ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΜΑΝΤΑΔΑΚΗ
Με το νικηφόρο αποτέλεσμα της Κυριακής 20 Σεπτέμβρη, ο ΣΥΡΙΖΑ (που αποτελεί τη μετεξέλιξη του Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου και του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ), διαβαίνει το κατώφλι μιας νέας εποχής.
Το κύριο χαρακτηριστικό της είναι ασφαλώς το γεγονός ότι άλλαξαν οι όροι του παιχνιδιού. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πλέον το κόμμα που χάρη στην ψήφο του λαού ασκεί την κυβερνητική εξουσία και καλείται να απαντήσει πειστικά στα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο τόπος σήμερα.
Ένα πελώριο κεφάλαιο σκέψης και διαλόγου ανοίγει επομένως πάνω στα ζητήματα που αφορούν την καθοριστική σχέση κόμματος - κυβέρνησης, τον ρόλο του κόμματος στον μετασχηματισμό της ελληνικής κοινωνίας, τον σύγχρονο ρόλο του κράτους.
Μια τέτοια συζήτηση, που θα είχε ενδιαφέρον πέρα από τα στενά όρια της ελληνικής Αριστεράς, δεν την πραγματοποιήσαμε ποτέ στη χώρα μας. Απλά δεν ήταν μέσα στις προτεραιότητες του αριστερού κινήματος, που "ανατράφηκε" και γαλουχήθηκε μέσα από την αντίσταση σε καθεστώτα ξενόδουλα και αντιδημοκρατικά διεκδικώντας το αυτονόητο δικαίωμά του να υπάρχει ως διακριτή δύναμη.
Αυτή η Αριστερά, που μας "ανάθρεψε" πολιτικά με το Πολυτεχνείο, τη γενιά του 114, τους αγώνες για την αμνηστία και το 15% υπέρ της Παιδείας, βρίσκεται σήμερα εδώ απέναντί μας με το αίτημα να κυβερνήσουμε τη χώρα, να την οδηγήσουμε στην οικονομική της ανασυγκρότηση και τη δημοκρατική της αναγέννηση. Ο ΣΥΡΙΖΑ καλείται να διαμορφώσει σε μεγάλο βαθμό τους όρους της συμμετοχής της χώρας μας στην Ευρώπη, αλλά να συμβάλει στην εσωτερική της δομή με τη δημιουργία ενός ισχυρού αντινεοφιλελεύθερου μπλοκ των χωρών - μελών του Νότου.
Στο ερώτημα "τι κόμμα χρειαζόμαστε για να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις αυτής της περιόδου" απαντάμε αρχικά: "Θέλουμε ένα κόμμα με προδιαγραφές για μεγάλο σχηματισμό".
Να αντέχει στα δύσκολα, να αντιστέκεται σε ό,τι δεν είναι συμβατό με τη φυσιογνωμία του, να προετοιμάζει και να ενημερώνει την κοινωνία με συγκεκριμένα στοιχεία για το καλύτερο αλλά και για το χειρότερο. Να χτίζει την ιδεολογική του δομή σε στέρεες βάσεις, όχι σε πρόχειρες συμμαχίες που δεν έχουν προοπτική.
Το κόμμα επομένως δεν είναι εργαλείο κυβερνητικής πολιτικής. Είναι η συνείδηση της παράταξης, η πρωτοπορία του αγώνα στον οποίο όλοι εντασσόμαστε.
Το θέλουμε μαζικό αυτό το κόμμα για να εκφράζει τη μεγάλη μάζα, την ευρύτατη πλειοψηφία των κοινωνικών δυνάμεων που στηρίζουν την κυβερνητική πολιτική. Να είναι η φωνή των από κάτω που πρέπει να τους εξασφαλίζεται η δυνατότητα μιας αποτελεσματικής πρόσβασης προς τους από πάνω.
Το κόμμα ενοποιεί την κυβέρνηση με τον λαό που τη στηρίζει.
Η κυβέρνηση εκλέγεται για να κυβερνήσει τη χώρα με βάση συγκεκριμένο σχέδιο.
Το κόμμα υπάρχει και πριν γίνει πλειοψηφία και κατά τη διάρκεια της θητείας της και μετά. Για να γίνει το κόμμα μαζικό, ελκυστικό στις παραγωγικές ηλικίες, αποτελεσματικό στη δράση, με δυνατότητα παραγωγής και επεξεργασίας ιδεών, χρειάζεται πάνω απ' όλα δημοκρατία σε όλα ανεξαιρέτως τα επίπεδα της λειτουργίας του.
Αλλά η δημοκρατία είναι από μόνη της και ακριβή και σκληρή. Πάνω απ' όλα χρειάζεται παλληκαριά...
Όπως άλλωστε τα ίδια τα κόμματα.
