Του Λευτέρη Καπώνη
"Κι όλα είναι έτοιμα στην άσπονδη πλημμύρα των αρμάτων, δρόμο να ανοίξουν τα σπαθιά και ελεύθεροι να μείνουν, εδώθε με τους αδερφούς κι εκείθε με το Χάρο!". Επιχείρησαν με τον φόβο να κρατήσουν υπόδουλο και πεινασμένο τον ελληνικό λαό και τους απάντησε με την έξοδο από τις αλυσίδες της χειραγώγησης και της τρομοκρατίας. Ένας φίλος μου Σέρβος που πολέμησε στη Βοσνία μού έλεγε ότι τις πρώτες μέρες που βρέθηκε στο μέτωπο είχε ανοίξει λαγούμι και κρυβόταν γιατί φοβόταν τις σφαίρες. Σε μια εβδομάδα όμως είχε συνηθίσει και όταν τις άκουγε να σφυρίζουν δίπλα του δεν έδινε σημασία.
Ο φόβος τού αύριο όμως είναι χειρότερος. Η αγωνία αν θα έχεις να ταΐσεις τα παιδιά σου είναι σαν την υγρασία που οξειδώνει το μέταλλο. Και οι ψυχές βασανίστηκαν και οξειδώθηκαν τα τελευταία χρόνια. Το μήνυμα των ισχυρών που μετέδιδαν οι παπαγάλοι ήταν "γονατίστε, ταπεινωθείτε και θα σας δώσουμε ένα πιάτο φαΐ. Αλλιώς δεν έχετε τίποτα, άχρηστοι της Ευρώπης, άχρηστοι του πλανήτη". Και ο αρχικός φόβος έγινε σφιγμένη γροθιά και ψήφος και έξοδος από το χάρτινο κάστρο του φόβου.
"Καλή ανάσταση", άκουγα στα εκλογικά τμήματα και "καλό βόλι". Μιλούσε η παράδοση των αγώνων μέσα από γνωστές εικόνες. Ήξερα πως θα 'ρθει αυτή η στιγμή. Άκουγα υπόκωφα τους ήχους του πανηγυριού που πλησίαζε και τους ψιθύρους των ποιητών και της παράδοσης. Και είμαστε τώρα εδώ, στον Γενάρη του 2015, να γιορτάζουμε το πρώτο Πάσχα καταχείμωνο. Βλέπω τις πρώτες κινήσεις του συντρόφου πρωθυπουργού -μια έκφραση που ονειρεύτηκαν γενιές αγωνιστών, μια έκφραση που είχε ματαιωθεί από την Ιστορία- και αναρωτιέμαι αν ζω το όνειρο της μητέρας μου. Όλο το φθαρμένο και διεφθαρμένο πολιτικό προσωπικό βάφτισε την επίσκεψη του Αλέξη Τσίπρα στο Σκοπευτήριο επικοινωνιακή. Έτσι σκέφτονται οι επαγγελματίες της χειραγώγησης. Δεν μπορούν να διανοηθούν ότι ένας άνθρωπος γαλουχημένος με τις παραδόσεις της Αριστεράς αισθάνθηκε την ανάγκη να αποτίσει φόρο τιμής σ' αυτή τη γενιά του μεγάλου ολοκαυτώματος και να δηλώσει ότι οι απαιτήσεις μας για αποζημίωση από το μεγάλο έγκλημα είναι ενεργές.
Δεν ξέρω ποιοι είναι οι άνθρωποι του προέδρου, ούτε και τον πρόεδρο. Ξέρω όμως, μετά από τόσα χρόνια που παρακολουθώ πολιτική, ότι κάτι φρέσκο, κάτι ανοιξιάτικο κυκλοφορούσε στην Κουμουνδούρου και τώρα στο Μαξίμου. Είχα γράψει, με την ευκαιρία της εκλογής της Ρένας Δούρου, ότι μια νέα γενιά αριστερών αγωνιστών έχει αναδειχθεί, που έχει το μέταλλο του νικητή. Τους ευχαριστούμε για τη χαρά που μας έδωσαν. Δώσαμε αυτή τη μάχη με χαρά και αφοσίωση, κυνηγώντας και την τελευταία ψήφο. Τώρα θα είμαστε δίπλα στη νέα κυβέρνηση με περισσότερη δύναμη για να πετύχει. Γιατί όλοι μας είμαστε υπηρέτες του δημόσιου συμφέροντος. Ο δεκαπεντάχρονος "καταληψίας" έγινε πρωθυπουργός. Καλό κουράγιο, σύντροφε πρόεδρε, είμαστε δίπλα σου.
