Στροφή από την κινδυνολογική του προεκλογική τακτική πρόκειται να κάνει ο Σαμαράς, σύμφωνα με τα ρεπορτάζ. Για να δούμε, όμως, πόσο αξιόπιστη μπορεί να είναι η απόπειρα της σημερινής ηγεσίας της Δεξιάς να απεγκλωβιστεί από την αντι-ΣΥΡΙΖΑ τακτική.
Ο Σαμαράς ακολούθησε μέχρι σήμερα τακτική κινδυνολογίας εις βάρος της χώρας, υιοθετώντας ακόμη και την ακροδεξιά ατζέντα, η οποία αποτελεί σαράκι που κατατρώει την άλλοτε κραταιά Κεντροδεξιά. Κατέφυγε σε αθέμιτα μέσα, όπως η κινδυνολογία για Grexit ή η πολιτική τυμβωρυχία της τρομοεπίθεσης φανατικών στο Παρίσι, που συγκλονίζει ολόκληρη την ανθρωπότητα. Ποιος ήταν ο στόχος αυτής της αντι-ΣΥΡΙΖΑ τακτικής; Η συσπείρωση της σκληρής Δεξιάς, αλλά και της ακροδεξιάς του βάσης, από την οποία ο ίδιος ο Σαμαράς δεν αποκόπηκε ποτέ. Ο Σαμαράς είναι μετρ της τακτικής, των μακιαβελικών μεταμορφώσεων, της λογικής "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα", αν είναι να πολεμήσει τον πολιτικό του αντίπαλο, πολύ περισσότερο αν πρόκειται για την ιστορική Αριστερά.
Με την αντι-ΣΥΡΙΖΑ στάση ο Σαμαράς κινδυνεύει να αυτοπαγιδευτεί σε μια αποκλειστικά ετεροκαθοριζόμενη γραμμή πλεύσης, που όμως είναι ομολογία ήττας. Αν είναι ποτέ δυνατόν να κερδίσει εκλογές η άλλοτε κραταιά Κεντροδεξιά μόνο ως αντι-ΣΥΡΙΖΑ, πολύ περισσότερο που έχει ταυτιστεί με τη σκληρή γραμμή της Μέρκελ. Το "αντί" αποσκοπεί στο να υψώσει τείχη, να εμποδίσει τις μετακινήσεις, ακόμη και τις απευθείας από τη Ν.Δ προς τον ΣΥΡΙΖΑ, που μετρούν διπλά. Οι μετακινήσεις αυτές προς τον ΣΥΡΙΖΑ φτάνουν περίπου στη μιάμιση εκατοστιαία μονάδα, ενώ προς την αντίθεση κατεύθυνση είναι κάτω από μισή μονάδα.
Ο Σαμαράς θα επιχειρήσει τώρα με επικοινωνιακά τρικ να αποποιηθεί τις δεσμεύσεις που έχει έναντι των δανειστών, όπως προκύπτουν από το e-mail Χαρδούβελη, το οποίο προβλέπει νέες φορολογικές επιβαρύνσεις και επιπλέον περικοπές σε συντάξεις και ΕΚΑΣ. Οι δεσμεύσεις αυτές κονιορτοποιούν τις εξαγγελίες Σαμαρά περί φορολογικών ελαφρύνσεων. Είναι όμως τόσο μεγάλη η κοινωνική δυσφορία για τις φορολογικές επιβαρύνσεις που μειώνουν το πενιχρό εισόδημα των φορολογουμένων, που ο Σαμαράς αναγκάζεται να εξαγγείλει για πολλοστή φορά φορολογικές ελαφρύνσεις.
Πρέπει, βεβαίως, να επισημανθεί ότι οι εξαγγελίες αυτές αφορούν πρωτίστως τα υψηλά εισοδήματα, που φορολογούνται με 42%, και τα κέρδη των επιχειρήσεων με 25%. Αυτό σημαίνει ότι, ακόμη και στις εξαγγελίες, ο Σαμαράς επιλέγει να ξεκινήσει από τους πλουσιότερους αποδεικνύοντας με αυτόν τον τρόπο και την έλλειψη κοινωνικής δικαιοσύνης.
Αξίζει στο σημείο αυτό να επισημανθεί πως κατά τη μνημονιακή περίοδο τα εισοδήματα των νοικοκυριών μειώθηκαν κατά 28%, ενώ η φορολογική τους επιβάρυνση παρέμεινε σταθερή, πάνω-κάτω στα 11 δισ. ευρώ. Μάλιστα, για το 2015, το οποίο ο Σαμαράς πρόκειται να εμφανίσει ως έτος φοροελαφρύνσεων, προβλέπεται αύξηση φόρων εισοδήματος και περιουσίας κατά 8% και το συνολικό ποσό να φτάσει στα 12 δισ. ευρώ (βλέπε Προϋπολογισμό).
Στον αντίποδα, κατά τη μνημονιακή περίοδο, ενώ τα κέρδη των επιχειρήσεων μειώθηκαν κατά 23%, η φορολογική τους επιβάρυνση μειώθηκε περισσότερο, κατά 30%. Από τα 3,8 δισ. το 2009, στα 2,7 δισ. το 2015. Αυτό σημαίνει πως οι φοροελαφρύνσεις Σαμαρά αφορούν, στην πραγματικότητα, μόνον επιχειρήσεις.
Αντίφαση είναι και η εξαγγελία για φοροελαφρύνσεις, ενώ ο Σαμαράς έχει ήδη δεσμεύσει τη χώρα σε συμφωνία που προβλέπει πλεονάσματα 6-8 δισ. ετησίως. Και αυτή η δέσμευση δεν "κολλάει" με φοροαπαλλαγές. Αντιθέτως, προοιωνίζεται συνέχιση της σκληρής λιτότητας, που είναι και η πραγματική ατζέντα του Σαμαρά. Αν μάλιστα συνυπολογιστεί το δημοσιονομικό κενό -κοντά στο 1,5 δισ. το υπολογίζει η τρόικα-, κυρίως λόγω των ελλειμμάτων των ασφαλιστικών ταμείων, ο Σαμαράς οφείλει να πει πού θα βρει τα λεφτά για τις φοροελαφρύνσεις χωρίς αντίκρισμα, που πρόκειται να εξαγγείλει για πολλοστή φορά.
Σταύρος Καπάκος
