ΤΗΣ ΕΥΓΕΝΙΑΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ
Αυτές τις ημέρες (ιστορικές κατά τη δική μου ταπεινή γνώμη) είμαστε μάρτυρες μιας άτυπης παρτίδας σκακιού. Και όχι πόκερ! Σκάκι για πολύ γερά νεύρα και, κυρίως, για γνώστες του αντικειμένου.
Οι δανειστές μας δεν υποχωρούν και κάνουν πονηριές και κακόβουλα σχόλια. Και όσο και να διαψεύδονται από το υπάρχον πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ και την απόδειξη αλλαγής, στο παρά πέντε του κειμένου, λένε και επιμένουν ότι οι φτωχοί Έλληνες δεν έχουνε κανένα χαρτί στο χέρι τους. Οι Έλληνες έχουν το πιο γερό χαρτί στην τωρινή διαπραγμάτευση: τη σαφέστατη εντολή του λαού.
Κακώς τα αντιπολιτευόμενα κόμματα δεν καταλαβαίνουν ότι στο ίδιο καζάνι βράζουμε και πρέπει, και επιβάλλεται να παρουσιάσουμε συνοχή και οπωσδήποτε μία εθνική ενιαία στάση. Η διαπραγμάτευση είναι και θα παραμείνει σκληρή και όποιος αντέξει και η ελληνική κυβέρνηση και νέα είναι, και αντοχές έχει. Δεν έχει τίποτα να χάσει εκτός από τα δεσμά του χρέους. Η ελληνική πλευρά, αποδεδειγμένα, έχει κάνει κάποιες υποχωρήσεις, αλλά άλλο το Μνημόνιο και άλλο η δανειακή σύμβαση. Οι άλλες κυβερνήσεις της Ευρώπης διαχωρίζουν τη θέση τους, επιμένοντας ότι η Ελλάδα έχει πολλά δίκαια και κρυφά περιμένουν να φάμε τα μούτρα μας. Άμα κερδίσουμε το δίκιο μας, θα χαρούν και θα βγουν κι αυτοί στο ρινγκ. Αν χάσουμε, τουλάχιστον, θα αποδυναμώσουμε τη σκληρή Γερμανία.
Η επιλογή του κ. Προκόπη Παυλόπουλου είναι λύση συμβιβασμού και επίσης σεβασμού απέναντι στα άλλα πολιτικά χρώματα της ελληνικής πολιτικής σκηνής. Προσωπικά, με βρίσκει σύμφωνη επειδή η πορεία του κ. Αβραμόπουλου διέπεται από την πολυπραγμοσύνη και την αναποτελεσματικότητα. Κάποτε είχα γράψει ένα άρθρο (πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης) τονίζοντας ότι το κύριο χαρακτηριστικό τού εν λόγω πολιτικού ήταν το πέρασμα από πολλές θέσεις χωρίς να αφήσει συγκεκριμένο έργο πίσω του. Δέχτηκε πολλά αξιώματα (τα όποια άλλωστε τα κυνηγάει μανιωδώς), αλλά στο ταμείο μετρήσαμε λίγα. Αξέχαστο έργο του ως δήμαρχος (δύο φορές με μεγάλη πλειοψηφία) με τα τραπέζια και το πέρασμα με το μπλέιζερ κοντά στον άστεγο και τον πεινασμένο. Αυτά που μείνανε ήταν τα κάγκελα στο κέντρο, οι μπάρες φύγανε και φυσικά αξέχαστος ο γιορτινός φωτισμός που σταματούσε λίγα μέτρα μετά την Ομόνοια.
Ο κ. Σόιμπλε δεν θέλει και δεν γουστάρει τον ΣΥΡΙΖΑ και γι' αυτό προσβάλλει ηθελημένα την καινούργια κυβέρνηση. Η γλώσσα του σώματός του λέει πολλά. Οι ματιές που ρίχνει στον Βαρουφάκη κόβουν λωρίδες από το ριχτό πουκάμισο και ανέμελο ύφος. Δεν θέλει να σεβαστεί και να αναγνωρίσει ότι η συνταγή του Μνημονίου δεν πέτυχε παρά να γονατίσει έναν περήφανο λαό. Δεν θέλει και δεν γουστάρει να μιλήσει για αποζημιώσεις και παλιά χρωστούμενα της Γερμανίας.
Φυσικά, δεν καταλαβαίνει, επειδή δεν πιστεύει ότι στη μικρή και σκλάβα Ελλάδα η κυβέρνηση άλλαξε. Δεν θέλει να πιστέψει ότι οι αποφάσεις παίρνονται εδώ στην Αθήνα έπειτα από συζητήσεις και με βάση την τήρηση του συμβολαίου με τον λαό. Δεν θέλουμε να μας λυπάται και, φυσικά, δεν θέλουμε να λέει ψέματα ότι δεν καταλαβαίνετε αυτά που λέει η καινούργια κυβέρνηση της Ελλάδας. Είχε συνηθίσει να στέλνει e-mail και οι κυβερνήσεις να κάνουνε κωλοτούμπες. Ούτε γάτα ούτε ζημιά, αφού οι άλλοι έκαναν μόνο αυτά που τους έλεγε. Άλλωστε, δεν τελειώνουν όλα την Παρασκευή και αφήνει περιθώρια για 28.02.2015. Το γόητρο του σκληρού και δίκαιου παίζει πάρα πολύ στον κ. Σόιμπλε, αλλά δεν σφάξανε!
Η αλλαγή της ημερομηνίας δεν έγινε επειδή είναι καλός άνθρωπος, αλλά είναι πονηρός και περιμένει να "πέσουμε" και ίσως αφήσει και περιθώρια υποχώρησης σε κάποια σημεία. Θα δείξει!
Το σίγουρο είναι ότι η καινούργια κυβέρνηση έχει όρεξη για μάχη, επιμένει, δεν υποχωρεί και δεν θα αθετήσει το συμβόλαιο με τον λαό.
