Του Γιάννη Κουτσοκώστα
Δεν προλάβαμε καν να χωνέψουμε τον οβελία και σαν να μην πέρασε μια μέρα, νά 'μαστε πάλι εδώ, στο ίδιο έργο θεατές. Η χώρα χρεοκοπεί, το κράτος καταλύεται στην Πρυτανεία, η Αθήνα γίνεται... Δαμασκός και βουλιάζει από τους μετανάστες και τα γυναικόπαιδα της Συρίας και οι τρομοκράτες, που θα... απελευθερωθούν από τις φυλακές, θα καταλάβουν οσονούπω ό,τι αφήσουν ελεύθερο οι προηγούμενοι. Και επειδή χωρίς... Ζωή δεν υπάρχει ζωή στον μικρόκοσμό μας, όλα αυτά διανθίζονται και με αυτό το απίθανο και εξόχως γαργαλιστικό επεισόδιο στο bullying διαρκείας που υφίσταται η πρόεδρος της Βουλής.
Το ίδιο τροπάριο, με τους ίδιους πρωταγωνιστές και με τον ίδιο πάντα στόχο: να εμπεδωθεί μια εικόνα ότι η Ελλάδα, εκτός από χρεοκοπημένη χώρα, έχει καταληφθεί και από τη γενικευμένη ανομία. Ότι η ελληνική κοινωνία βολοδέρνει μεταξύ φόβου, τρόμου και απελπισίας. Και ότι η νέα κυβέρνηση της Αριστεράς άγεται και φέρεται, θαλασσοπνίγεται χωρίς πυξίδα και αδυνατεί να οδηγήσει τη χώρα στα ήρεμα νερά της ανάπτυξης και της κοινωνικής συνοχής.
Είναι όμως έτσι ή έτσι νομίζουν; Η κυβέρνηση... χάνει τηΝ μπάλα, όπως ελπίζουν ορισμένοι, ή απλώς παίζει καλή άμυνα και ετοιμάζει την αντεπίθεσή της, όπως πιστεύουν οι υποστηρικτές της; Τι ακριβώς συμβαίνει;
Υποταγή ή θάνατος
Το πρώτο που συμβαίνει -και το πιο σοβαρό- είναι ότι καλλιεργείται κλίμα γενικευμένης ανασφάλειας, το οποίο δεν βοηθά, αντιθέτως, υπονομεύει την εθνική προσπάθεια της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές. Διαπραγμάτευση που κινείται στην κόψη του ξυραφιού ή, για την ακρίβεια... στου κουφού την πόρτα. Με την κυβέρνηση να καταθέτει προτάσεις και τους δανειστές να τις απορρίπτουν. Και να κλιμακώνουν την πίεση στην κυβέρνηση ζητώντας εκνευριστικά, μονότονα και προσβλητικά από τον Τσίπρα να ακολουθήσει μια αδιέξοδη πολιτική και να εφαρμόσει τις δεσμεύσεις του Σαμαρά. Να κόψει κι άλλο συντάξεις και μισθούς, να ξεπουλήσει τον δημόσιο πλούτο και να κατεδαφίσει ό,τι επιχειρεί να ανορθώσει η κυβέρνηση σε αυτό που συγκροτούν τα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα.
Και το κάνουν και με το καρότο και με το μαστίγιο, την πιστωτική θηλιά, δηλαδή, στην οικονομία: ή συνεχίζετε την πολιτική των προηγούμενων και χαλαρώνουμε, κάπως, τη θηλιά ή η χώρα «πεθαίνει» από πιστωτική ασφυξία. Το δίλημμα, κυνικό και εκβιαστικό: υποταγή ή θάνατος. Και μπορεί να φαίνεται ότι η υποταγή αφορά την κυβέρνηση και ο θάνατος τη χώρα, στην ουσία, όμως, είναι ένα και το αυτό. Η υποταγή θα είναι «θάνατος» και για την κυβέρνηση, αλλά και για τη χώρα, την κοινωνία, τους εργαζόμενους.
Γι' αυτό και ορθώς η κυβέρνηση αρνείται πεισματικά να παραδοθεί. Θέτει τις «κόκκινες γραμμές» της, αξιοποιεί όλες τις δυνατότητες της χώρας και κάνει όλα όσα μπορεί στη δεδομένη στιγμή για να πετύχει έντιμο συμβιβασμό και προσωρινή συμφωνία στο Eurogroup της 24ης Απριλίου. Συμφωνία που θα απελευθερώσει τη ρευστότητα για τη χώρα και θα ανοίξει τον δρόμο για τη νέα συνολική διαπραγμάτευση του Ιουνίου, στην οποία θα τεθεί επί τάπητος και το πρόβλημα του χρέους.
