Του Ηλία Τσαμουργκέλη
Η παγκόσμια οικονομική κρίση η οποία ξεκίνησε στα τέλη του 2008 πυροδότησε γενικότερες ανακατατάξεις οι οποίες σχετίζονται με γεωστρατηγικά ζητήματα. Το πρώτο από όλα που ήρθε στο προσκήνιο ήταν το γκρέμισμα των ΗΠΑ από την ηγεμονική θέση της κορυφαίας οικονομικής δύναμης και οι συνέπειές της, αφού οι ρυθμοί ανάπτυξης επηρεάστηκαν και ήταν εμφανές ότι γύρω στο έτος 2022 η Κίνα θα αναγορευόταν σε πρώτη οικονομική δύναμη.
Μπήκαμε λοιπόν σε μια νέα εποχή όπου όλες οι μεγάλες οικονομικές δυνάμεις κάνουν επάνω στη σκακιέρα κινήσεις με νέους στόχους και σκοπούς. Δημιουργούνται νέες συμμαχίες μεταξύ χωρών, αρχίζουν οι διακρατικές συναλλαγές να γίνονται με εθνικά νομίσματα αντί με δολάρια, συγκεντρώνεται χρυσός στα θησαυροφυλάκια, δίνονται κίνητρα για να προσελκυστούν κεφάλαια κ.λπ,. έτσι ώστε από τη μια να επιταχύνουν την πτώση των ΗΠΑ κι από την άλλη οι χώρες και οι συμμαχίες χωρών να βρεθούν σε πλεονεκτική θέση τη χρονιά - σταθμό της παγκόσμιας ιστορίας. Θα γίνουν ανακατατάξεις μέσα σε πολύ μικρό χρόνο με απρόβλεπτες συνέπειες και θέλουν να βρίσκονται σε πλεονεκτική οικονομική θέση.
Η Γερμανία μπήκε σε αυτόν τον χορό με δυναμισμό και αξιοποιώντας την πολιτική και οικονομική της ισχύ μέσα στην Ευρώπη αξιοποίησε στον μέγιστο βαθμό την ελληνική και κυπριακή οικονομική κρίση. Ήταν η ευκαιρία που ζητούσε έτσι ώστε να επιταχύνει τις εξελίξεις προς όφελός της. Μόνο λίγες ημέρες χρειάστηκε για να αποσταθεροποιήσει το τραπεζικό σύστημα ευρωπαϊκών χωρών ώστε να προσελκύσει καταθέσεις στις τράπεζές της, οι οποίες εμφανίζονταν αξιόπιστες στο περιβάλλον της αστάθειας το οποίο η ίδια δημιουργούσε. Τροφοδότησε πολιτικά και οικονομικά την κρίση στην Ουκρανία εμπλέκοντας την Ευρώπη, τις ΗΠΑ και τη Ρωσία σε ένα γαϊτανάκι φθοράς και άλλοτε γίνεται παίκτης με εξισορροπητικό ρόλο και άλλοτε πυροδοτεί την ένταση. Σε κάθε περίπτωση πάντως, ενίσχυε τη θέση της μέσα στην Ευρώπη, έτσι ώστε από εκεί που ήταν συνδιαμορφωτής των πολιτικών με τη Γαλλία, η Γαλλία περιορίστηκε δραστικά αντιμετωπίζοντας η ίδια σοβαρά προβλήματα.
