Τελικά μόνο για λίγο κράτησε η "στροφή" Σαμαρά από την κινδυνολογία στις προγραμματικές προτάσεις. Ο σημερινός αρχηγός της Δεξιάς κατέφυγε και πάλι στην κινδυνολογία και τον φόβο μπροστά στο ενδεχόμενο να χάσει την εξουσία και να αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας ο ΣΥΡΙΖΑ και οι σύμμαχοί του.
Ο Σαμαράς αποπειράθηκε να επηρεάσει το εκλογικό σώμα και ιδιαίτερα τη μεσαία τάξη, που δεινοπάθησε και δεινοπαθεί από τις μνημονιακές πολιτικές, υποσχόμενος πως, αν παραμείνει στα πράγματα, θα έρθουν σύντομα φοροελαφρύνσεις. Αυτές οι προεκλογικές εξαγγελίες Σαμαρά αποδείχθηκε πως αφορούσαν κατά κύριο λόγο τους πιο πλούσιους. Η μεν μείωση του ανώτερου φορολογικού συντελεστή για τα εισοδήματα αφορά ελάχιστους φορολογούμενους, ενώ και η μείωση της φορολογίας των επιχειρήσεων δεν αφορά τη μάζα των φορολογουμένων. Στον αντίποδα, ο ΣΥΡΙΖΑ επέμεινε σε όλους τους τόνους πως τα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα, όχι μόνο δεν πρέπει να επιβαρυνθούν, αλλά να ελαφρυνθούν.
Όταν ο Σαμαράς είδε πως τα επικοινωνιακά τρικ -ότι τάχα ο ΣΥΡΙΖΑ θα αυξήσει τη φορολογία- δεν μπορούν να εγκλωβίσουν τους φορολογούμενους, κατέφυγε σε νέο τέχνασμα. Τα σαΐνια του επικοινωνιακού επιτελείου της Ν.Δ. ισχυρίστηκαν πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα θεσπίσει συντελεστή 50% - 60% για τα εισοδήματα πάνω από 80.000 ευρώ. Και ενώ το προπαγανδιστικό επιτελείο του ηγέτη της Δεξιάς της Δεξιάς νόμιζε ότι έπιασε λαβράκι, αποδείχθηκε πως εισοδήματα πάνω από αυτό το ποσό δηλώνει μια μικρή μειοψηφία, ούτε καν το 0,50% των φορολογουμένων. Με αυτόν τον τρόπο αποδείχθηκε πως οι μαθητευόμενοι μάγοι του προπαγανδιστικού επιτελείου της Ν.Δ. έκριναν εξ ιδίων, νοιάζονταν μόνο για τον εαυτό τους και μια μειοψηφία. Το προπαγανδιστικό χαρτί επαναπροσέγγισης -υποτίθεται- της μεσαίας τάξης κάηκε.
Τα μεσαία στρώματα, που αποτελούν τη ραχοκοκκαλιά της πολιτικής νομιμοποίησης και έχουν πληγεί βαθιά από τις μνημονιακές πολιτικές, αναζητούν πολιτική έκφραση στον προοδευτικό - αριστερό πόλο εξουσίας, χωρίς όμως να δίνουν λευκή επιταγή. Είναι στο χέρι του ΣΥΡΙΖΑ τα στρώματα αυτά να αποτελέσουν διακριτό κρίκο του νέου συνασπισμού εξουσίας στη βάση της κοινωνικής συνοχής, της παραγωγικής ανασυγκρότησης και της ανάκτησης των κοινωνικών - δημοκρατικών δικαιωμάτων, που δεινοπαθούν από την πολιτική της κυβέρνησης Σαμαρά. Τα στρώματα αυτά διακρίνονται ιστορικά για την πολιτική τους μετριοπάθεια, κατά συνέπεια δεν μπορούν να εγκλωβιστούν στην ακραία ρητορική της Δεξιάς του Σαμαρά, ιδιαιτέρως σήμερα, που πλήττονται βαθιά από τις μνημονιακές πολιτικές.
Ώς έναν βαθμό η επιλογή της πόλωσης είναι αναμενόμενη μπροστά στις κάλπες. Όσο όμως ο Σαμαράς εγκλωβίζει τη Ν.Δ. στην ακραία ρητορική του, τόσο περισσότερο πλήττει τη λαϊκότητά της, ενώ ταυτόχρονα αποδεσμεύει μεσαία στρώματα επιφέροντας διπλό πλήγμα στην κοινωνική βάση της άλλοτε κραταιάς Κεντροδεξιάς. Η κινδυνολογία, η καλλιέργεια του φόβου και ο πολιτικός ετεροπροσδιορισμός ως αντιΣΥΡΙΖΑ αποτελούν τακτική του απελπισμένου και συνιστούν ομολογία ήττας.
Σταύρος Καπάκος
