ΤΗΣ ΜΠΕΤΤΥΣ ΒΑΚΑΛΟΠΟΥΛΟΥ
Έχοντας αποφασίσει να αντιμετωπίσω επώνυμα τρεις σημαντικές προσωπικότητες για τη διάσπαση που καλλιεργούν εκόντα - άκοντα περισσότερα στελέχη, οφείλω θερμά συγχαρητήρια σε όσους προσπάθησαν χωρίς κριτική, με παρεμβάσεις συντροφικές, πολιτισμένες, να συνεφέρουν τους, κατά συνείδηση ή κατά φιλοδοξία, εκτελεστές του ΣΥΡΙΖΑ.
Για τη Ζωή Κωνσταντοπούλου
Αρχίζω από την επιστημονική της κατάρτιση, τη σαφήνεια, την αντοχή στην έδρα του προεδρείου της Βουλής, σε υπεύθυνες θέσεις ή σε προεδρεία επιτροπών. Παρακολούθησα με ίδιο ενδιαφέρον και αδημονία τον ρόλο της στην επιτροπή για το «ξεχασμένο σε συρτάρι φλ... φλ... φλασάκι... ή στ... στ... στικάκι» (πρωτάκουστο τραύλισμα του εύγλωττου κ. Βενιζέλου) και την πολύτιμη επιτροπή για το δημόσιο χρέος.
Άρχισα να προβληματίζομαι πριν, από τα τελευταία γεγονότα, για επαναλαμβανόμενη μεταπήδηση της προέδρου της Βουλής στον ρόλο της βουλευτίνας με «αποστομωτικές» απόψεις, επικρίσεις, επιθέσεις, αρχικά ex cattedra. Κι όταν οι δικαιολογημένες αντιδράσεις περίσσεψαν, να κατεβαίνει πού και πού από τον προεδρικό θώκο και να «αποστομώνει» από το βήμα.
Δεν θα παπαγαλίσω το βίντεο με την κριτική της για τη συμφωνία, αρκετά κυκλοφόρησε και σχολιάστηκε. Θα αρχίσω από τις καταγγελίες ειδικά εναντίον των Γερμανών, όπου όχι μόνο συμφωνώ, αλλά υπερθεματίζω1.
Ναι, είναι λαός ικανός να καίει εκατομμύρια ανθρώπων εν καιρώ πολέμου. Τι φταίει, ποια τα ιστορικά προηγούμενα; Οι Βίκινγκς που οι ναζί επέβαλαν ως προγόνους τους; Ο πολεμοχαρής Καρολομάγνος; Ή η σκληρή σχολική, οικογενειακή, προτεσταντική διαπαιδαγώγηση των παιδιών κατά τους τελευταίους αιώνες, όπως αποδίδεται στη βραβευμένη «Λευκή Κορδέλα» του Μίκαελ Χάνεκε;
Και οι ηγεσίες του, όχι μόνο η σημερινή, ικανές και έτοιμες να εξουθενώνουν οικονομικά, να εξανδραποδίζουν λαούς εν καιρώ ειρήνης. Εδώ το τι φταίει, για την ακρίβεια ποιοι συνέβαλαν κι ενθάρρυναν, έχει απάντηση. Οι νικητές Ευρωπαίοι που μείωσαν ή διέγραψαν τα χρέη του δεύτερου πολέμου κι επιπλέον βοήθησαν οικονομικά τη Γερμανία όχι από γεναιοδωρία, αλλά επειδή δέχτηκαν και καλλιέργησαν ευχαρίστως τον ισχυρισμό ότι «παραμένει ο προμαχώνας κατά της Σοβιετικής Ένωσης».
Έτσι ξεκίνησε η ευημερία ενός δύο φορές ηττημένου κράτους, φρικιαστικά εγκληματικού τη δεύτερη φορά, για να το μετατρέψει τελικά σε ηγετική δύναμη της Ευρώπης. Δικαίωμα να αναρωτηθούμε τι παραπάνω θα κέρδιζε, πόση παραπάνω Ευρώπη θα εξανδραπόδιζε, αν έχανε... δέκα πολέμους.
(Παρένθεση: Δεν υποτιμώ τη χρησιμοποίηση εκείνης της «γενναιοδωρίας» από τον ΣΥΡΙΖΑ, καθώς ποτέ δεν διευκρινίστηκε ιστορικά η επιλογή της).