Η σκληρή πολιτική ελέγχου των ελλειμμάτων είχε ως αποτέλεσμα να υπάρχει ύφεση στην ΟΝΕ, ενώ στο ίδιο διάστημα η Γερμανία καλύπτει το εμπορικό της ισοζύγιο από τη μείωση των πωλήσεων των προϊόντων της στην Ευρώπη αυξάνοντας τις εξαγωγές της στην Κίνα. Έτσι, αναγκάζοντας τις άλλες χώρες να γονατίζουν οικονομικά εκείνη ενίσχυε τη θέση της και κατ' επέκταση την πολιτική της επιρροή στην Ευρώπη, με συνέπεια να κυριαρχήσει και να έχουμε πλέον να κάνουμε με τη γερμανική Ευρώπη. Έγινε πόλος σταθερότητας και εκφραστής των συμφερόντων της ευρωπαϊκής οικονομικής ελίτ και στο τέλος θα μοίραζε τα κέρδη από την βελτίωση της θέσης της γερμανικής Ευρώπης σε μια σύγκρουση με τις υπόλοιπες οικονομικές υπερδυνάμεις.
Από τη μία συγκέντρωνε τεράστια κεφάλαια ώστε να ενισχύσει τη δύναμη πυρός της και από την άλλη πετούσε στον Καιάδα ευρωπαϊκές χώρες και κοινωνικά προγράμματα υψηλού κόστους, ως να ήταν οι αναγκαίες απώλειες σε έναν ακήρυχτο οικονομικό πόλεμο. Οι Έλληνες, οι Ισπανοί και άλλοι στοίχιζαν πολύ και ήταν βαρίδι στα πόδια της κι έτσι αποφάσισε την εξαθλίωσή τους. Όμως η ελληνική οικονομική ολιγαρχία ήταν ένα εξαιρετικό εργαλείο για την επίτευξη των στόχων της κι έτσι την αγκάλιασε, την προστάτεψε και συνεργάστηκε άψογα μαζί της.
Η σκληρή, νεοφιλελεύθερης έμπνευσης οικονομική πολιτική, η πολιτική της ύφεσης που επέβαλε η Γερμανία, προκαλούσε αντιδράσεις όχι μόνο μέσα στην Ευρώπη αλλά και όλων των χωρών παγκοσμίως, γιατί ο αποπληθωρισμός κινδύνευε να τις συμπαρασύρει στην ύφεση. Υπήρχαν έντονες πιέσεις από όλους να αλλάξει την οικονομική πολιτική της, αλλά στον βαθμό που εξυπηρετούσε τα συμφέροντά της και αύξανε την κυριαρχία της στις άλλες χώρες της Ευρώπης συνέχιζε αδιαφορώντας για την αγριότητα και τα θύματα που είχε αυτή η πολιτική της.
Οι ΗΠΑ αποφάσισαν να αντιδράσουν ώστε να διαιωνίσουν τη θέση τους στην κορυφή. Αναλαμβάνοντας πρωτοβουλίες χτύπησαν οικονομικά τη Ρωσία μειώνοντας δραστικά τις τιμές του πετρελαίου και του φυσικού αερίου, τα οποία αποτελούν το μεγαλύτερο εξαγωγικό προϊόν της. Χρησιμοποιώντας ως μέσο το σχιστολιθικό πετρέλαιο, που υπάρχει άφθονο στις ΗΠΑ, οι τιμές θα διατηρηθούν χαμηλά για μεγάλο διάστημα, οπότε περιορίζονται οι κινήσεις της Ρωσίας.
Με τα όσα ειπώθηκαν μεταξύ Ομπάμα και Τσίπρα και με τις μεταγενέστερες δηλώσεις του γραφείου του Προέδρου Ομπάμα, ότι «θα βοηθήσει την Ελλάδα να επανέλθει σε έναν δρόμο μακροπρόθεσμης ευημερίας», σημαίνει ότι θα στηρίξει τη χώρα μας. Η στήριξη της πολιτικής της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ από τις ΗΠΑ είναι το επόμενο χτύπημα που κάνουν οι ΗΠΑ στον άλλο ισχυρό παίκτη, που λέγεται Γερμανία. Στηρίζοντας τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος είναι στην παρούσα φάση η αιχμή του δόρατος, θα αναγκάσουν τη Γερμανία να αναδιπλωθεί, να επανασχεδιάσει την οικονομική πολιτική της στην Ευρώπη, που αυτό σημαίνει ότι η ΕΚΤ θα αρχίσει θα αγοράζει ομόλογα και θα διαγράφει χρέος, θα κάνει καταμερισμό των κονδυλίων της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων για τη δημιουργία θέσεων εργασίας κ.λπ. Με λίγα λόγια, θα αναγκαστεί να πληρώσει για την ανάπτυξη της Ευρώπης κι αυτό θα έχει ως συνέπεια να περιοριστεί η ανταγωνιστική θέση της έναντι των ΗΠΑ.
