Το σχέδιο απόφασης υπερβαίνει τη συνήθη γλώσσα των κομματικών κειμένων - και πώς αλλιώς, όταν μιλάει κανείς για τόσες χαμένες ζωές, αλλά και για εκείνες που πρέπει να σταθούν στα πόδια τους από εδώ και πέρα.
«Πολίτες στα νησιά σώζουν ανθρώπους από πνιγμό, παίρνουν προσφυγόπουλα στην αγκαλιά. Συνταξιούχοι, μικροεπαγγελματίες, αγρότες παρά τις δικές τους οικονομικές δυσκολίες στέκονται δίπλα στους πρόσφυγες, γιατροί αγωνίζονται να σώσουν ζωές, ανακουφίζοντας τον προσφυγικό πληθυσμό.
Δήμαρχοι που δεν υπέκυψαν στην όποια εκλογική τους πελατεία άνοιξαν τους χώρους τους για να υποδεχτούν τους πρόσφυγες. Μαθητές μαζί με τους εκπαιδευτικούς τους δίνουν το χέρι της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης στους συνομήλικούς τους πρόσφυγες. Θετικά παραδείγματα από τη στάση της εκκλησίας πρέπει να γενικευτούν, ώστε να ανταποκρίνεται στον κοινωνικό της ρόλο. Αυτός ο κόσμος, ασπίδα στην ακροδεξιά ρητορική έχει δημιουργήσει ένα μεγάλο κίνημα αλληλεγγύης.
Η Ελλάδα της ανθρωπιάς στέκεται απέναντι στο μέτωπο των χωρών του Βίσεγκραντ, στο μέτωπο των φραχτών και των κλειστών συνόρων. Αυτός ο κόσμος, αυτό το κίνημα παίρνει ευρύτερες διαστάσεις, δημιουργεί τις προϋποθέσεις για κάτι πολύ μεγαλύτερο. Οι άνθρωποι θέλουν να λένε αργότερα 'ήμουν κι εγώ εκεί'. Παλιές διαχωριστικές γραμμές τείνουν να εξαφανιστούν, νέες δημιουργούνται».