Όμως κύριος στόχος, ενσυνείδητος ή όχι, της συντρόφισσας Ζωής και της έμπλεης φανατισμού ομιλίας της δεν ήταν η αιτιολόγηση της καταψήφισης της συμφωνίας. Ήταν άχτι. Το άχτι μιας σημαντικής μεν, επιθετικής δε σε δυσμέτρητο βαθμό προσωπικότητας. Ποιος ο υπ' αριθμόν ένα στόχος της επίθεσης; Όχι τόσο η επονείδιστη συμφωνία όσο ο σ. Τσίπρας, ο ρόλος του στην αφύπνιση της προοδευτικής - ανθρωπιστικής - αριστερής Ευρώπης, η οικουμενική αναγνώρισή του χαρίσματός του από φίλους, ομοϊδεάτες, εχθρούς.
Συνειδητά ή υποσυνείδητα η τόση αναγνώριση δεν γίνεται εύκολα αποδεκτή.
Για την Ελένη Πορτάλιου
Η οργή μου για την εν κρυπτώ και παραβύστω αντικατάστασή της, παρά την ανεξάντλητη, πολύτιμη, πολύμορφη προσφορά της ως επικεφαλής του δημοτικού μας ψηφοδελτίου στον Δήμο Αθηναίων ήταν μεγαλύτερη από τη συμπάθεια στον αντικαταστάτη και, υποψιάζομαι, εντονότερη από τη δική της οργή. Εξάλλου, το 30% δεν προέκυψε από την ερήμην της αντικατάσταση, αλλά από την ανοδική αύξηση + - 3%, 5% κ.ο.κ. της διαδοχής ΚΚΕ - ΕΑΡ - Συνασπισμού - ΣΥΡΙΖΑ.
Προσωπικά, από την αντικατάσταση είχα πολύπλευρο κέρδος. Το αρχείο «Πορτάλιου» στον υπολογιστή μου, είναι από τα σημαντικότερα σε κείμενα που θα τα διεκδικούσαν πολλά επιστημονικά paperbacs.
Έπειτα από τα παραπάνω πώς να χωνέψω τον προσανατολισμό στελέχους με τη δική της προσωπικότητα σε κείμενα σαν τους «μεσιέ Σουσού... εκατοντάδες άρρενες... βουλευτές, πολιτευτές, δημοσιογράφους, που σουσουδίζουν ασύστολα από τα τηλεπαράθυρα των καναλιών και το βήμα της Βουλής, συναγωνιζόμενοι σε απαξιωτικές κατηγορίες για τους συνωμότες της δραχμής»; Κι όπου είναι προφανέστατος ο υπαινιγμός για τον σύντροφο Αλέξη;2
Ή σαν την πρόταση «να συγκροτηθεί σε κίνημα το 'Οχι'». Ώστε η πλειοψηφία που το ανέδειξε δεν συνιστά, δεν συνεχίζει να το υποστηρίζει συγκροτημένη σε κίνημα!
Ή σαν το «χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου», όπου καταγγέλλει «αρχηγικά κέντρα», κόντρα στην εντολή και υποχρέωση της εκλεγμένης ηγεσίας και δη μαρξικού κόμματος να παίρνει αποφάσεις. Κι όπου κατά την άποψή της, η εκλεγμένη ως κυβέρνηση ηγεσία, οφείλει να αναμένει (μαζί με το τριφύλλι του Μάη) και να εφαρμόζει τις αποφάσεις που προκύπτουν από τον συνεχή διάλογο των μελών. Αναπόφευκτο το απευθείας ερώτημα: Σύμφωνα με τα παραπάνω, Ελένη μου, γιατί αποδέχθηκες τη σύμπηξη των ομάδων άλιας «πλατφορμών» και συγκρουομένων αρχηγίσκων σε κόμμα; Γιατί διατηρείς τη θέση σου στην Κ.Ε. του και γιατί το ψήφισες αυτό το κόμμα;
Για τον κ. Π. Λαφαζάνη
Ασφαλώς, δεν είμαι η μόνη που παρακολούθησε και χάρηκε την έντονη παρουσία και το πολύπλευρο έργο ενός από τα πολύτιμα στελέχη που μας ήρθαν από το ΚΚΕ. Όντως από την πρώτη θητεία του διαπίστωσα πόσο έργο παρήγε ανάμεσα στους λίγους βουλευτές που διαθέταμε. Θύμωσα όταν δεν ξαναεκλέχθηκε, χάρηκα όταν επανήλθε3.
