ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
Η μηνυτήρια αναφορά ενώπιον της εισαγγελέως του Αρείου Πάγου κ. Ευτέρπης Γκουτζαμάνη, που υπογράφεται από τους Νίκο Παρασκευόπουλο και Νίκο Τόσκα, στρέφεται κατά παντός υπευθύνου, αυτουργού ή συμμέτοχου σε σειρά παράνομων ενεργειών.
Στο ιστορικό της υπόθεσης επισημαίνεται, σύμφωνα με πληροφορίες, ότι ο Γιάννης Πανούσης, με τη διπλή του ιδιότητα, αυτήν του πρώην (αναπληρωτή) υπουργού Προστασίας του Πολίτη, αλλά και εκείνην του πολιτικού προϊσταμένου της ΕΥΠ, έχει πει σε συνεντεύξεις του ότι κατέχει απόρρητα έγγραφα και στοιχεία τής εν λόγω υπηρεσίας.
Επιπλέον:οι φερόμενοι ως «διάλογοι» εμφανίζονται από τα ΜΜΕ ως γεγονότα χωρίς να ελέγχεται η γνησιότητα των ισχυρισμών και των εγγράφων. Αντιθέτως, η γνησιότητα τίθεται εν αμφιβόλω στον βαθμό που ο Γ. Πανούσης, αλλά και όσοι αναμεταδίδουν τα στοιχεία αυτά, δεν αποσαφηνίζουν αν πράγματι αναφέρονται σε απόρρητες εκθέσεις ή όχι.
Στην περίπτωση όμως που αποδειχθεί η γνησιότητα των εγγράφων, ο πρώην υπουργός και όσοι συμπράττουν στη δημοσιοποίησή τους δεν νομιμοποιούνται να έχουν στη διάθεσή τους, πολύ περισσότερο να διακινούν τα απόρρητα αυτά έγγραφα. Νομικοί κύκλοι σχολίαζαν πως, στην περίπτωση αυτή, τα αδικήματα είναι βαρύτατα και επισύρουν ποινή φυλάκισης έως και δέκα χρόνια.
Οι δύο υπουργοί αναδεικνύουν στη μηνυτήρια αναφορά και κάτι ακόμη: ότι δεν συνεκτιμώνται οι συνέπειες που σχετίζονται με τη λειτουργία του κράτους, είναι ως εκ τούτου κατεπείγον, να ελεγχθεί αν πράγματι τα στοιχεία είναι αληθινά ή προϊόν μυθοπλασίας. Αν, όντως, είναι αληθινά, (να διερευνηθεί) με ποιο τρόπο περιήλθαν σε χέρια τρίτων και αν, έτσι, παραβιάζονται μυστικά της Πολιτείας. Αν νομίμως δημοσιοποιούνται από μέσα ενημέρωσης, στον βαθμό που κλονίζεται έτσι η εμπιστοσύνη των πολιτών σε θεσμούς όπως η Δικαιοσύνη.
Η μηνυτήρια αναφορά καταλήγει με το ερώτημα προς την εισαγγελέα του Αρείου Πάγου αν, τούτων δοθέντων, συντρέχει λόγος να διερευνηθεί η τέλεση τυχόν αξιόποινων πράξεων, σε ό,τι αφορά ειδικότερα το καθήκον εχεμύθειας της ΕΥΠ, αν έχουν παραβιαστεί μυστικά της Πολιτείας, με απώτερο στόχο την ωφέλεια κάποιων ή και την πρόκληση βλάβης του κράτους.
Εν κατακλείδι, θα μπορούσε κανείς να διερωτηθεί αν, με βάση τα «στοιχεία» που παρουσιάσθηκαν στον δημόσιο διάλογο, θα έπρεπε η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου να έχει παρέμβει αυτεπαγγέλτως, κενό το οποίο ήλθε να καλύψει η μηνυτήρια αναφορά των δύο υπουργών.
