Ήταν οι ιστορικές εκείνες μέρες των μαζικών διαδηλώσεων κατά της κατάργησης του άρθρου 16 και κατά του νόμου Γιαννάκου που έβαζε τις βάσεις για τη μετατροπή των ΑΕΙ σε Ανώνυμες Εταιρείες.
Συνεπής στο προσκλητήριο, κάθε φορά που έφτανα στην ώρα μου για την πορεία στα Προπύλαια, ο σύντροφος Λουκάνικος ήταν ήδη εκεί, ήρεμος, αποφασισμένος, ξαπλωμένος χαλαρά στην άσφαλτο, έτοιμος να ανταποκριθεί μόλις ακουγόταν η εντολή πως άρχιζε η πορεία. Ακοίμητος φρουρός, συμπαραστάτης, καθοδηγητής και ακούραστος εμψυχωτής της πορείας, έτρεχε πέρα-δώθε μεταδίδοντάς μας την αύρα και το πάθος του ενθουσιασμού.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη μέρα εκείνη όταν, έχοντας φτάσει στην πλατεία Συντάγματος έξω από τη "Μεγάλη Βρετανία", άρχισαν να πέφτουν βροχή τα δακρυγόνα και να μας επιτίθενται βάναυσα τα ΜΑΤ. Το μπλοκ μας διαλύθηκε, όλοι και όλες άρχισαν να τρέχουν προς τη Σταδίου, όμως εγώ, λόγω ηλικίας, δεν μπορούσα να πάρω «φόρα»!
Προσπαθούσα όσο μπορούσα να επιταχύνω το βήμα μου, να τρέχω όπως - όπως μόνη, καθώς είχα μείνει πολύ πίσω από τις νεότερες συντρόφισσές μου. Και καθώς κατηφόριζα προς τη Σταδίου, πνιγμένη απ' τους καπνούς των δακρυγόνων, είδα ξάφνου το σ. Λουκάνικο να τρέχει πλάι μου, ακολουθώντας το γεροντικό ρυθμό του τρεχαλητού μου. Με γνώριζε λοιπόν ύστερα από τόσες και τόσες πορείες και τώρα, ως ιππότης, με συντρόφευε, μου παραστεκότανε, με προστάτευε, «είμαι εγώ εδώ, μαζί σου, μη σε νοιάζει», μου έλεγε με το γαύγισμα του…
Τα μάτια μου, που νόμιζα πως στέρεψαν με τα χρόνια, γέμισαν δάκρυα σαν άκουσα ότι σε χάσαμε για πάντα, πιστέ μας σύντροφε Λουκάνικε. Καμιά πορεία δεν θα είναι πια ίδια. Θα λείπεις εσύ που μας μετέδιδες με την παρουσία και την αύρα σου την πίστη στη συλλογικότητα και το πάθος της αντίστασης..
Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ. Όσο ζω θα σε θυμάμαι και θα δακρύζω κάθε φορά που θα αντικρίζω τη φωτογραφία σου. Ήσουν υπόδειγμα για μας: εσύ ο ευγενικός, ηρωικός, ακούραστος αγωνιστής και αξέχαστος σύντροφος Λουκάνικος!
Τζίνα Πολίτη
