Του Μάκη Κοψίδη
Η επιλογή του ΚΚΕ να ρίξει άκυρο αιφνιδίασε πολλούς. Πώς είναι δυνατόν ένα κόμμα αντιμνημονιακό, που διαλαλεί τη ρήξη, την έξοδο από την Ε.Ε. και την Ευρωζώνη, την ανατροπή του καπιταλισμού να τηρεί ίσες αποστάσεις μεταξύ του Όχι και του Ναι;
Πώς είναι δυνατόν η ηγεσία να ακολουθεί αυτή την περίεργη «ουδετερότητα» όταν είναι πλέον πασιφανές ότι η ανατροπή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ είναι ο στόχος όχι μόνο της μνημονιακής αντιπολίτευσης, του συστήματος διαπλοκής, αλλά και των ισχυρών κύκλων των δανειστών, ώστε να εξουδετερώσουν την αντίσταση στις πολιτικές τους, να αποφύγουν ένα ντόμινο αντίστασης στην Ευρώπη και να ενταφιάσουν οριστικά την Αριστερά στην Ελλάδα και τη Γηραιά Ήπειρο;
Η στάση αυτή της ηγεσίας του ΚΚΕ δεν είναι κεραυνός εν αιθρία αλλά συνέχεια μιας συγκεκριμένης στρατηγικής. Στρατηγικής εξόντωσης του ΣΥΡΙΖΑ που άρχισε να ξεδιπλώνεται με ιδιαίτερη ένταση από τις αρχές του 2000. Από εκεί που προσπαθούσαν να βγάλουν εκτός Βουλής τον ΣΥΡΙΖΑ του 3% και 4%, τον είδαν... κυβέρνηση με 37%. Οι επιθέσεις πολλαπλασιάστηκαν, το μένος γιγαντώθηκε.
Η «γραμμή» του ΚΚΕ είναι πολύ συγκεκριμένη και έχει έναν αποκλειστικό στόχο. Από εντελώς διαφορετική ιδεολογική και πολιτική αφετηρία σε σχέση με τις μνημονιακές δυνάμεις, καταλήγει στον ίδιο με αυτές στόχο. Στόχος που δεν είναι άλλος από την ανατροπή της κυβέρνησης Τσίπρα. «Ολα τα σφυριά χτυπούν στο ίδιο αυτό αμόνι». Για του λόγου το αληθές, αρκεί μία απλή παρατήρηση συμπεριφοράς των εκπροσώπων του ΚΚΕ στα τηλεοπτικά «παράθυρα». Μπροστά στο δημοψήφισμα η επίθεση κατά του ΣΥΡΙΖΑ κλιμακώνεται, αποκτά λυσσώδη χαρακτήρα σε μια προσπάθεια να επιτευχθεί ο στόχος αλλά και να περιχαρακωθούν οι ψηφοφόροι αλλά και απλά μέλη. Γιατί υπάρχει διαφωνία με αυτή την επιλογή. Η «γραμμή» της ηγεσίας δεν πιάνει. Δεν πείθει χιλιάδες αγωνιστές ψηφοφόρους κόμματος.
- Γιατί ανατριχιάζουν που η ηγεσία του κόμματος εξομοιώνει τον Σόιμπλε με τον Τσίπρα.
- Γιατί δεν κατανοούν πως η ηγεσία βάζει στο ίδιο τσουβάλι μια κυβέρνηση που αντιστέκεται στη λιτότητα και τις αντιδημοκρατικές πρακτικές με τις μνημονιακές κυβερνήσεις που από το 2010 βούλιαξαν την κοινωνία.
- Γιατί δεν αντιλαμβάνονται πως η ηγετική ομάδα έχει οργανώσει στους πέντε μήνες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ περισσότερες κινητοποιήσεις από τα πέντε χρόνια που κυβερνούσαν Παπανδρέου, Παπαδήμος και Σαμαράς.
- Γιατί θεωρούν παράλογο να θεωρείται ότι είναι ουδέτερη στάση το άκυρο από τη στιγμή που πολιτικά αφαιρείται από το Όχι και προστίθεται στη φαρέτρα της «τρόικας εσωτερικού».
Ένα όμως είναι σίγουρο. Την Κυριακή το βράδυ που οι ηγήτορες του Περισσού θα μετρούν τα άκυρα θα μετρήσουν και κάτι άλλο. Μία νέα εκλογική αιμορραγία του ιστορικού αυτού κόμματος.
