Του Γιάννη Κουτσοκώστα
"Αχός βαρύς ακούγεται" τελευταία μετά την απόφαση Τσίπρα να συσταθεί επιτέλους η εξεταστική επιτροπή που θα διερευνήσει πως έφτασε η χώρα στα Μνημόνια. Μιλάμε για την επιτροπή που όλοι κάποτε την είχαν εξαγγείλει, αλλά τώρα, αντί να πάρουν θέση καθαρά και ξάστερα, το ρίχνουν στο... σορολόπ. Ο ένας, ο Αντ. Σαμαράς, που θα έφτιαχνε τη "μία και μόνη εξεταστική", τώρα αποφαίνεται ότι ο Τσίπρας απλά δεν έχει άρτο και δίνει θέαμα. Πετά δηλαδή την μπάλα στην εξέδρα. Και ο άλλος, ο Ευ. Βενιζέλος, πιο προχωρημένος, βλέπει στον Τσίπρα προσπάθεια να δώσει ασυλία στον... Καραμανλή. Δηλαδή, άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε. Και οι δύο, πάντως, μας διαβεβαιώνουν ότι δεν φοβούνται τίποτα και καμία επιτροπή.
Και εγώ, ο αφελής αναρωτιέμαι: αν κανείς δεν έχει τίποτα να φοβηθεί, τότε προς τι τέτοιος ντόρος και τόση φασαρία; Κανείς δεν έχει ευθύνη για το πώς οδηγήθηκε μια χώρα στο καθεστώς των Μνημονίων και ένας ολόκληρος λαός στην εξαθλίωση; Πρέπει, άραγε, να μάθουμε κάποτε πώς φτάσαμε ώς εδώ; Μπορούσε να γίνει διαφορετικά; Απάντηση δεν παίρνω. Για την ακρίβεια, όσοι οφείλουν απαντήσεις λένε ναι στην εξεταστική, αλλά στο διά ταύτα επιλέγουν απλά το... στρίβειν διά του αρραβώνος.
Κάποιοι, για παράδειγμα, βαρύγδουπα αλλά και πονηρά μάς καλούν να αφήσουμε πίσω το παρελθόν και να κοιτάξουμε το μέλλον. Άλλοι πάλι, οι εξπέρ στην... κολοκυθιά, εξανίστανται. Γιατί -λένε- να αρχίσουμε από το 2009; Να αρχίσουμε από το 2004. Και γιατί από το 2004; Να αρχίσουμε από το... 1974; Και πάει λέγοντας. Άλλοι βλέπουν πίσω από την πρωτοβουλία Τσίπρα συριζαίικες κινήσεις πολιτικής τακτικής, ενώ υπάρχουν και αυτοί οι οποίοι, από... περισσή απόσταση ασφαλείας και πάντα από τα μετόπισθεν, «πυροβολούν» αδιακρίτως τον καπιταλισμό, τον ιμπεριαλισμό, τον ΣΥΡΙΖΑ και τελικά τα... πόδια τους.
Επιτέλους, ας συνεννοηθούμε έστω και μια φορά. Κι ας πούμε μερικές απλές αυτονόητες αλήθειες, γιατί μέσα σε αυτή τη θύελλα φαίνεται ότι έχουμε ξεχάσει τα βασικά και αγνοούμε τα στοιχειώδη.
* Καμιά χώρα δεν έχει μέλλον αν δεν «καθαρίσει» με τα φαντάσματα που στοιχειώνουν το παρελθόν της. Και καμιά κυβέρνηση δεν μπορεί να σταθεί αν δεν μπορεί να δώσει λύσεις στην κοινωνική τραγωδία και απαντήσεις στα αίτια που την προκάλεσαν.
* Κανείς δεν περιμένει «θαύματα» από μια εξεταστική επιτροπή αν λειτουργήσει όπως άλλες στο παρελθόν. Ωστόσο, ποτέ δεν είναι αργά για μια νέα αρχή.
* Η πρωτοβουλία Τσίπρα ασφαλώς και φέρνει σε δύσκολη θέση το τρίο Σαμαρά - Βενιζέλου - Παπανδρέου, αλλά αυτό είναι πρόβλημα που αφορά τους ίδιους.
* Είναι αλήθεια ότι ο δημοσιονομικός εκτροχιασμός της χώρας επιταχύνθηκε κατά την περίοδο Καραμανλή και θα μπορούσε να είναι αντικείμενο διερεύνησης και αυτή η περίοδος. Όπως θα μπορούσαν να διερευνηθούν και οι περίοδοι Σημίτη, Αν. Παπανδρέου, Κ. Μητσοτάκη και, γιατί όχι, και η περίοδος του αείμνηστου Κ. Καραμανλή. Τότε ήταν που λεηλατήθηκε ο εθνικός πλούτος, σπαταλήθηκαν τεράστιες δυνάμεις και δυνατότητες, υλικές και ανθρώπινες, και απογειώθηκε η διαφθορά και η διαπλοκή για να θησαυρίσουν παλιά και τα νέα οικονομικά τζάκια. Όμως η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της καταστροφής ήταν τα Μνημόνια και σε αυτόν τον χορό του Ζαλόγγου μπήκαμε το 2010 είτε αρέσει είτε όχι.
* Ασφαλώς, η χρεοκοπία ήταν αυτή που έφερε τα Μνημόνια αλλά και τα Μνημόνια, χωρίς να αντιμετωπίζουν τη χρεοκοπία, ήταν αυτά που έφεραν την καταστροφή. Όχι για τη χώρα, αλλά για τους ανθρώπους. Και όχι για όλους, αλλά για τους περισσότερους. Οι λίγοι είναι εδώ, αλωνίζουν στα μέσα και στα έξω, πλουτίζουν ασύστολα λεηλατώντας τα ερείπια μιας λεηλατημένης κοινωνίας. Και σαν να μην έφταναν όλα, αυτά κουνάνε και το δάχτυλο, βγάζουν γλώσσα και αδημονούν περιμένοντας να πάει κατά διαόλου η χώρα για να επιστρέψουν και να τη... ξανασώσουν.
Όλα δείχνουν ότι θα έχει πολλή δουλειά μπροστά τη μια εξεταστική επιτροπή, αν βεβαίως η κυβέρνηση αποφασίσει να βάλει βαθιά το νυστέρι. Αλλά, και πάλι όμως, δεν θα είναι αρκετή χωρίς την πολιτική και τις πολιτικές σε όλα τα επίπεδα. Γιατί μόνο έτσι θα μπορέσει να ξαναβρεί η χώρα τον δρόμο της.
