Από το ξεκίνημα της ιστορίας του ανθρώπου, η πολιτιστική ανάπτυξη είχε πάντοτε απέναντί της έναν μεγάλο ανταγωνιστή: τις κάθε μορφής αντιπαλότητες και τα σύνορα που χώριζαν τους λαούς. Δεν χρειάζεται να επαναλάβουμε τις τραγικές επιπτώσεις των εθνικιστικών εξάρσεων που οδήγησαν στους δυο καταστροφικούς παγκόσμιους πολέμους.
Ο λάθος τρόπος με τον οποίο το ευρωπαϊκό διευθυντήριο χειρίστηκε τα σημαντικότατα θέματα της αλληλεγγύης και της ισοτιμίας των λαών της Ευρώπης δημιούργησε μόνο προβλήματα. Αντί η Ευρωπαϊκή Ένωση να διευρυνθεί, βλέπουμε με το Βrexit να εμφανίζεται μία φυγόκεντρος τάση διάλυσης. Και η ευθύνη είναι τεράστια, με το μεγαλύτερο μέρος της να επιμερίζεται στις χώρες του πυρήνα και κυρίως στη Γερμανία.
Οι λαοί της ευρωπαϊκής περιφέρειας, χωρίς την κατάλληλη ενημέρωση και τις απαραίτητες προειδοποιήσεις, αποδέχτηκαν ένα σκληρό νόμισμα που αύξησε δραματικά το κόστος της ζωής τους και υποβάθμισε την ανταγωνιστικότητα των εξαγωγών τους. Κάποιες από αυτές, όπως π.χ. η Ελλάδα, οδηγήθηκαν σε πάρτι οικονομικών οργίων που οργάνωναν για πολλά χρόνια ιδιοτελείς κεφαλαιοκράτες «επενδυτές» και οι συνοδοιπόροι τους ανήθικοι πολιτικοί, με αποτέλεσμα τα τεράστια μη διαχειρίσιμα χρέη. Ενώ στον πυρήνα της ευρωπαϊκής ένωσης (με προεξάρχουσα τη Γερμανία) οι δυνατές χώρες αύξαναν τα κέρδη τους, κάποιες περιφερειακές χώρες, όπως πχ η Ελλάδα, έφαγαν το τυρί και η φάκα έκλεισε με πάταγο.
Είναι πραγματικά τραγικό να βλέπει κανείς μια ένωση λαών που υποσχόταν ισοτιμία και αλληλεγγύη να αλλάζει σε ένωση οικονομικών συμφερόντων μετατρέποντας σε υποτελείς τους περισσότερους λαούς της περιφέρειας. Όλους αυτούς τους λαούς που ενώθηκαν κάτω από ένα κοινό νόμισμα χωρίς καμιά δυνατότητα να διαχειρίζονται το ύψος της τιμής του και χωρίς προηγουμένως να έχει θεσπιστεί η δημοσιονομική τους ένωση, που θα προϋπέθετε αλληλοϋποστήριξη σε περιπτώσεις οικονομικών παρεκκλίσεων. Αφέθηκαν λοιπόν οι περισσότεροι περιφερειακοί λαοί στην τύχη της οικονομικής διαχείρισης των πολιτικών ηγετών τους, που δυστυχώς οι περισσότεροι από αυτούς ήταν έρμαια διαφόρων συμφερόντων.
Τελικά οι εθνικιστές, οι ακροδεξιοί και οι διάφοροι άλλοι εκπρόσωποι αντιδραστικών κομμάτων, πατώντας επάνω στον φαύλο τρόπο που ο διευθυντικός πυρήνας διαχειρίστηκε τα προβλήματα των λαών της Ευρώπης, κατόρθωσαν να οδηγήσουν την πλειοψηφία του αγγλικού λαού να ψηφίσει Brexit.
Η σφυρηλάτηση όμως των συνεργασιών και των συλλογικοτήτων των λαών είναι ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα του πολιτισμού μας. Είναι τεράστια η ευθύνη όλων αυτών που με τις στενοκέφαλες, λανθασμένες και σαφώς ιδιοτελείς αποφάσεις τους οδηγούν την ανθρωπότητα πίσω σε κλειστά σύνορα, εθνικισμούς και απομονωτισμό. Το Brexit είναι δυστυχώς μια πολύ σοβαρή πολιτιστική οπισθοχώρηση για την ανθρωπότητα. Όμως πάντα υπάρχουν οι λύσεις. Ας λάβουμε, όσο ακόμη είναι καιρός, τα μέτρα μας.
