κυβερνητικής αποστολής σε “πεντάστερο” στην Πάρο.
Η σπασμωδικότητα της αντιπαράθεσης που προκαλεί αποκαλύπτει ένα κενό πολιτικής και στρατηγικής της, καθώς από τη μια αποφεύγει να παρουσιάζει ανοικτά τις προτάσεις της για το τι θα κάνει η ίδια ως κυβέρνηση σχετικά με “καυτά” ζητήματα, όπως τα εργασιακά, και από την άλλη κατηγορεί την κυβέρνηση για μια “καταστροφή” της Οικονομίας, η οποία όμως δεν προκύπτει από τα στοιχεία. Παράλληλα όμως, η απουσία πειστικού προγραμματικού λόγου έγκειται στο γεγονός ότι κατόπιν εορτής -σε αντίθεση με το τι έκανε το κόμμα του ως κυβέρνηση στις διαπραγματεύσεις με τους θεσμούς- υποστηρίζει στόχους που η παρούσα κυβέρνηση εξαρχής πάλεψε και συνεχίζει να διαπραγματεύεται. Χαρακτηριστικά παραδείγματα, η ρύθμιση του χρέους και η μείωση στους στόχους των υπέρογκων πρωτογενών πλεονασμάτων που κληροδότησε η συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου.
Στο διάστημα έως τον Σεπτέμβριο, ο Κυρ. Μητσοτάκης περιμένει να ολοκληρωθούν και να του δοθούν οι προγραμματικές προτάσεις από τα στελέχη που έχουν επιφορτιστεί με τη σύνταξή τους, ώστε στη ΔΕΘ να μπορέσει να παρουσιάσει πιο συγκεκριμένους άξονες πολιτικής. Η χρονική συγκυρία θα είναι ενδιαφέρουσα, καθώς η παρουσίαση των προτάσεών του θα συμπέσει με την έναρξη της διαπραγμάτευσης για τα εργασιακά στο πλαίσιο της δεύτερης αξιολόγησης.
Με την προσπάθεια να ασκήσει μεγαλύτερη πίεση μέσα από διαρκείς επιθέσεις που μοιάζουν περισσότερο με σκάγια διασποράς, η Ν.Δ. επιχειρεί να ενισχύσει ένα κεντρικό αντιπολιτευτικό επιχείρημα που καλλιεργεί, αυτό περί “απομόνωσης” της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝ.ΕΛΛ. τόσο από το πολιτικό σύστημα όσο -και βασικότερο- από την κοινωνία. “Πολιορκητικός κριός” του Κυρ. Μητσοτάκη, που όμως δεν κατάφερε να παραβιάσει κάποια θύρα, αποτέλεσαν οι ψηφοφορίες στη Βουλή για το νομοσχέδιο της κυβέρνησης για την απλή αναλογική, αλλά και η δική της πρόταση για σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής για την περίοδο της πρώτης διαπραγμάτευσης κατά την πρώτη περίοδο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.
Φυσικά η Λ. Συγγρού και ο πρόεδρός της χαρακτήρισαν “βαριά κοινοβουλευτική ήττα” της κυβέρνησης το γεγονός ότι η απλή αναλογική δεν ψηφίστηκε με 200 ψήφους. Γεγονός όμως είναι ότι η κυβέρνηση πέρασε την αλλαγή του εκλογικού συστήματος με μεγάλη πλειοψηφία, ευρύτερη των 153, που αποτελούν την κυβερνητική κοινοβουλευτική δύναμη. Το γεγονός ότι η Ένωση Κεντρώων διαχώρισε τη θέση της από τη Ν.Δ. σε αυτό το σημείο αποτελεί πλήγμα για τον Κυρ. Μητσοτάκη και πολιτικό όφελος για την κυβέρνηση. Αντίθετα, απομονωμένη εμφανίστηκε η ίδια η Ν.Δ., αφού η πρότασή της για Εξεταστική Επιτροπή κατά του ΣΥΡΙΖΑ συγκέντρωσε μόλις 96 ψήφους.
Οι δύο αυτές διαδικασίες κατέγραψαν όμως ένα ακόμη ενδιαφέρον πολιτικό συμπέρασμα. Κοινός παρανομαστής, το γεγονός ότι στη γραμμή της Ν.Δ. συντάχθηκαν (αντικειμενικά) το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι, ενώ το κόμμα του Βασίλη Λεβέντη και στις δύο περιπτώσεις επέδειξε κοινή στάση με την κυβερνητική πλειοψηφία. Το όφελος που εκτιμά η ηγεσία της Ν.Δ. ότι αποκόμισε από τη “στήριξη” των δύο κομμάτων της “Κεντροαριστεράς” μπορεί να γίνει αντιληπτό από μια άλλη οπτική ως όφελος της κυβέρνησης. Το γεγονός ότι ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι απέσυραν τη στήριξή τους από το αίτημα της απλής αναλογικής που πάγια αποτελεί αξίωση του προοδευτικού κοινού, και συντάχθηκαν είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα με τη Ν.Δ., ενισχύει το δίπολο συντήρησης - προόδου. Σε αυτό το πλαίσιο, αφενός ενισχύει τον ΣΥΡΙΖΑ και αφετέρου, ως προς το συντηρητικότερο κομμάτι της βάσης του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού, ενισχύει τη Ν.Δ., την οποία τα δύο κόμματα με τη στάση τους ανέδειξαν σε “ιθύνουσα δύναμη” αυτού του πόλου.
Έτσι, δεν ήταν τυχαία η αναφορά του Κυρ. Μητσοτάκη περί “μετώπου δημοκρατικής ευθύνης”, το οποίο βρήκε απέναντί της η κυβέρνηση στην ψήφιση της απλής αναλογικής και έτσι “υπέστη δεινή κοινοβουλευτική ήττα” όπως ισχυρίστηκε. Είναι προφανές ότι ο αρχηγός της Ν.Δ. αναφερόταν στο ΠΑΣΟΚ και στο Ποτάμι, που του προσέφεραν τη δυνατότητα να οικειοποιείται τη στάση τους.
Με το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι να έχουν αυξήσει και εκείνοι της αντιπολιτευτικές κορόνες, η προσπάθεια του Κυρ. Μητσοτάκη για πίεση προς την κυβέρνηση υποστηρίζεται και επαυξάνεται. Ενδεχομένως να ποντάρει και σε αυτήν τη βοήθεια και να τη λαμβάνει υπ' όψιν του, όταν κεντρικά στελέχη της Ν.Δ., όπως ο Δ. Σταμάτης, επανέρχονται στις εκτιμήσεις τους περί πρόωρων εκλογών “μέσα στον Οκτώβριο ή έως το τέλος του χρόνου”, οι οποίες δεν μοιάζουν να προκύπτουν από πουθενά.