Εάν η Γερμανία δεν αλλάξει πολιτική ρότα και συνεχίσει αδιάλλακτη, δηλαδή εάν συνεχίσουμε στην Ευρώπη να έχουμε εξαθλιωμένες οικονομικά κοινωνικές ομάδες, ανεργία και ελάχιστο κοινωνικό κράτος, τότε είναι βέβαιο ότι οι ΗΠΑ θα απασφαλίσουν τις δυνάμεις που αντιπαλεύουν αυτές τις πολιτικές, θα στηρίξουν φυγόκεντρες δυνάμεις από το ευρώ κι έτσι θα χτυπήσουν απευθείας το ευρωπαϊκό νόμισμα, οδηγώντας σε σκληρή ήττα τις γερμανικές πολιτικές. Και τότε η Γερμανία θα χρεωθεί για άλλη μια φορά τη διάλυση της Ευρώπης.
Συνεπώς, η μεγαλύτερη οικονομική δύναμη θα στηρίξει την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ που έχει ως βασικό στόχο της το κούρεμα του χρέους και την επιμήκυνση της αποπληρωμής του υπόλοιπου που θα γίνεται με ρήτρα ανάπτυξης. Σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ, με την εντολή που πήρε από τον ελληνικό λαό στις 25 Ιανουαρίου, είναι εκείνη η πολιτική δύναμη που έβγαλε το πώμα από τη γερμανική δεξαμενή νερού, ώστε να αρχίσει να ρέει νερό σε άνυδρες περιοχές. Έτσι οι χώρες θα αρχίσουν να ζωντανεύουν εκ νέου, αλλά αυτό το κόστος θα πληρωθεί από τη Γερμανία, οπότε αυτό εξυπηρετεί τα συμφέροντα των ΗΠΑ.
Η Ρωσία επίσης έχει κάθε λόγο να μας στηρίξει, γιατί χρειάζεται πολιτικά ερείσματα στην Ευρώπη. Αυτό φάνηκε από την άμεση αντίδρασή της στα αποτελέσματα της πολιτικής του υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά σχετικά με τη μη επιβολή νέων κυρώσεων της Ε.Ε. στη Ρωσία. Η εξαγγελία της ότι θα καταστήσει την Ελλάδα κόμβο μεταφοράς αερίου στη νότια και κεντρική Ευρώπη το επιβεβαιώνει.
Η Κίνα, τέλος, έχει βάλει τις βάσεις της οικονομικής συνεργασίας με τη χώρα μας και με τις κατάλληλες διπλωματικές κινήσεις θα μπορέσουμε να τις επεκτείνουμε και να τις αυξήσουμε, εξανθρωπίζοντας το εργασιακό καθεστώς που υπάρχει στις εγκαταστάσεις οι οποίες έχουν παραχωρηθεί.
Γεωστρατηγικά λοιπόν, ο Μινώταυρος έχει προδιαγεγραμμένο τέλος, ο Θησέας έχει ούριους ανέμους και το ταξίδι φαίνεται καλό. Ο Αιγέας δε θα μακροημερεύσει, γιατί δεν θα ξεροσταλιάζει στον ναό του Ποσειδώνα να δει το πλοίο να έρχεται, καθώς θα έχει ενημερωθεί για τις εξελίξεις από το κινητό τηλέφωνο.
Αθήνα 01/02/2015
