Της Εβίτας Καραγεώργου*
Η Παιδεία ήταν το άλλοθι για να βρεθούν όλοι τους εκεί, εκπρόσωποι με ονοματεπώνυμο του χρεοκοπημένου κατεστημένου, άμεσα υπεύθυνοι για τις πλέον επιθετικές πολιτικές εναντίον της ελληνικής δημόσιας εκπαίδευσης:
Διαμαντοπούλου, με την αξιολόγηση, τον νόμο - πλαίσιο, το «νέο Λύκειο» και την κατάργηση των σχολικών βιβλίων, Αρβανιτόπουλος, Μητσοτάκης, Χριστοφιλοπούλου, με τις απολύσεις, τις διαθεσιμότητες, τις καταργήσεις ειδικοτήτων και σχολείων, την Τράπεζα Θεμάτων, το πνίξιμο των εκπαιδευτικών στην ανασφάλεια και τη διαρκή εκκρεμότητα.
Αλλά και «νέοι», φερέλπιδες αστέρες του πολιτικού στερεώματος των συμφερόντων και των μίντια. Θεοδωράκης, Λοβέρδος, Ντόρα, αναμορφωτές όλοι τους με εγνωσμένη κατάρτιση και δοκιμασμένη παιδαγωγική ευαισθησία απέναντι στη νέα γενιά και την ελληνική οικογένεια. Έτοιμοι όλοι να προσφέρουν στην ιδιωτικοποίηση τις υπηρεσίες της εκπαίδευσης, να στήνουν διαρκώς εξεταστικούς φραγμούς στη μόρφωση, να φορτώνουν οικονομικά βάρη και αδιέξοδα, να αφήνουν σύξυλους τους μαθητές στη μέση των σπουδών τους, αποκλεισμένους, χωρίς προοπτική, να κυνηγούν τίτλους πτυχίων χωρίς αντίκρισμα, να μοιράζουν στους νέους ανεργία και μετανάστευση, να μετράνε επιδόσεις κενές από την ουσία της γνώσης, να καίνε όνειρα και να θρυμματίζουν την ισότητα των ευκαιριών στο ανυπέρβλητο τείχος της ταξικότητας που ορίζει το δικαίωμα στην επιλογή.
Το δικό τους «αντί» στην «αντιμεταρρύθμιση» του υπουργείου Παιδείας -δύο αρνήσεις, μια κατάφαση- εμμένει στην καταδικασμένη από την ελληνική κοινωνία πολιτική υπονόμευσης της δημόσιας εκπαίδευσης και όλων όσοι τη διακονούν.
Οι θρήνοι κατά της δήθεν καταργημένης αριστείας, συνεπικουρούμενοι από το ψεύδος δασκάλων, διακεκριμένων για την ανταπόκρισή τους στις επιταγές των Μνημονίων, αδυνατούν να θολώσουν την πραγματικότητα, να διαστρεβλώσουν θέσεις και ιδέες. Από πού και έως πού η αριστεία, για την οποία διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους, πρέπει να ταυτίζεται με την υπεροχή σε κάποιες εξετάσεις;
Την αριστεία δικαιούνται να την διεκδικήσουν και να την κατακτήσουν απρόσκοπτα όλα τα παιδιά, σε όλα τα δημόσια σχολεία, με τη συστηματικότητα της εργασίας τους και την καλλιέργεια της ευγενούς φιλοδοξίας τους σε κάθε πεδίο που τα συγκινεί και διαθέτουν το χάρισμα.
Στην αριστεία οφείλουν να στοχεύουν -και το κάνουν μοχθώντας γι' αυτό- όλοι οι εκπαιδευτικοί, σε όλα τα δημόσια σχολεία. Δεν αποτελεί προνόμιο ούτε προαπαιτούμενο των «πειραματικών», που άλλωστε σ' αυτήν την περίπτωση αυτομάτως παύουν να είναι και πειραματικά.
Η ελληνική εκπαίδευση, δυστυχώς, είναι θεσμός άκρως συντηρητικός. Αιώνες ήδη από τη διαμόρφωση του ελληνικού κράτους, έχει στηθεί χωρίς εθνικό σχεδιασμό και όραμα, πάνω στις ασταθείς βάσεις της εισαγωγής κατά κανόνα ξένων προτύπων και σκοπιμοτήτων. Φέρει εντός της τα μειωτικά χαρακτηριστικά του εθνικού και ιδεολογικού διχασμού και ως εκ τούτου εύκολα διατίθεται για σφοδρές αντιπαραθέσεις και συγκρούσεις. Πολλά από τα δεινά της ελληνικής κρίσης ανάγονται στη βάση τους σε δεινά και κενά του εκπαιδευτικού μας συστήματος.
Καιρό τώρα αποτελεί κατεπείγουσα ανάγκη της κοινωνίας, όχι απλώς η «μεταρρύθμιση», αλλά η εκ θεμελίων αναγέννηση της Παιδείας. Το όραμα αυτό, στο οποίο είναι προσανατολισμένη η νέα διακυβέρνηση, ο υπουργός Παιδείας προσωπικά μαζί με το υπουργείο, απαιτεί εμπνευσμένες αλλά και μελετημένες πρωτοβουλίες, που να θέτουν χωρίς αποκλεισμούς εν κινήσει το τεράστιο απόθεμα πνευματικών δυνάμεων που η Ελλάδα διαθέτει και μπορεί να ανταποκριθεί στο δύσκολο αλλά αναγκαίο ζητούμενο της διεγερτικής συνεννόησης για μια Παιδεία σε αντιστοιχία με τις ακαταμάχητες παραδόσεις του ελληνικού πολιτισμού.
Μπορούμε να το πετύχουμε και θα τα καταφέρουμε, αν προστατεύσουμε τις αποφάσεις μας από την επισφάλεια της βιασύνης, την επιβλαβή μονομέρεια, την αρνητική ψυχολογία της εμμονής στην υποκειμενικότητα των θέσεών μας.
* Η Εβίτα Καραγεώργου είναι δρ φιλόλογος ε.τ., σχολική σύμβουλος Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης
