1. Η βαθύτερη πληγή που έχει αφήσει η μνημονιακή πολιτική είναι το τσάκισμα της νεολαίας. Η «χαμένη γενιά» που επιχειρούν να δημιουργήσουν κινείται πάνω στο τρίπτυχο ανεργία - επισφάλεια - μετανάστευση. Δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή νέος άνθρωπος που να μην έχει φίλο ή συγγενή άνεργο, ακόμη και μετανάστη στο εξωτερικό. 130.000 νέοι επιστήμονες και φοιτητές βρίσκονται στο εξωτερικό. Οι «προνομιούχοι» εργάζονται σε δουλειές του ποδαριού για 300-400 ευρώ ή στα σκλαβοπάζαρα των voucher. Ασφάλιση, μισθός και εργασιακά δικαιώματα μοιάζουν μάλλον με ανέκδοτο για τους περισσότερους συνομηλίκους μου.
Τα πρώτα μέτρα της κυβέρνησης της Αριστεράς για τους νέους οφείλουν να είναι: επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ, κατάργηση των voucher και επανασχεδιασμός της διαχείρισης των κονδυλίων ΕΣΠΑ με δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο για τη δημιουργία θέσεων εργασίας με πλήρη εργασιακά δικαιώματα, με ένα νέο εργατικό δίκαιο. Επίσης, στήριξη αυτοδιαχειριζόμενων και συνεταιριστικών εγχειρημάτων με ευνοϊκότερο θεσμικό και φορολογικό πλαίσιο, παραγωγική ανασυγκρότηση με πρωταγωνιστές τους νέους επιστήμονες.
2. Χρειάζεται ένας διαφορετικός προσανατολισμός στην οργάνωση τόσο της παραγωγής όσο και της κοινωνίας. Τα παραδείγματα αλληλέγγυων και συνεταιριστικών εγχειρημάτων, που ξεπρόβαλαν μέσα από τα συντρίμμια της κρίσης, δίνουν ένα παράδειγμα. Συνεταιρισμοί, κολλεκτίβες, ανταλλαγή υπηρεσιών, μαθήματα αλληλεγγύης, κοινωνικά παντοπωλεία χωρίς μεσάζοντες, πολιτιστικά εγχειρήματα από τα κάτω. Θα μπορούσα να αναφέρω κι άλλα. Δεν είναι τυχαίο ότι τα πιο ευφάνταστα και όμορφα εγχειρήματα, που υπερβαίνουν, έστω και λίγο, τη λογική της αγοράς και του στυγνού ανταγωνισμού, έχουν πρωταγωνιστές νέους ανθρώπους.
3. Και τα δύο, αν και στο γήπεδο θα διάλεγα μπάσκετ. Ο κινηματογράφος, δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια είναι πολυτέλεια εξαιτίας του υψηλού κόστους - ιδιαίτερα στα μεγάλα σινεμά. Ευτυχώς, μπορούμε ακόμη να βρούμε και να πάμε σε συνοικιακούς κινηματογράφους, με χαμηλό εισιτήριο και καλύτερο κλίμα. Το γήπεδο είναι κάτι μοναδικό. Και χρυσή ευκαιρία για την Αριστερά να το δει πιο σοβαρά. Η εξέδρα μπορεί να γίνει πεδίο ζύμωσης και χτισίματος συλλογικότητας. Δυστυχώς, αυτό τον χώρο τον έχουμε παραχωρήσει στους φασίστες και στα τσιράκια των μεγαλοπαραγόντων.
Η νεολαία μπορεί να διασκεδάσει, και μάλιστα ποιοτικά. Είναι εντυπωσιακό πόσα μικρά συνεταιριστικά καφέ, μπαρ, ταβέρνες και κολλεκτίβες έχουν ανοίξει. Όσο κι αν θέλουν να μας κλείσουν στο σπίτι και στην κατάθλιψη, η ίδια η πραγματικότητα προσφέρει πολλές επιλογές, σπάζοντας το life style του κιτς. Η αυτοοργάνωση και η αλληλεγγύη μπορούν να κάνουν θαύματα. Από νέα μουσικά σχήματα και θεατρικές ομάδες έως ερασιτεχνικά αθλητικά σωματεία. Συνεργασία, αλληλεγγύη και δημιουργικότητα λοιπόν.
4. Αν και στην Αριστερά δεν μας αρέσουν τα πολυφορεμένα κλισέ, αυτή τη φορά δεν μπορούμε παρά να πούμε ότι οι εκλογές που έρχονται θα αποτελέσουν ιστορική τομή, για τη χώρα μας, τη δημοκρατία αλλά και την Ευρώπη. Θα κρίνουν εν πολλοίς το εάν η νέα γενιά θα μπορέσει να βρει οξυγόνο και να διεκδικήσει να ζήσει και να δημιουργήσει ή το εάν θα αφανιστεί οριστικά από το προσκήνιο.
Η κυβέρνηση της Αριστεράς θα αποτελέσει την καλύτερη βάση για να μπορέσουμε ξανά οι νέοι και οι νέες να χαμογελάσουμε, να ελπίσουμε, να βγούμε από τη σκιά και την κατάθλιψη, να συμβάλουμε στην οικοδόμηση του αύριο. Του «άλλου κόσμου που είναι εφικτός», όπως λέμε και στα συνθήματά μας. Ή, ακόμη πιο παραστατικά, «ήρθε η ώρα για τις δικές μας μέρες». Και δεν θα χάσουμε ούτε δευτερόλεπτο.