Οι προβληματισμοί, τα ερωτήματα, οι αμφιβολίες μου άρχισαν από την αοριστία της πρότασης της Αριστερής Πλατφόρμας στο ιδρυτικό συνέδριο. Κι από τις επόμενες ανακυκλώσεις της, μέχρι τις τελευταίες.
Λίγες επιλογές από τις δηλώσεις και τους λόγους του στην Iskra και τη Θεσσαλονίκη. Τι να πρωτοδιαλέξω; Την καταψήφιση της συμφωνίας, αλλά τη... στήριξη της κυβέρνησης; «Το πρώτο και κύριο... την εθνικοποίηση - κοινωνικοποίηση των τραπεζών»; Όλων; Με ποιο καθεστώς; Αστικό, σοσιαλιστικό, σοβιετικό;
Γιατί μας βασανίζει με τόση ασάφεια; Με το «εφαλτήριο για την αναζωογόνηση της πρωτογενούς παραγωγής...» τι ακριβώς έκανε; Παρακολούθησα πόσα πρόλαβε στον πρωτογενή τομέα ο αναπληρωτής του υπουργός, ο σ. Αποστόλου.
Αναζήτησα προσεκτικά από τα πρακτικά του ιδρυτικού συνεδρίου μέχρι σήμερα κάποια συγκεκριμένα, έστω και ως εικασία, παραδείγματα του κατά Λαφαζάνη Grexit. Τελειώνω με την πρόσφατη συνέντευξή του ("Αυγή" 09.08.15). Από τον τίτλο προκύπτει χωρίς δικαίωμα αμφισβήτησης το αντίθετο (που επιτέλους διέγραψε και το βλακώδες, «καταψηφίζω, αλλά στηρίζω την κυβέρνηση»): «Να θυσιάσουμε την κυβέρνηση στον ΣΥΡΙΖΑ». Όλη; Χωρίς εξαίρεση; Χωρίς προτεραιότητα σφαγίου; Δικαίωμά μου η δυσπιστία, δικαίωμα κι η αναφορά στο άρθρο μου «Ποιοι και γιατί δεν ανέχονται χαρισματικούς ηγέτες;»4. Τι θα απογίνουν και οι οικουμενικής εμβέλειας και κατά πλειοψηφία αριστερές προσωπικότητες που υμνούν το προτιμώμενο σφάγιο, τον σ. Τσίπρα; Θα τις αφήσει ατιμώρητες;
Η εικόνα της «Θυσίας της κυβέρνησης» ταυτίστηκε στη φαντασία μου με ένα από τα όμορφα έργα του ιταλικού νεορεαλισμού, το «Θαύμα στο Μιλάνο». Μόνο που το έργο τελειώνει με την πτήση στον αέρα. Ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει με επικεφαλής τον τέως ΠΑΝΠΕΝ να διανύσει μια καμπύλη για να θυσιάσει την ανασυγκροτημένη κυβέρνηση. Προσοχή στα κενά αέρα, ειδικά από τον τέως.
Τελειώνω με μια προσωπική εμπειρία. Τον κ. Λαφαζάνη μου τον σύστησαν πέντε φορές. Αρχικά χάρηκα επειδή επιδοκίμαζα το έργο του. Όμως την πέμπτη φορά σταμάτησα τις συστάσεις, εξηγώντας ότι, όντας πανύψηλος, δεν με έβλεπε ποτέ.
«Υπεροψίαν και μέθην είχε... Ποιος, ο Λαφαζάνης; Όχι καλέ... Ο Δαρείος!»
1 Βλ. και άρθρο "Άρειοι κι Εβραίοι στα Γερμανικά στρατόπεδα" "Αυγή", 23.03.14
2 Σε όλα τα τελευταία κείμενα του αρχείου «Πορτάλιου»
3 Στις μεθεπόμενες εκλογές.
4 "Αυγή", 27.03.2013