Είναι φανερό πως τίποτα δεν θα κριθεί τελεσίδικα τώρα. Όπως είναι φανερό ότι ο δρόμος προς την ανάκτηση της κυριαρχίας και την απελευθέρωση της χώρας από τα δεσμά του χρέους και των δανειστών θα είναι μακρύς και δύσκολος. Για την ακρίβεια, θα μοιάζει με ναρκοθετημένο παγοδρόμιο στο οποίο η κυβέρνηση θα πρέπει και να μη γλιστρά στον πάγο, αλλά και να αποφεύγει τις νάρκες. Δεν θα είναι εύκολο, ούτε όμως και ακατόρθωτο. Αρκεί, εκτός από την ευελιξία, να παραμείνει όρθια και να επιδείξει σχέδιο, ψυχραιμία και αποφασιστικότητα. Και κυρίως λαϊκή υποστήριξη. Άλλος δρόμος -δυστυχώς- δεν υπάρχει.
Το... ξύλο και ο Γκάντι
Το δεύτερο -πραγματικό- που συμβαίνει είναι ότι η απροθυμία της κυβέρνησης να διαχειριστεί με τον... συνήθη τρόπο παλιά και δύσκολα προβλήματα έχει ανοίξει την όρεξη στο πολιτικό, οικονομικό και μιντιακό κατεστημένο, που ηττήθηκε στις εκλογές, να πιστεύει πως τώρα είναι η ώρα να κλείσει η... παρένθεση της αριστερής διακυβέρνησης. Και παίζει τα ρέστα του για να πάρει τη ρεβάνς, ρίχνοντας με όλα τα μέσα άγριο «ξύλο» στη νέα, δυόμισι μηνών κυβέρνηση.
Πρώτος το "έφαγε" ο Βαρουφάκης, μετά το ένιωσε ο Κατρούγκαλος, και τώρα οι... σφαλιάρες πέφτουν βροχή στον Πανούση, τον Παρασκευόπουλο, τη Χριστοδουλοπούλου και, μονίμως, στη Ζωή Κωνσταντοπούλου. «Δέρνουν» τον Τσίπρα γιατί δεν θέλει να γίνει Σαμαράς και τον Βαρουφάκη γιατί δεν λέει να μοιάσει στον Στουρνάρα και στον Χαρδούβελη. «Δέρνουν» γενικώς την κυβέρνηση, γιατί δεν δέρνει τους καταληψίες της Πρυτανείας. «Πνίγουν» τη χώρα σε σύννεφο μισαλλοδοξίας και ρατσισμού γιατί η κυβέρνηση δεν πνίγει τα γυναικόπαιδα και τους μετανάστες στο Αιγαίο. Τρομάζουν την κοινωνία με υστερικές κραυγές, γιατί η κυβέρνηση κλείνει τα κολαστήρια και ανοίγει τις φυλακές για μελλοθάνατους και ανάπηρους φυλακισμένους και τρομοκράτες.
Και το τρίτο που συμβαίνει, είναι πως, ενώ πέφτει -ανηλεώς και πανταχόθεν- το ξύλο της αρκούδας, η κυβέρνηση δείχνει να επιλέγει συμπεριφορά σαν την "παθητική αντίσταση" των Ινδών και του Μαχάτμα Γκάντι απέναντι στους Άγγλους κατακτητές τους. Φωνάζει, διαμαρτύρεται, απειλεί, αλλά μέχρις εκεί. Τρώει, αλλά δεν δίνει «σφαλιάρες» εκεί όπου πρέπει. «Γαυγίζει», αλλά δεν «δαγκώνει».
Και όχι μόνο δεν «δαγκώνει» αυτούς που πρέπει, αλλά και δεν εξηγεί σε αυτούς που οφείλει να εξηγήσει τα πώς και τα γιατί της πολιτικής της. Δεν εξηγεί, για παράδειγμα, πριν από όλους στον ίδιο τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη πως... τίποτα δεν είναι όπως χθες στην Ελλάδα. Και πως μια αριστερή κυβέρνηση δεν μπορεί να διαχειρίζεται τα ζητήματα του νόμου και της τάξης όπως τα διαχειρίζονταν οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Πως δεν αρκούν τα ΜΑΤ για να κάνεις ματ στις καταλήψεις στα πανεπιστήμια, αλλά χρειάζεται -για παράδειγμα- και η πολιτική απομόνωση των καταληψιών από την κοινωνία και τους ίδιους τους φοιτητές. Και πως το μεταναστευτικό είναι διεθνές πολιτικό, κοινωνικό και ανθρωπιστικό πρόβλημα, που δεν λύνεται πετώντας τους μετανάστες στη θάλασσα ή στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.
