Νόμιζε ότι έκανε κάτι έξυπνο ο Άδωνις Γεωργιάδης όταν μέσα στην αίθουσα της ολομέλειας της Βουλής χθες απήγγειλε ένα ποίημα του Γεωργίου Δροσίνη άμα τη αφήξει της Ζωής Κωνσταντοπούλου.
"Σε καρτερούσα και είπα νάτη, μα ήταν η αυγούλα στις κορυφές και η αμυγδαλιά στο μονοπάτι, ίδιες και οι τρεις σαν αδερφές" είπε ο βουλευτής της Ν.Δ., ο οποίος, μόλις έβγαλε το κράνος του μεταλλωρύχου, άφησε να φανεί η ευαίσθητη ψυχή του.
Ευτυχώς γι' αυτόν τα μικρόφωνα ήταν κλειστά και δεν έγινε περίγελως σε όλη την Ελλάδα - το ότι ο ίδιος μετά έπαιρνε τηλέφωνο σε δημοσιογράφους και τους διαφήμιζε το "κατόρθωμα" αποδεικνύει τι στα παιδιά της Ν.Δ. περνούν καλά και χαβαλεδιάζουν στα έδρανα της αντιπολίτευσης προσπαθώντας να ξεχάσουν εκείνο "του Γενάρη το ηλιοβασίλεμα" που έχασαν τις εκλογές.
Πάντως η ποίηση του Δροσίνη ταιριάζει με τη Ν.Δ., καθώς ήταν γνωστή για το νοσταλγικό της περιεχόμενο. Το πιο χαρακτηριστικό έργο της περιόδου ήταν τα "Φευγάτα Χελιδόνια".
Κ.Που.
