1. Παρά τη σύντομη προεκλογική περίοδο έχουμε καταφέρει, όλοι οι υποψήφιοι και υποψήφιες, με τη στήριξη και των οργανώσεών μας, να βρεθούμε τις προηγούμενες μέρες σε αρκετούς εργασιακούς και κοινωνικούς χώρους, σε περιοδείες στην κατακερματισμένη πια αγορά του Πειραιά, στις γειτονιές, στα νησιά. Η αγανάκτηση των ανθρώπων, που εκφράζεται πια με χίλιους τρόπους, η αγωνία για την επιβίωσή τους, αλλά και η προσδοκία τους για αλλαγή, για την επόμενη μέρα με την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, είναι τα σημεία που μονοπωλούν όλες τις συζητήσεις. Ο φόβος που συστηματικά καλλιεργούν οι εκπρόσωποι της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ δεν πτοεί κανένα πια και τα ψέματά τους οργίζουν τον κόσμο ακόμα περισσότερο.
Βασική προτεραιότητά μας είναι να ανατρέψουμε αυτό που μας παρουσίασαν ως αναγκαίο κακό για τη σωτηρία μας. Να θεωρείται αναγκαίο κακό η ανεργία, η απλήρωτη εργασία, η συρρίκνωση των δικαιωμάτων μας και της δημοκρατίας, η υποβάθμιση της υγείας και της εκπαίδευσης, η αστεγία, και όλα αυτά στο όνομα του κέρδους και της συσσώρευσης πλούτου σε τράπεζες, εφοπλιστές και μεγαλοεπιχειρηματίες εγχώριου και ξένου κεφαλαίου. Να θεωρείται φυσιολογικό η φτώχεια, η πείνα, ο φόβος, η αυτοκτονία.
2. Ένα φράγμα στην περαιτέρω οικονομική και κοινωνική εξαθλίωση των ανθρώπων είναι οι πρωτοβουλίες του ΣΥΡΙΖΑ, όπως αποτυπώνονται και στα άμεσα μέτρα αντιμετώπισης της ανθρωπιστικής κρίσης, για τα οποία έχουμε δεσμευτεί. Η καθολική πρόσβαση όλου του πληθυσμού στα δημόσια αγαθά, νερό, ηλεκτρικό, στέγη, τροφή, υγεία, εκπαίδευση, η αποκατάσταση των εργασιακών δικαιωμάτων και του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ, η κατάργηση των αντισυνταγματικών φόρων και του ΕΝΦΙΑ, η επανεκκίνηση της οικονομίας, της παραγωγικής διαδικασίας στη βάση δυνατοτήτων και αναγκών, με σεβασμό στο περιβάλλον που το έχουν διαλύσει, πρέπει να καταλάβουν όλοι ότι δεν είναι παροχές, αλλά το ελάχιστο δυνατό και εφικτό.
3. Σε έναν άλλο κόσμο που είναι εφικτός πιστέψαμε και γι' αυτόν δώσαμε μάχες μια ολόκληρη γενιά ανθρώπων, όπως εγώ, μέσα στα πανεπιστήμια, τους πολιτικούς και κοινωνικούς μας χώρους. Οι αγώνες που δώσαμε από τα φοιτητικά μας χρόνια για την υπεράσπιση του δημόσιου πανεπιστημίου, για τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα όλων, των αόρατων, των χωρίς φωνή, των μεταναστών, για δημοκρατία και δικαιοσύνη, δεν τα ξεχάσαμε και δεν κάναμε βήμα πίσω ούτε στη δύσκολη εποχή των Μνημονίων, που βλέπαμε τα πάντα να γκρεμίζονται με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, Μεσοπρόθεσμα και καταστολή.
Για πολλούς και πολλές από εμάς, η Αριστερά και οι διεκδικήσεις της ήταν πάντα στάση ζωής, αλλά και αναγκαιότητα. Η ιδιωτική εκπαίδευση δεν ήταν ποτέ εύκολος εργασιακός χώρος για κανέναν μας, αντίθετα ζούσαμε πάντα και εργαζόμασταν σε συνθήκες ωρομισθίας, με συμβάσεις ορισμένου χρόνου, σε συνθήκες ανασφάλειας και επιδομάτων του ΟΑΕΔ. Υπήρχαν όμως συλλογικές συμβάσεις, κατώτατος μισθός, Επιθεωρήσεις Εργασίας και ο ΟΜΕΔ. Υπήρχαν κόκκινες γραμμές.
Μετά την εφαρμογή της σκληρής νεοφιλελεύθερης πολιτικής των Μνημονίων της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ, αυτό που τώρα υπάρχει, για τους περισσότερους από εμάς, είναι ωρομίσθιο 3,5 ευρώ την ώρα καθαρά, με ειδικότητες καθηγητών που δεν μπορούν να δουλέψουν περισσότερες από 3 ώρες την ημέρα σε φροντιστήριο. Υπάρχουν τα «voucher» και η κατάργηση κάθε έννοιας θεσμικών εργασιακών δικαιωμάτων. Και απέναντί μας στις τάξεις οι μαθητές και μαθήτριες μιας γενιάς που βιώνει την ανασφάλεια και την απώλεια. Σε αυτή την εργασία με το «δελτίο», σε μια ζωή με το «δελτίο», λέμε όχι και επιλέγουμε σε μερικές μέρες τον κόσμο που θέλουμε να ζήσουμε.
